Mijn top 5 bronnen van werkplezier!

hei

Sinds november 2018 zit ik weer op mijn oude stekkie als online coach. Ik heb een fijn werkjaar achter de rug en ik deel graag mijn top 5 bronnen van werkplezier.

  1. Mensen bezoeken vanuit heel Vlaanderen – en een beetje uit Nederland – onze online leeromgeving. Ze sturen opdrachten door en stellen extra vragen. Ik maak van mijn online coaching – social skills – een erezaak: ik bekijk opdrachten en geef feedback. Ik probeer leerbehoeften en -goesting in te schatten, begeleid online cursisten in hun leerproces en moedig hen aan. En ik ga op zoek naar extra materiaal en leesvoer of nodig hen uit voor een telefoon- en videogesprek. Sommigen volgen gewoon de cursus, zonder contact met de coach. Daar zijn ze vrij in. Maar de meeste cursisten zijn echt enthousiast als er een constructieve samenwerking ontstaat. En dat vind ik plezant!
  2. In de workshops Time management, Assertief Reageren en sinds kort ook de nieuweling Conflicten Oplossen ontmoette ik een aantal van onze online cursisten in real life. Leuk om echt een gezicht te plakken op Hilde, Sylvie, Annemarie, Marc en… Het is best bijzonder in deze digitale tijden om iemand in real life te ontmoeten. Achteraf zie ik trouwens vaak die reallifers in onze online leeromgeving verschijnen. Dat is een goed teken…
  3. Regelmatig vind ik een bericht in mijn mailbox: iemand heeft werk gevonden, (eindelijk) een beslissing genomen of een nieuwe carrièrestap gezet. Door de online cursussen social skills heeft en klant knopen doorgehakt. Of een presentatie is succesvol verlopen. Hartverwarmend is dat.
  4. Collega Eva en ik hebben onze koppen samengestoken en daaruit zijn 4 summerclasses voor onze collega’s in Limburg ontstaan. Wel handig: augustus is een rustige periode en niet iedereen binnen onze organisatie kent ons aanbod. Daar wilden we iets aan doen. Dus staan er 4 workshops in de steiger, speciaal voor hen, met een collegiale, plezante en zomerse touch. Dat verwachten ze van ons twee als gedreven madammen en dat krijgen ze ook. We kijken ernaar uit!
  5. Ondertussen werk ik, liefst samen met collega’s, aan nieuwe projecten: Welke workshops kunnen onze klant sterker maken in zijn carrière? Wist jij trouwens dat wij met die klant iederéén bedoelen die wil leren en zichzelf ontwikkelen? Ja, ook werknemers en SWT’ers. Leren doe je namelijk een leven lang.

Wist jij trouwens dat wij met onze klant iederéén bedoelen die wil leren en zichzelf ontwikkelen? Ja, ook werknemers, SWT’ers en mensen die hun carrière even pauzeren. Leren doe je namelijk een leven lang.
Volg ons in de Facebookgroep VDAB online leren. We houden je daar op de hoogte.

Grtz

Annemie

Jane Bozarth: Show Your Work

Jane heeft 25 jaar in Learning & Development op de teller.  Zij is Directeur Research, E-learning Guild en was jaren e-learning coördinator. Zij schreef o.a. Show Your Work en Social Media voor Trainers.

In het interview  werd meteen duidelijk: écht niet normaal welke onderzoeken en kennis deze L&D-specialiste en PhD uit de Verenigde Staten op haar actief heeft staan. In het gesprek werd ik getrakteerd op een niet te stuiten vertelkracht. Zeker weten: Stimulearning haalt met Jane Bozarth voor de Summerclasses 2019 een topper binnen. Een must volgens mij als je als L&D’er mee wil zijn!

26/08/2019 brengt Jane een workshop over Show Your Work en inspireert ze beslist de hele dag met haar inzichten over e-leren, Artificial Intelligence,  Augmented Reality e.a. Ze is ‘ahead of the curve’ zoals kenners dat van haar gewoon zijn!

Sharing is caring

Kennis delen is makkelijk vandaag, zeker gezien het aanbod social media en online tools. Zij helpen ons niet alleen met delen wat we doen, maar ook hoe we dingen voor elkaar krijgen. Jane beklemtoont echter dat het aanbod van knowhow niet om de tools gaat, maar om het creëren van zinvolle leermomenten voor anderen. Leren moet fun zijn, zegt ze, anders blijft nieuwe kennis niet hangen. Je zal maar die nieuwe collega zijn die als groentje alles the hard way moet leren omdat niemand in zijn buurt weet hoe de voorganger  de zaken aanpakte.

Knowhow delen doen we best zo efficiënt mogelijk. We vertrekken daarom bij voorkeur vanuit de vraag: ‘Wat kan mijn leerervaring voor de ander betekenen?’ Organisaties zijn al sterk in het capteren van expliciete kennis in kennissystemen. Maar die systemen worden vaak erg document heavy. Niemand neemt de tijd om de boel op te ruimen en vele medewerkers verdwalen.

Jane benoemt vooral die ongrijpbare stilzwijgende kennis, die veel werknemers met zich meedragen en die enkel aan de oppervlakte komt als er zich een probleem voordoet of als een werknemer de werkplek verlaat. Hoe moet je dit contract invullen, hoe maak je een aankooporder, hoe delegeer je? Voor een collega vertrekt, wordt hem doorgaans gevraagd ieder detail van de dingen die hij doet te noteren… om dan de dag na het vertrek te constateren dat we nog steeds niet kunnen inpikken op de job. Je kan dat een beetje vergelijken met de hobbykok die een recept nauwgezet volgt en toch ziet dat zijn gerecht niet helemaal gelukt is, omdat er niet stond dat je de cake voorzichtig uit de oven moet halen.

Een werknemer kan een waardevolle bijdrage doen in het leerproces van zijn (nieuwe) collega door  af en toe openlijk te tonen hoe hij de dingen precies aanpakt.

Jane haalde het voorbeeld aan van een leerkracht middelbaar onderwijs die nationale prijzen won voor haar aanpak in de klas. Naar aanleiding van die awards kreeg ze een cameraploeg over de vloer en natuurlijk: nét in die les draaide alles in de soep. Haar anders eerder gemotiveerde, makkelijke tieners begrepen de opdracht niet – eerder die week wel! -, rolden met hun ogen en zuchtten de hele les lang. Ze spartelde zich erdoorheen maar besefte dat ze de les moest herhalen in het volgende uur. 5 minuten had ze om zich te bedenken!

De meesten onder ons zouden de camera’s stoppen, niet waar? Maar zij besliste om de camera’s te laten draaien, want ze besefte dat precies in haar ‘falen’ een leerpunt zat voor collega’s. ‘Waar ben ik in de fout gegaan?’, ‘Wat kunnen mijn collega’s hieruit leren?’ was een essentiële vraag voor haar en dus veranderde ze haar aanpak voor het oog van de  camera’s.

Het YouTube-filmpje werd een hit. Als award-winnend rolmodel toegeven dat je ook af en toe in de fout gaat, inspireerde vele lesgevers over de hele wereld. Jane merkt op dat niet iedereen dit soort stress-situaties aankan, en heeft daar alle begrip voor.

Show your work: Wat is het?

Denk aan een afbeelding, filmpje, een blogbericht, of Yammer-chat, of eender welk ander hulpmiddel waarin je beschrijft of toont welke online tools je hielpen toen je bijvoorbeeld Photoshop onder de knie probeerde te krijgen.. Een tool waarin je  toont hoe je een toestel herstelde of een oplossing voor een workflowprobleem uittekende. Liefst zoals de leerkracht hierboven, die uitlegt waarom ze faalde en hoe ze dit oploste.

Show Your Work: Is dat geen opschepperij?

Als we ons werk tonen, dan helpt dat niet alleen om zelf te begrijpen wat we doen, maar ook hoe we dingen voor elkaar krijgen. Je schept echt niet op als je vertelt hoe je jezelf hebt leren coderen of als je tips voor anderen op een rijtje zet. Zeg gewoon: ‘Ik weet dat veel mensen hiermee worstelen, maar ik heb dit trucje afgelopen dinsdag geprobeerd en dat werkte!’

Jane: ‘Als er één ding is dat ik mensen zou willen zien doen, dan is dat gewoon beginnen delen. Maak een gedeelde map, post dingen online. Zet er een berichtje bij: ‘hier is mijn PowerPoint, mijn handleiding. Maak er gebruik van. Laat me weten wat je ervan vindt.’

Hoe toon je je werk?

Een probleem oplossen, met je team een project uitvoeren, een nieuwe tool uitproberen,… Vertellen over je werk is niet zozeer een oplijsting van activiteiten, maar illustreert wel hoe je iets op een bepaald moment hebt afgehandeld. Jane: “Op onze trainingafdeling zien we elkaar vaak en we hebben een goed contact met elkaar,  maar je weet hoe dat gaat; iedereen heeft het druk. De ene bereidt een les voor, de andere is aan het lesgeven. Je hebt niet de tijd om met elkaar te kletsen. Maar toen ik op het eind van een werkdag op Yammer de vraag stelde wat iedereen aan het doen was, bleek dat 5 van de 8 medewerkers bezig waren met een vraag van één klant. Die stond bekend als een lastige tante. Ze had doodleuk iedereen opgebeld en aan het werk gezet. We hebben dat dan snel gekanaliseerd, gewoon door die ene, simpele vraag.”

Je werk tonen betekent niet dat je dit er nog even bovenop moet doen en ook daar zit soms een misverstand. “Het punt is dat je mensen niet nog meer werk oplegt naast al het werk dat ze al doen. Je kan als organisatie niet zomaar zeggen: ‘Oké, we gaan vanaf nu ons werk delen. Iedereen brengt tegen de volgende meeting iets mee en vertelt daarover. Zo werkt het niet.” Het hoeft niet altijd een verslag van 3 pagina’s te zijn of een  PowerPoint-presentatie waaraan je een week hebt gewerkt. In het beste geval toon je op een snelle manier in welke situatie je zat en hoe je het opgelost heb. Het mag geen pijnlijk proces zijn en zeker niet veel tijd kosten. Je werk tonen en delen, dat wordt liefst een organisch deel van je werkdag.

Informatie vs knowhow

We begrijpen niet altijd precies wanneer we wat moeten delen, welk formaat daarvoor het meest geschikt is, hoe we dat in onze dagelijkse professionele bezigheden moeten inbouwen, hoe we bepaalde informatie  en knowhow moeten tonen. Soms zien we zelfs niet dat we iets geleerd hebben dat de moeite van het delen waard is.

In veel vergaderingen bijvoorbeeld doen we rondjes: wat heb je in de afgelopen week gedaan? Niemand onthoudt wat daar gezegd wordt, zeker als je die informatie niet direct nodig hebt. Verslagen of voorbereide agendapunten worden uitgebreid voorgelezen, hoewel ze vooraf al via mail verzonden werden. Maar dat is pure disseminatie van informatie. “Trouwens,” lacht Jane, “na de meeting krijg je een samenvatting van dezelfde informatie in je mailbox.”

Wil je echt knowhow delen, stel dan de vraag waar medewerkers de afgelopen tijd tegenaan liepen en hoe ze dat opgelost hebben.

Showing Your Work gaat trouwens niet alleen om wat je deelt en hoe je dat doet, maar ook hoe je ervoor zorgt dat het gemakkelijk teruggevonden wordt.  Dat blijkt vandaag een echte uitdaging op de werkvloer.

Cargo cult

Jane: “Tijdens Wereldoorlog II landden veel vliegtuigen in de zuidelijke Pacific en ze brachten veel bruikbare dingen mee zoals o.a. medisch materiaal. Dat had de inheemse bevolking opgemerkt en dat wilden ze ook kunnen. Dus bootsten ze  landingsbanen na, met vuurtjes erlangs. Ze bouwden een houten toren, van waaruit een controller werkte, compleet met koptelefoon op het hoofd, d.w.z. 2 halve kokosnoten. Zo wachtten ze op de vliegtuigen die zouden landen. In feite deden alles best goed. Ze kopieerden de activiteiten die ze gezien hadden. Maar ze begrepen niet hoe de voorraden daar effectief beland waren. Het zag er precies uit zoals in de oorlog. Alleen, het werkte niet. Er landden geen vliegtuigen. En ook geen nuttige spullen.”

Dat cargo cult effect ziet Jane ook  o.a. bij e-learnings: “Op een template wordt een next-knop gezet, nog een filmpje erbij en de cursus is klaar. Of een werknemer wordt gevraagd een presentatie te geven over bepaalde expertise. Hij bereidt een PowerPoint voor, stapt het lokaal in, zet de beamer aan en leest zijn slides voor. Zo heeft hij dat namelijk altijd zien doen. Maar hij begrijpt niet dat hier geen leermoment ontstaat.” Jane beseft dat L&D zijn rol kan uitbreiden door hun expertise in leren te koppelen aan de technische bagage van de werknemer. Trouwens, het werkt ook andersom: werknemers die hun werk tonen, kunnen L&D-professionals ondersteuning bieden op het vlak van expliciete knowhow.  

Wat is de rol van de organisatie in Show Your Work?

Show Your Work is een attitude en die beperkt zich niet tot het individu. Of een medewerker zijn knowhow deelt, is afhankelijk van de cultuur in zijn werkomgeving. In een bedrijf waar niet van nature veel met elkaar gedeeld wordt, of waar ieder achter gesloten deuren werkt, is transparant communiceren niet vanzelfsprekend.  Als medewerkers niet de gewoonte hebben om te communiceren over de dingen die ze doen of zelfs niet echt met elkaar aan de praat gaan, kan je niet van hen verwachten dat ze dat plots wel via online tools of ESN’s gaan doen.
Voelen mensen zich gesteund als zij hun werk tonen aan hun collega’s? Is er voldoende vertrouwen en veiligheid? Kan men vrijelijk en zonder angst voor represailles over mislukkingen of valse starts praten? En dat dit soort beslissingen niet in alle bedrijfsculturen ondersteund wordt. De juf die ik eerder in dit artikel aanhaalde, vertrouwde haar directie: ze wist dat ze niet ontslagen ging worden omdat ze online een les toonde die ze fout aangepakt had.

Jane Bozarth modereert op 26 augustus de workshop ‘Show Your Work’ in een Stimulearning summerclass. Wellicht heb ik in dit artikel maar een fractie aangehaald uit wat ons op die dag te wachten staat. Het is in ieder geval maar een fractie van ons boeiende gesprek. Boek dus voor deze summerclass.

Grtz

Annemie

Online coachen: een leerrijk gesprek over SORAC en Dramadriehoek

Het was een leerrijk en zinvol online gesprek, met een online cursist die de ‘Toolkit voor Leidinggevenden’ afgewerkt heeft. G. is een gemotiveerde, inspirerende cursist. Vanmorgen sloten we zijn online leertraject af met een gesprek. Hij had nog wat vragen. 

SORAC

G. worstelde met de SORAC, een techniek om een probleem te analyseren.  Het inzicht dat ik in dit gesprek vooral van belang vond is dat een leider dat probleem niet alleen hoeft op te lossen. Wél dat hij zijn medewerkers begeleidt bij het vinden van de juiste oplossing. En dan kan een SORAC erg goed werken.

Een techniek is wat het is: een techniek. De praktijk zal bewijzen hoe je ermee verder kan. Dat blijft voor ieder model en theorie een uitdaging. 
G. had goed voorbereid, da’s al een begin. Maar hij stuitte op de praktijk. Dus gingen we aan de slag. Met een aantal gerichte vragen analyseerde hij een aantal essentiële factoren achter SORAC: je eigen leidinggevende, je collega’s, werkomstandigheden, de manier waarop je in het bedrijf met elkaar communiceert want die bepalen de haalbaarheid van je voorstel. En we kwamen tot de volgende conclusie:

  • Noteer de symptomen en de oorzaken, maar check je visie indien mogelijk ook bij je collega’s.
  • Bedenk mogelijke oplossingen. Nog sterker: Verzamel ze! Bespreek je eigen voorstellen, maar luister ook naar de mogelijkheden die anderen aanbrengen. Bedank hen voor hun inbreng. Loop het pad dus niet alleen. De oplossing ligt vaak in het samenspel met je collega’s.
  • Je kan remedies voorstellen, maar hou rekening met een aantal factoren. Waar heb jij beslissingskracht? Wie moet je betrekken, raadplegen, of een fiat vragen? Bepaal dus je eigen grenzen en check of je oplossing realistisch is of niet.
  • Pas na onderzoek van je remedies kan je stappen zetten. Zorg dat je voorstel gedragen wordt door de juiste personen. Dat is vaak de bedrijfsleiding. Maar onderschat de rol van je medewerkers niet! Zij hebben vaak een vlijmscherp zicht op wat op de werkvloer gebeurt!
  • Zorg voor de juiste communicatie. Daar loopt het vaak mis. Hopelijk bestaan er in het bedrijf waar je werkt duidelijke richtlijnen over. Of vraag je leidinggevende om feedback: bespreek je boodschap.
  • Implementeer pas na de vorige stappen. Wie volgt op? Ook dat spreek je best af.

Van drama- naar succesdriehoek

De dramadriehoek bleek duidelijk, maar de succesdriehoek niet. Dat is ook een moeilijke zaak. Hoe haal je mensen uit hun rol en breng je hen in een constructief verhaal?

De dramadriehoek beschrijft  waarom communicatie zo vaak fout loopt.  In de cursus leer je hoe je van een redder een hulpgever, van een slachtoffer een hulpvrager en van een aanklager een bouwer kan maken. Hoe verbouw je een drama tot een succes?

Aan de hand van een paar voorbeelden werkten we vooral inzichtelijk. Ook in de SORAC-methode is inzicht in het probleem de basis van constructieve oplossingen.

Als coach kan ik alleen maar genieten van dit soort gesprekken. Ik heb zelf het gevoel weer bijgeleerd te hebben.
G. start binnenkort in een  nieuwe job. Ik wens hem veel succes toe. Ik denk dat ze daar blij gaan zijn met deze nieuwe medewerker. 

Grtz

Annemie

Agile Learning: What is that?

hi

vertaling naar het Nederlands

One long and cosy evening I went through Learning Agility, a 30-minute course on LinkedIn Learning. I was sitting in my favourite armchair, a cherished legacy of my greatgrandmother’s. I had inherited it as a worn-out seat, having intensively been used by 3 ancestral generations.

Anyway, I went through this interesting course by Gary Bolles, in which he elaborates upon how to get people on an agile learning path.  May I highly recommend every L&D-professional to sit back in his favourite chair and enjoy this microlearning course about agile learning?

During my learning process my thoughts kept wandering to my Best Friend Forever Elly, who’s always  a bit embarrassed about her education level.  Unfortunately, Elly can’t look back on a smooth childhood, nor youth… Like for so many people, life got in her way.
But when I look at her career, I can only see an impressive learning journey. Together with her husband she set up a small tyre centre, which has grown into  into a 10-person profitable and innovative company in the province of Limburg, Belgium. She has built up an impressive palmares of qualifications in French, accountancy, social legislation,  administration and typewriting, Photoshop and other computer programmes.  You name it; she has the certificate.

The question is: How did Elly get this done, next to a busy job as a co-business manager and an unwavering commitment to her family and friends?
How do people realise their learning aspirations although there’s always so much work to do?

Gary Bolles draws an interesting learning path in this 30′ minute course. He shares his insights on why and how we learn things and tells us about the phases of learning. Particularly interesting I found the middle part of his presentation, in which he suggests us to develop a learning wish list and learning plan and how to develop a learning portfolio. Elly may not have established a formal learning wish list, but it can certainly help learners to focus on their goals. And my friend definitely knows about planning, regarding her busy professional and private engagements.

In my opinion, it always comes down to intrinsic motivation.  You cannot be obliged to learn, that’s a fact. Whether for private or professional reasons, if you really, really, really want to get better in your job, or in a hobby, or in life, you just start working at that, often quite unconsciously and in a most agile and self-managing way. Of course you will need a planning. Probably it’s one of the main reasons why so many intentions aren’t fulfilled in the long run.

So, according to Gary a learning professional might indeed provide tools to help learners to

  • find and formulate their intrinsic  motives
  • build a learning wish list and a convenient and individual learning plan

and in this way develop their own portfolio in a self-steering, self-managing way. But in my opinion the secret to success lies in the people around this learning person, the friends and family, the colleagues and peers who they can trust, who they can discuss problems with, who they can ask for information and feedback. A close group op people who gives support when necessary. And there’s a definite need to work at that.

My favourite armchair

As for the armchair: I just love to give old stuff a new life, especially old family stuff with a story. So I refurbished this piece of furniture myself. Easy,  because I really, really, really wanted to learn how to do it.

Intrinsic motivation can get you so far… with the help of Pinterest and YouTube…

 

 

Grtz

Annemie

 

Dienst online productontwikkeling: Een standaardweek

Hei

Laatst vroeg Chantal – een collega van me uit cc Tongeren – wat ik op dit moment eigenlijk doé, want dat ze daar geen idéé van had. Dat inspireerde me voor dit blogbericht. Tijd om de collega’s-instructeurs waarmee ik 25 jaar met veel plezier samenwerkte, even bij te praten. Chantal raakte namelijk meteen een gevoelige plek. Want laat dàt nu mijn persoonlijke missie zijn achter mijn dagelijkse activiteiten: VDAB slimmer maken, door een netwerk te creëren waarbij we ons werk zichtbaar maken en open met elkaar te communiceren. Werken aan een superbrein binnen VDAB!
Dank je wel, Chantal, voor de inspiratie. 

Studie Articulate Storyline

= een authoring tool, die Ilias en Xerte vervangt. De cursussen die jullie in Totara vinden (het vroegere Moodle), worden nu geschreven in deze tool. Ilias en Xerte had ik snel onder de knie, Articulate heeft wat meer tijd nodig. In het Online Leerplatform vind je bijvoorbeeld heel recent de BIS-module. Daar zat ik ook achter, samen met een aantal teamleden.

Voorbereiding workshop Content Design

= een wezenlijk onderdeel in het ADDIE-model, een model dat in de wereld van instructional design al jaren meegaat en nog steeds zijn waarde bewijst. Ons team is zich volledig in dit model aan het inwerken. Dat is nodig, want we krijgen ontzettend veel vragen binnen voor e-leermateriaal en dat moet in een degelijk proces gegoten worden. Een aantal instructional designers van Deloitte zijn ingezet om dat proces in ons team te helpen embedden. En op de workshop zelf mogen we @JenDeneckere ontmoeten, Learning Architect bij KBC. Hij vertelt over hun proces. Wordt mega-interessant.

Storyboarding voor de cursus Gevaren in de voeding (i.s.m. instructeurs Horeca)

= 1 element in het ADDIE-proces is het storyboard. Essentieel vooraleer we starten met ontwikkelen in Storyline. Een voorbeeldslide:

Believe me: keiveel werk eer zo’n slide af is.

Voorbereiding cursus Bedrijfscommunicatie voor Transport

Vermoedelijk zijn we klaar met de analysefase (eerste stap ADDIE). Nu is het wachten op de inhoud, die door experten afgeleverd wordt. Dan kunnen we aan de slag. Een storyboard maken, een case uitwerken met interactiviteit en animatie. Begin oktober moeten we deze Proof Of Concept (: voorbeeld van een mogelijk eindresultaat). Wordt toch spannend om te halen, denk ik. Er is naar het schijnt al veel inhoud, maar er moet nog uitgesorteerd worden en bepaald wat erin moet en wat niet: tekst, afbeeldingen, filmpjes, links, audio,…

Maar hier stopt het niet…

Zukunft Personal, Keulen, 12 september 2018

In mijn vrije tijd lees ik veel over alles wat met learning technologies,  social technologies, instructional design en digitalisering te maken heeft. En ik werk aan mijn passie: Working Out Loud in Vlaanderen en wie weet, misschien in VDAB op de kaart zetten. Wat #WOL is, vind je op de site zelf en op de facebookpagina’s Working Out Loud (internationaal) en Working Out Loud Vlaanderen. Op de foto zie je het gesprek met bedenker John Stepper, Sabine Kluge en Jane Schek. Effect Werchterfestival, wat mij betreft!

Ik blog sinds begin dit jaar: over #WOL, instructional design, leertechnologieën,… Of hoe je teksten schrijft die web-proof zijn, zoals deze blogpost van vorige week.  Vind ik veeeeeeel leuker dan de kruissteek- en andere hobbytoestanden lang geleden…

Af en toe schrijf ik een dagboekpagina, zoals deze. Collega’s-instructeurs, eigenlijk besef ik nu dat ik zelf niet goed meer weet hoe de competentiecentra werken, 4 jaar is tegenwoordig een lange tijd. Moeten we zeker ook nog eens over bijpraten…

Grtz

Annemie

About Sketchnotes, Rocketbook Wave and thoughtful sharing

Hi guys

In my holidays – in which I decided to go completely offline – I have been reading some stuff which could be useful in my work as an online course designer. Among other things, like   Never Eat Alone by Keith Ferrazzi  and also a bit of romantic bullshit (also  worthy of some stars- in German, as a consequence of my insatiable and eternal  learning desire… I have been reading this highly interesting work by Mike Rohde: ‘The Sketchnote Handbook, The Illustrated Guide to Visual Notetaking’. Just a matter of spending my limited analogue time in a useful and pleasant way. So I bought a good marker pen and started to think and draw. I don’t think I’m very talented, but Mike and co. firmly state that everybody can learn to draw. Okay then… here’s my very first sketchnote. Tadaaaaa! (bit childish, I guess, but anyhow, it’s thinking and drawing work in progress…)

Got my message in this rather infantile sample of a first sketchnote? I hope so, otherwise I’d love your feedback. But let’s repeat  my point in a slightly more formal way:

Sharing information is a tricky thing. If you share a post every day, because you want to be noticed, forget about it without delay, unless you want to keep annoying people. Because, as a matter of fact we’re being overloaded by information all the time, so spare your connections and skip the addressing-the-whole-world-information attitude. Think of your friend’s poor, frenzy head, take a look at my sketchnote and read a few supremely simple tips…

  • Only share links, books, posts, articles after giving them some profound thinking. Is your information chunk directly useful for some specific connection of yours? Go ahead and please your connections!
    Are you sending it because YOU think it is interesting, but you cannot formulate the point of interest for the receiver? Okay, do him a favour and drop it. Now! Sharing is about giving, not about imposing yourself upon someone…
  • You think the link you’re sending is definitely of interest for your connection(s)? Wrap it up as a gift. Tell him in short why you think this information might be useful for his work. In this way the receiver can decide for himself if it’s okay to invest some of his precious time!

By the way,I worked out this first creation in my Rocketbook Wave. Nice digital thingummy to share drawings, analogue infographics or meeting notes digitally.  And you never ever have to buy a notebook again!!!! For more information: watch this movie.

 

So, do you think my sketchnote is a fairly good start? Let me know. Do you think my initial drawing skills are rather terrible? Save the world from these creations and inform me…

Grtz

Annemie

Start to Work Out Loud: Week 0

Hi everybody

This time written in English, for my American WOL-friend Shalinni S. Batta.

@Jen Deneckere, one of my circle colleagues is starting up his second circle himself and having some questions about that, I think it’s the right moment to share my own experiences with the first week of the circle. I am in my 4th and 5th circle right now, which – I must admit – is really a bit over the top.  Committed to accomplishing 2 goals is mentally heavy, come to think of it. There’s one advantage though: the 2 circles are in the same WOL-week, so preparation time is minimized.

But as far as the start is concerned, these are my experiences:

Circle 1 was a major adventure to me. It was the first time I was in outer space (I mean beyond my comfortable VDAB-zone) and I happened to be the only non-English native in this group. We were 5 circle members, facilitated by Nicola Waterworth, one of the 4 British ladies joining the circle

I was nervous, really. Reaching out to complete strangers, in a completely new format… it felt creepy. For everyone, it turned out. But we felt at ease within the first hour really, thanks to initiator Nicola Waterworth who already had some WOL-experience, fortunately. The other ones were completely new to the concept.

Unfortunately, the circle died after 3 weeks. Reasons?

  • We started in June, just before the summer holidays.
  • Members didn’t show up.
  • Preparation time was nearly non-existent because of external factors.
  • I mainly think we didn’t have goals which we really, really cared for. And this is essential for a WOL-success.

Circle 2 started a few months later, at the end of August with two consultants from Cologne and 3 Belgians. To make a  beautifully long story short: this was a terrific experience. Why?

  • We all had a reachable goal, which we really cared about.
  • We prepared each week: sometimes more, sometimes less.  In this respect the circle guides are handy: they provide both time-intensive AND very short exercises.
  • Most of the 12 weeks everybody showed up and if not, members notified the other circle members.

After 12 weeks we had ample reason for celebration, which we did in Cologne. First an evaluation meeting at Detecom, which Maike Kueper organised for us, followed by a visit to the Christmas market. We have become loyal friends – helping each other out with questions and talks about work performance. Normally Frederik and I are organising a barbecue in summer… We do hope everyone can be there, also Geert Nijs and Sven Lakner.

In Circle 3 we used the very useful blogpost of Julia Weber about Week 0. It was a strong beginning, but we missed two circle members from the beginning. I still feel very sorry about that, actually. And our 4th member, Shalinni, who I dedicate this article to, lives in America, which proved to be another intricacy as far as the difference in time zones is concerned.  So we had to quit the circle. Pia Seppelfricke and I were left on our own, somewhere in outer space, feeling sad.

In the meantime I was preparing a first circle with VDAB-colleagues. This started at the end of May, also with week 0. We’re in the sixth week now and I must say: we have strong goals, strong personalities and I enjoy the growth I notice in my colleagues and again in myself. Success factors?

  • A beautiful openness from the beginning.
  • Deep empathy for every colleague.
  • Thorough preparation, dependent on the time we can spend.
  • No. Judgement. At. All…

Pia and I kept in contact and decided to start a new circle at the end of May. Bull’s eye! Beautiful experience, already for 5 weeks. Learning a lot from each other! Looking forward to meeting each other at Zukunft Personal in Cologne on 11 September – where we will be meeting John Stepper – creator of Working Out Loud.

Hope you enjoyed reading this post. Let me know! And don’t worry about starting a circle. It will change your work performance, your career – and indeed, your life…

Grtz

Annemie

 

We hebben geen technologie nodig om te converseren met elkaar. Of wel?

hoi

Het heeft me een paar jaar tijd gekost om de stap te zetten een blog te creëren. Gewoon, omdat ik altijd gedacht heb dat ik niet veel te vertellen heb. Omdat ik vaak erg opkijk naar de mening en de knowhow van andere mensen. En dan leg ik mezelf toch maar weer het zwijgen op. Terecht maar vaak ook niet. Want het gaat vaak over hoé je je boodschap brengt. En veel mensen maken van hun kennis hun wapen. En sabelen iedereen vervolgens in hun omgeving neer met hun mening en kennis. Die je dan met een beetje gezond verstand gewoon weer doorprikt. Als je durft…

Het zijn een aantal collega’s en mensen in mijn privéleven die me erop wezen dat iederéén een waardevolle mening kan hebben. En ik ook… Bovendien kan je veel bijleren door gewoon toe te geven dat je iets niet weet. Dat je op zoek bent naar knowhow. Dat geldt toch voor iedereen die een stuk van zijn hart in zijn werk legt? Die streeft naar goede resultaten? Die fier wil zijn op zijn werk?

Social media zijn waardevol; dat heb ik ervaren in het laatste anderhalf jaar. Ik leer er ontzettend veel door bij en ik ben blij dat mijn netwerk ook gestaag groeit. Met leerrijke, zinvolle contacten. Ik ‘zit’ minder op Facebook en veel op Twitter – mijn dagelijks gazetje met een keur aan artikelen over L&D – en LinkedIn – mijn dagelijkse leershot. En vandaag las ik deze tweet:

Komt van JD Dillon, die een prachtige keynote gebracht heeft op dag 2 van de Learningtechdays in Gent vorige week, 20 en 21 juni.

Learning that fits

Ik heb het er later nog wel es over, maar nu eerst die tweet.

  • Technologie is een modewoord. Akkoord. Social technologies ook op dit moment. Maar dat is geen reden om er aandacht aan te besteden, want social is unstoppable, zeker weten. Is technologie nodig om conversaties mogelijk te maken? Tuurlijk niet, we communiceren al de hele aardbolgeschiedenis zonder. En face-to-facecontacten blijven erg waardevol. Alleen hebben we niet meer de tijd – en vaak ook geen goesting – om ons daarvoor te verplaatsen of er veel tijd in te stoppen. En dan zijn de social media een prima oplossing. Een gesprek vanachter je bureau over de dingen die op dat moment voor jou van primair belang zijn en waarmee je op microtijd weer verder kan, is een pak efficiënter dan een meeting, zeker als je daar een hoop rijtijd in moet spenderen. Zeker als je weet dat meetings heel vaak op oeverloos geleuter eindigen, dat de helft niet luistert en op zijn smartphone de tijd voorbijchat en -googelt.
  • Er is tijd nodig. Tijd om die technologie te leren kennen en er op een zinvolle en bewuste manier mee te leren omgaan. We hebben met zijn allen een beetje een verkeerd beeld opgebouwd door ons gebruik van social media. We worden overstelpt met grappige filmpjes, leuke quotes en miljoenen foto’s en filmpjes uit onze vrije tijd. En zo zijn we vergeten – of hebben we nooit beseft – dat social media onze werktijd aanzienlijk efficiënter maakt.
    Creëer dus een netwerk rond de doelstellingen en de knowhow die je op het werk moet opbouwen, en leer supersnel en doelgericht bij. De juiste mens op de juiste plaats, ook op social media. Onze bedrijven moeten nog inzien dat de aanwezigheid op social media tijdens de werkuren geen tijdverlies is, maar een verrijking voor de dagelijkse prestaties van zijn duurbetaalde werknemers. Er gaat al veel te veel tijd verloren aan andere, nutteloze activiteiten. Meetings ook, ja.
  • Aanmoediging is nodig. Klopt, de meeste bedrijven, vooral de grotere, zetten al jaren in op technologieën. Yammer, Facebook (Workplace), LinkedIn, Twitter,… Bij VDAB werken we met Google+ en onze
    e-wijsambassadeurs hebben serieus hun best gedaan om met workshops de mensen op te leiden. Maar we hebben nog niet geleerd om ermee te leren omgaan. Wat doen we op die social media? Waar is dat voor nodig? Hoe maakt het mijn leven op het werk gemakkelijker?  Wat mag ik van mijn werkgever en wat niet? Hoeveel tijd mag ik eraan spenderen? Sommigen willen wel dingen posten, maar durven niet, uit angst: Wat heb ik eigenlijk aan mijn collega’s te vertellen dat waardevol kan zijn? Ja, we zijn op dat vlak nog erg bescheiden. Het vergt moed om te vertellen waarmee je bezig bent, om vragen te stellen omdat je iets niet goed weet of begrijpt. In real life, dus zeker en vast ook op social media.
  • Safety is required, zegt JD Dillon. Mensen moeten zich veilig voelen als ze met anderen communiceren. Dat geldt zeker en vast voor hun aanwezigheid op social media. Ikzelf heb lang tijd nodig gehad om de stap naar deze blog te zetten.
  • Wat is de meerwaarde?  Wat doen we op die social media? Waar is dat voor nodig? Hoe maakt het mijn leven op het werk makkelijker? What’s in it for me? Voor velen een vraag, voor mij een weet.

Geen tijd, geen aanmoediging, geen veiligheid, geen meerwaarde? Inderdaad, dan is tech irrelevant.

Merci, JD, niet alleen voor je presentatie over the mythes die rond microlearning hangen, maar ook voor de tweet, waarmee ik weer een postje kon schrijven.

Grtz

Annemie

 

Volle bak weer aan de slag!

Hei

Dient een blog om af en toe te rapporteren over wat je doet? Misschien wel als er interessante leerpunten inzitten voor collega’s en gelijkgezinden… Aangezien er deze week heel veel gebeurd is, wil ik dat toch even op een rijtje zetten. Wie weet, zit er voor jou ook weer wat in. Dat zou me plezieren.

Hier mijn agenda van deze week:

Maandag
Tja, dat ziekteverlof zit er nog tussen, dat valt meteen op, natuurlijk. Maar het gaat goed met me, op alle vlakken, dank je wel… Zwemmen en kine, nodig voor revalidatie.

Dinsdag
Ik heb de vakgroep sales moeten missen. Niet erg, ik ben na de werkdag nog een terrasje gaan doen met vakexpert Cindy. Die heeft me met veel plezier bijgepraat. En ik haar: over de stappen die je als productontwikkelaar moet zetten als je een PowerPoint krijgt met basismateriaal voor een e-cursus. Dat er nog veel content design zit voor je in Articulate kan beginnen werken. Dat die stap onderschat wordt… En ook: hoe is het met de kinderen? En met jou?
Een wijntje, in het zonnetje… Tof was dat. Merci, Cindy. I appreciate this.

Voormiddag overleg. De vraag van de sector Transport om een aangepaste e-module te maken over bedrijfscommunicatie. Addertje onder het gras? Toch een paar:

  • De huidige basismodules zijn in Xerte gemaakt, 2017. Willen we een mooie look & feel creëren, dan moeten we beslissen of we in Xerte blijven werken of volledig overstappen naar Articulate.
  • Alle sectoren wil zo’n aanpassing!!!!

Goed dat er veel basismateriaal klaarligt: te veel, allicht. We gaan flink moeten ‘uitmesten’.  Eerst doelstellingen definitief checken, dan materiaal uitmesten, agenda’s vrijmaken (ahum!), plannen…

Namiddag gesprek: Wat doen we met opleidingsdag 2 over e-learning. De eerste dag hebben we achter de rug, met als ongelofelijk bevlogen en ervaren spreker Patrick Belpaire. Alle collega’s waren het erover eens. Deze opleiding hadden we veel eerder moeten krijgen. Degoutant interessant! Dag 2 gaan we toespitsen op good practices, vragen en problemen waar we als productontwikkelaars mee worstelen. Tof overleg met Lieve en Inge. Efficiënt. Dat doet goed!

Woensdag naar Heverlee gesjeesd.
Workshop Computational Thinking, gegeven door An Mercx, instructeur digitalisering. Denkfoutje: ik lag in het zwembad om 7:00, de schouder dus. Geen probleem, ik moet toch maar om half tien ter plekke zijn! (…) Of toch niet? Laatste check in agenda: shit, half negen! Oké, maar gauw die auto in en ondertussen naar wat YouTube-filmpjes LUISTEREN om dat eerste uur te overbruggen. Hier al een inleiding.

Ik ben niet analytisch. Dat werd in deze opleiding weer pijnlijk duidelijk. Maar met deze methodiek kan ik wel iets, denk ik. Later eens in verdiepen. Eerst andere prioriteiten.
Wil je deze workshop ook volgen? Schrijf je in: keimakkelijk via deze link.

Na de workshop open ik  mijn laptop voor een Google Meet met VDAB-collega’s. Ze stappen mee in een ontdekkingsreis naar Working Out Loud. Vandaag Week 1. Ik heb er echt naar uitgekeken. In deze cirkelbijeenkomst delen we ieders doel. Binnen 12 weken, met elkaars hulp en door middel van een netwerk, zowel off- als online. Mijn doel? Oké, ik verraad het hier graag: ik wil binnen 12 weken een netwerk opgebouwd hebben waardoor ik aan mijn Content Design skills kan werken.
Ieder is begonnen met zijn netwerklijst: welke mensen kunnen in eerste instantie iets betekenen om mijn doel te bereiken?
Ik was blij met de constructiviteit in de cirkel en ik voelde goesting bij de anderen. Nieuwsgierigheid ook. Gaat dit lukken? Ga ik met deze methodiek nu echt een doel bereiken, dat ik al zo lang uitgesteld heb? Waar ik niet aan kan beginnen om welke reden dan ook?

Donderdag
Meeting met collega Liesje. De hele dag werken aan de modules voor Excel. Ik kan hier maar 1 ding over kwijt: wat een vibe de hele dag! We hebben zo veel van elkaar geleerd! Gewoonweg top! Meteen weer een paar nieuwe afspraken gemaakt. Ambetant dat Turnhout zo moeilijk bereikbaar is. Liesje, merci, voor de samenwerking, het gezellige etentje, de babbel tussendoor. Waw, hier teken ik voor! Ik kon het vanavond niet laten: iedereen thuis weg, dus ik ga nog effie wat proberen in dat moduleke. Begint te lukken, oef!

Morgen vrijdag
Zwemmen, kine, stand-up met het team. Namiddag beetje rust. Daar dient ziekteverlof voor, niet vergeten. Om 16:00 mijn tweede WOL-cirkel. Drie Duitsers, 1 werknemer bij KBC. Ik ben benieuwd.

Ik vind mezelf niet zo belangrijk hoor. Maar ik denk vaak: wat doen mijn andere collega’s? Wat kan ik van hen leren? En zij van mij? Wat drijft hen? Spijtig dat we daar zo weinig tijd voor maken. Voor een babbel hierover. Of een blogpost. Een berichtje op LinkedIn, Google+, Facebook, Slack, Twitter. Ik nodig je uit! En ik volg je met veel plezier!

Grtz

Annemie

 

Ik vind mezelf niet zo belangrijk, hoor. Ik ben alleen vaak echt nieuwsgierig wat collega’s doen. Er zitten zo veel leerpunten in voor elkaar. Dat missen we toch wel, niet?