De vergeetcurve van Ebbinghaus

Hei!

Natuurlijk vraag ik om een handtekening als ik een auteur mag ontmoeten. Gun me nog een beetje dat kinderlijke plezier… Maar de boodschap (in de cirkel rechts) van Rob  Hubbard – met wie ik mijn passie voor ‘the creative and innovative use of learning technology’ deel – intrigeerde me meteen. Een grafiekje? En hij vroeg niét naar mijn naam, zoals gewoonlijk gebeurt?

Natuurlijk moest het net dat grafiekje zijn. Als leerspecialist wou hij me aan het denken zetten. Mijn brein stimuleren. Want daarover gaat nu net zijn hoofdstuk –Making the Most of Memory -in het boek The Really Useful eLearning Instruction Manual. Toegegeven, ik moest even nadenken, maar ik legde snel de link naar de vergeetcurve van  Ebbinghaus, pionier in het leerpsychologisch onderzoek.

vergeetcurve Ebbinghaus 2

Deze vergeetcurve toont hoe snel je ingeprente informatie vergeet. Vrij frustrerend, niet? Toch is het precies dàt wat we al eeuwenlang doen: lerende mensen / kinderen overstelpen met informatie en hen dan verplichten om urenlang te memoriseren. Gevolg? We leren mensen in feite aan hoe ze moeten memoriseren. We leren hen examens afleggen. Mocht je tijd hebben, hier een goed TedX-filmpje, met Andrew Ford, disruptive thinker en changemaker. Ontdek the Elephant in the Classroom.

Ik herinner me zelf van het examen sociologie maar één ding: ik stampte het in mijn geheugen in en legde het examen af. Met goed resultaat: 18/20. Jammer genoeg kon ik 3 dagen daarna niets meer reproduceren… 

In deze digitale tijden hebben we geen mensen nodig die dingen kunnen onthouden. Léiders willen we genereren, innovators en denkers. We willen mensen die in staat zijn om zich de juiste (brokken) informatie te herinneren op het juiste moment. We willen dat ze nieuwe informatie asap kunnen toepassen op de werkvloer en in hun leven.

Dus, Rob, bedankt voor je boodschap. Hij is blijven hangen. We vergeten vrijwel meteen bijna alles wat ons verteld werd of wat we lezen in een cursus. Die boodschap wil ik alvast doorgeven aan de ‘stakeholders’ van opleiding en onderwijs. Want, zeg je, we gaan er te vaak van uit dat alle betrokkenen bij een opleiding of cursus weten hoe het brein werkt en hoe je blijvende herinneringen kan creëren.

Aan de cursusmaker of leraar de taak om duidelijk te maken hoe je het brein van de lerend zover krijgt. Aan de ‘stakeholders’ de taak om ernaar te luisteren…

Trouwens, love this book! Ik zeul er al een jaar mee rond. Een goeie eLearningbasis. Ik ga er in mijn blog nog vaak naar verwijzen. Met mondjesmaat. Nog een tip uit hoofdstuk 5: Teach the bare minimum! 

Ik kijk uit naar reacties.

Grtz

Annemie

 

 

Zij die weten wat ze doen en zij die niet weten wat ze doen… The Art of Innovation

Hei

Bekijk eerst even dit filmpje van Peter Hinssen over Mensen die Weten Wat Ze Doen, en Mensen die Niet Weten Wat ze doen. Interessante pitch…

Het zet me aan het denken of zelfs… het geeft moed. Ik hoop dat ik bij de 1% behoor bij VDAB. Niet dat ik mezelf zo mateloos innovatief vind, integendeel. Ik lees veel over de digitale revolutie. Ik onderzoek, ga naar conferenties, volg sprekers en mensen met een mening over leren en opleiding, probeer dingen uit, vertel collega’s en leden uit de sterke hiërarchie in onze organisatie over nieuwe inzichten en mogelijkheden.  Ik vind niet dat ik nieuwe dingen uitvind. Maar ik heb het gevoel dat ik hoor bij de 99% van de mensen bij VDAB die Weten Wat Ze Doen (WWZD), tot ik weer teruggefloten word door mensen die Nog Veel Beter Weten Wat Ze Doen.

Hinssen zegt dat een start-up bestaat uit 99% mensen die NWWZD (Niet Weten Wat Ze Doen, dus) En dat daar precies de innovatieve drive zit. En dat die medewerkers gekoesterd moeten worden. Anderzijds wordt bijvoorbeeld de overheid bemand door 99% WWZD-medewerkers, tegenover 1%  innovatieve zielen –  NWWZD’ers die zien dat er dingen moeten veranderen, en die willen helpen in dat veranderingsproces. Ze beseffen dat we onze bestaansreden verliezen als we niet mee evolueren.

Nogmaals, ik wil bescheiden blijven maar ik wil graag bij die 1% horen. Ik wil blijven vertellen over wat ik zie veranderen door de digitalisering en over de disruptie die dit veroorzaakt op alles wat we gewoon zijn in onze samenleving.

Met deze blog over Learning & Development, over microleren, over social technologies, over de 21ste eeuwse skills. wil ik een van de 1% innovatieve denkers en doeners zijn die VDAB telt. Het zijn er meer… zeker weten. Maar ze zitten verstopt in de organisatie en vechten ieder hun eigen Don Quichotestrijd. Er is geen team, er is geen sturing, het blijft bij individuele initiatieven…

Ik hoop dat ik de 1%’ers vind met deze blog en dat we tot denkpistes komen, gezonde discussies, die VDAB dan uiteindelijk oppikt en integreert in de dagelijkse werking. Ik zoek naar de 1%’ers in andere bedrijven, via LinkedIn… Omdat het moét, omdat we samen dingen kunnen verwezenlijken.

Wil je meer informatie? Klik hier.

Laat dit het begin zijn van een boeiend netwerk over de gevolgen van de digitalisering op het Nieuwe Leren.

Grtz

Annemie