Working Out Loud: week 6: zoekterm: JEZELF!

We begrijpen uit week 5 dat we moeten leren communiceren over ons mentaal kapitaal, over wat we de ander aan kennis, ervaring en achtergrond kunnen bieden. Dat doen we door in #WOL-cirkel nummer 5 af te dalen naar de persoonlijkheid àchter de professional. De mens àchter de medewerker van een bedrijf, àchter de zelfstandige. Wat drijft je, waar houd je je in het leven mee bezig, met welke activiteiten verlies je de tijd uit het oog, hoe ziet je gezin eruit, voor wie draag je zorg,wat zijn je interesses en je passies?

Het zijn de thema’s die we met geliefden thuis en de collega’s op het werk delen. Het maakt het samenwerken aangenaam en veilig. Samenwerken doe je liever en vooral beter als je elkaar wat beter kent. Het hele plaatje: de gevoeligheden, interesses enz. Daarom werken we ook het liefst binnen ons eigen team. Het warme bed van de verbinding.

In week 6 bekijken we onze online identiteit. Met een vanity search – een zoektocht naar jezelf – krijg je een beeld over je digitale aanwezigheid en de identiteit die je daar opbouwt. We bekijken of de gegevens en de foto’s die we op het internet van onszelf vinden, de juiste boodschappen zijn. Want:

  • Hoe zie ik eruit op het internet? Wat lezen mensen over mij?
  • Is wat ik vind over mezelf op het net wat ik wil dat mensen weten over mij?
  • Voor welke thema’s wil ik gevonden worden?

We gaan meteen ook op zoek naar elkaar. Wat vinden we online aan informatie over de cirkelleden?

Wie ben ik op het net?

Je kan natuurlijk beslissen om niets te doen met social media en je virtuele ik. Maar het loont in onze kennismaatschappij absoluut de moeite om bewust aan de slag te gaan met de virtuele ik waarmee we in dit ijdelheidsonderzoek kennismaken. Vanzelfsprekend staat het iedereen vrij om social media in te zetten in jouw zoektocht naar de juiste knowhow, naar de juiste gelijkgeïnteresseerden. Het staat je vrij om je online profiel al dan niet bewust in te zetten.

Maar laat ons eens de puntjes op de i zetten. De wereld is op minder dan een decennium tijd ons dorp geworden. Tegelijkertijd worden we enerzijds overstelpt met informatie en anderzijds geconfronteerd met gaten in onze eigen knowhow. Knowhow is bovendien constant onderhevig aan updates. Dat trekken we niet meer alleen in de analoge wereld.

De knowhow van mensen over de hele wereld ligt aan onze voeten. Met een consequente online aanwezigheid bouwen we een efficiënt en waardevol netwerk uit van peers waarin we elkaar de juiste support geven, ook buiten het eigen team en – dat is voor velen ongekend en totaal bedreigend – buiten de eigen onderneming of organisatie elkaar de support geven die ze nodig hebben om te groeien.

E-mail zou wel eens helemaal uit de kast van de digitale tools kunnen vallen. We gaan binnenkort écht geen informatie met elkaar delen door op de knop ‘allen’ te klikken. Er zijn té veel andere en veel doelgerichtere middelen om écht transparant met elkaar te communiceren: over het werk en over de dingen die ons drijven in het privéleven.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is Keith-Ferrazzi.jpg

Als je online identiteit duidelijk is, vinden gelijkgezinden en professionele peers elkaar. Ze kunnen elkaar vragen stellen, elkaar op weg helpen. In Working Out Loud leer je netwerken vanuit generositeit – welwillendheid of vrijgevigheid – en niet vanuit hebzucht, de killer van de netwerken van vandaag.

In de laatste 2 jaar – zolang ik met Working Out Loud werk – heb ik een focus opgebouwd, niet alleen in mijn brein, maar ook in mijn dagelijkse en professionele activiteiten. Dié focus en het netwerk dat ik ondertussen uitgebouwd hebt, heeft van mij een sterke professional en kenniswerker gemaakt. Daar ben ik fier op, ook al is het not done om dat te verwoorden.

Working Out Loud heeft mij op een hoger level gezet:

Alle social media heb ik efficiënt en met oog voor de eigen privacy leren inzetten via de verschillende WOL-cirkels.

Ik speel met allerhande digitale tools. Collega Hilde noemde me vrijdag een digitale krak. Het klopt dat ik daar ogenschijnlijk met groot gemak mee omga. Maar wat weinigen weten, is dat ik die tools in de vingers heb omdat ik er samen met gelijkgeïnteresseerden in alle veiligheid mee heb leren werken. En niet tijdens de werkuren, en zeker niet altijd met mijn eigen collega’s. Intrinsieke motivatie is een essentieel onderdeel van een leerproces.

Collega Gert noemde me vrijdag een freak. Klopt, ik heb ‘s avonds de nieuwe tool Wiziq voor het eerst zelf gebruikt in mijn WOL-cirkel met Hannelore, Hannah en Barbara. Buiten het werk. Ik vind dat niet vreemd. De dingen die ik doe en mag doen op het werk vind ik grandioos. Maar ik heb af en toe wat veiligheid nodig om te oefenen en deze vind ik niet altijd op de eigen werkvloer. Het masker afzetten is daar tot vandaag namelijk niet evident…

Mijn achtergrond in leren en development heb ik grotendeels te danken aan een aantal WOLlies. Ik denk o.a. aan @GeertNijs en @JenDeneckere van KBC, @Jane Schek, @Pia Seppelfricke en nog vele anderen. In verbinding met elkaar communiceren over wat ons drijft op het werk. Afgelopen week hebben we in ons team leren werken met de digitale klastool Wiziq.

Dat kan ook via social media. In feite bieden die dé ideale platforms om jou en je competenties te ontdekken.

Op een of ander congres in Duitsland vertelde Sven Franke – een Duits consultant en auteur van een aantal boeken over digitalisering me: “Nur Batman darf auf der Arbeit eine Maske tragen.”

Ik heb mijn masker al jaren geleden afgezet. Na week 6 in Working Out Loud ook online. Je vindt op het internet wie ik ben, waar ik voor sta, wat ik interessant vindt en waar ik goed in ben. Niet om te stoefen, maar om anderen te helpen. Niet om op te vallen, maar om hulp te vragen als ik er nodig heb.

Ik werk sneller dan ooit. Dat is nodig in deze woelige VUCA-tijd.

Warme groet

Annemie

Working Out Loud: Week 5: Vertel over jezelf, 10 van de 50

Een beetje over mezelf. Met een foto uit begin 1996, met mijn ouders, mijn zussen en mijn broer.

Eén van de leukste opdrachten in de cirkelgidsen is de oplijsting van 50 feiten over jezelf. Vertel over jezelf, daar gaat deze week over. Beetje simpele opdracht, leek me. Maar in feite ga je hier stilaan naar de kern van deze leermethodiek. Waar kan je de ander mee van dienst zijn? Wat kan je een ander bieden?

In deze week komen de tongen echt los. Ook al communiceren we al vanaf het eerste moment uiterst open met elkaar, nu tonen we echt ons hart, onze passies en een stukje kwetsbaarheid. Het blijkt één van de sterkste weken te zijn in #WOL. Delen wie je (ook) bent. Een stukje van je eigen sluier oplichten. Wie zit er achter jou als werknemer of je virtuele ik? Wat zit er achter het masker van professionaliteit op LinkedIn? Of op Facebook.

Ik besluit in deze blogpost om voor deze openheid te gaan, niet alleen binnen de eigen veilige cirkel, maar gewoon openbaar. Niet dat ik daar normaal gezien zoveel moeite mee heb, ik ben gewoon die ik ben. Maar toch. In een professionele context jezelf een stuk blootleggen, aan mensen die je normaal gezien niet kent… ik moet even slikken…

Een tiental feiten die me maken wie ik vandaag ben… En een paar geliefden

  1. Mijn 23- jarige adoptiedochter Ecaterina uit Moldavië – in juni 1999 voor het eerst in onze armen. Mijn man, mijn grote liefde, steun en toeverlaat.
  2. Al 32 jaar mezelf bij VDAB, met passie en veel plezier.
  3. Gebeten door alles wat met digitalisering, social learning en soft skills te maken heeft.
  4. Bijna elke dag sport: zwemmen, pilates, spinning, wandelen…
  5. maar ik crash ook graag in de zetel, liefst met een boek en een glaasje wijn.
  6. Ik heb een lamme schouder gehad, een kapotte knie en een zere voet. Drie operaties op anderhalf jaar tijd…
  7. en min of meer plots ook een burn-out of iets anders, I don’t know. Een ingestorte wereld, helemaal opnieuw beginnen…
  8. met de leermethodiek Working Out Loud. #WOL – en mijn van nature positieve mentaliteit – sleepte me uit de put, en ik heb mijn levensdoelen en passies scherp gesteld…
  9. en daar heb ik de rest van mijn leven plezier van. En rust ook. Hoewel…
  10. ik werk aan een boek over soft skills in…
  11. online leren… nog een passie van mij.

We zijn allemaal mensen, met diepe gevoelens, grote dromen, kleine kantjes, zware dagen. Daar zit onze essentie is o! Dat is onze basis van dienstbaarheid aan een ander.

“Nur Batman darf auf der Arbeit eine Maske tragen.”*

Sven Franke

Generositeit: er zijn voor een ander door te tonen wie je bent…

Grtz

Annemie

*Alleen Batman mag op zijn werk een masker dragen.

Working Out Loud: week 5: Is it safe enough to try?

We hebben allemaal – jong en oud – een hele rugzak vol met kennis, vaardigheden en nuttige ervaringen waarmee we anderen van dienst kunnen zijn. Tegelijkertijd hebben we niet geleerd om over kennis en vaardigheden te communiceren. Want in het Vlaamse land heet dat nog altijd ‘stoefen’. En dat doe je niet!
Bovendien – nog erger – gaan we er nogal gemakkelijk van uit dat we niet veel te bieden hebben. Of denken we er veel te diep over na. “Zou ik?” (…) “Neen, toch maar niet…” Fouten maken mag trouwens tot nader order ook niet. Dus zwijgen we als vermoord en schamen we ons alvast dood voor de fouten die we (n)ooit maken.

In de oude wereld van het werken was dat niet erg. De baas wist toch alles. Er werd niet van ons verwacht om na te denken. De industrie had namelijk alleen onze handen nodig:

“Why is it every time I ask for a pair of hands, they come with a brain attached?”

Henry Ford

Maar op het werk beleven we vandaag een fundamentele ommezwaai. Alles wat manueel kan, wordt toenemend in het buitenland of door computers gedaan. De industrie draait niet meer op onze handvaardigheden, maar op wat er in ons hoofd zit. We transformeren in een sneltempo naar een kenniseconomie die inzet op innovatie en creativiteit. Ook een arbeider heeft vandaag zijn grijze massa nodig, tot vandaag zwaar onderschat.

Een kenniseconomie drijft op creativiteit en innovatie. Als je dan niet deelt wat je kan en kent, heeft dat serieuze gevolgen. Als je je ideeën en inzichten niet communiceert, kan je er niemand mee van dienst zijn. Als je niet deelt, groei je niet.

En dan groeit een kenniseconomie ook niet.

Sharing is caring. Delen wat we kennen, delen wat we weten, delen wat we willen kunnen, delen wat fout gaat, het is de basis van innovatie en creativiteit. Maar dat moet wel goed aanvoelen en daar knelt een heel nauw schoentje. Want als je je niet veilig of comfortabel voelt in het team waarin je werkt, ga je dat niet doen. Als je buiten jouw team geen andere mensen kent – of oh nee, buiten de eigen onderneming! -, ga je niet delen. Delen van kennis betekent gevaar!

Voor deze week maakten we elk een lijstje van personalia. Sommigen behaalden de gevraagde 50 feiten, anderen (nog) niet. Maakt niet uit, het gaat om het gesprek dat hieruit voortvloeit. Wat hebben we gemeenschappelijk, waar kunnen we iets voor de ander betekenen? Hoe kunnen we elkaar op weg helpen, niet zelden alleen op persoonlijk vlak.

We werken graag bij onze organisatie. Dus sparren we: Hoe kunnen we onze passies, onze interesses en onze skills inzetten in onze job? We reflecteren over de inhoud van onze rugzak, over onze onzekerheden – en schrik – en over wat we nodig hebben om te groeien in een snel veranderende wereld. In een #WOL-cirkel vervaagt de grens tussen passie en job tot een flinterdunne stippellijn.

Het is leuk om te weten hoe Partena evolueert naar een vlakke organisatiestructuur, zonder oeverloze analyses, maar met doordachte en doordringende acties, samen met hun mentaal kapitaal. KBC zet in op het leerpotentieel van zijn personeel. Shape Your Future moet medewerkers in staat stellen om mee te gaan in de grote ommezwaai. Viviane – Corporate Account Specialist – werkt hier actief in mee en droomt er luidop van om deze rol nog veel ruimer te kunnen opnemen.

Ik vertel over het belang van de workshops die VDAB organiseert: Digitaal denken en Mediawijsheid. We dromen, stel dat we onze handen in elkaar konden slaan en de 3 ondernemingen kunnen samenbrengen. Sharing is echt caring.

Ik bedenk ondertussen dat ik in 5 simpele sessies meer weet over deze onbekende mensen dan van mijn eigen collega’s op de Centrale Dienst… What a waste of knowhow…

Lidwien leerde naaien in 5 lessen. Maar ze kwam tot volle groei in het naaiclubje dat ze samen met haar vriendinnen op touw zette. Samen YouTube-filmpjes analyseren, proberen, losdoen, opnieuw beginnen, weer mislukken en weer opnieuw…

Het was daar veilig genoeg, met die vriendinnen, ergens in het Antwerpse. “Als ‘t mis is, doen we het gewoon weer los.” FAUTE MAAKE MACH!

Pure #WorkingOutLoud: delen, eerlijkheid, er zijn voor elkaar, samen groeien, durven springen.

Ze zeggen dat ik een people manager ben…

Mensen die de cursus ‘Toolkit voor leidinggevenden’ volgen, doen dat meestal vanuit hun droom: people manager zijn. Maar hoe doe je dat? Vanmorgen mocht ik genieten van deze inspirerende kennismakingsopdracht:

Beste coach

Met deze cursus hoop ik te ontdekken of het waar is wat mijn collega’s me zeggen, namelijk dat er een people manager in mij schuilt.

Leiding geven zie ik eigenlijk als leiding nemen. Daar bedoel ik mee dat je de eindverantwoordelijkheid neemt voor de taken die een team verricht. Dat doe je volgens mij niet door je macht als baas uit te spelen of medewerkers te behandelen als ondergeschikten. Integendeel, ik vind het belangrijk om mensen hun eigen stukje verantwoordelijkheid te geven en te betrekken in wat er moet gebeuren.

  • Ik wil vertrekken vanuit vertrouwen, ik wil ondersteuning bieden in de ontwikkeling van mijn teamleden, ik wil oog hebben voor hun competenties en hun potentieel.
  • Ik wil opbouwende feedback aan medewerkers geven zodat ze hun kwaliteiten optimaal kunnen benutten. Andersom trouwens ook. medewerkers mogen hun leidinggevende best tegenspreken.

Mijn ervaring is dat er in België een top down-cultuur heerst, een sterk hiërarchische mentaliteit en een algemeen autoritaire managementstijl. Dit soort bedrijfsculturen houdt medewerkers klein en dat vertraagt het potentieel van het bedrijf. Dat kan toch anders, niet?

In de onderneming waar ik nu werk, zitten een aantal mensen thuis wegens burn-out en depressie. Een collega van me is vorig jaar in de psychiatrie beland. Kapotgewerkt, maar vooral kapotgegaan aan het gebrek aan erkenning voor zijn inzet en zijn competenties.

Ik wil niet dat mensen zich gereduceerd weten tot een puur uitvoerende kracht. Je wordt aangeworven omdat je een meerwaarde betekent voor het team. Ik wil aan de slag met de competenties van mijn medewerkers, samen met mij, niet onder mij.

Ik ben van mening dat je leiding kan geven op zo’n manier dat mensen zich gewaardeerd en gehoord voelen, dat ze dan gelukkiger zijn in hun werksituatie en dus ook gemotiveerder zijn om de gezamenlijke doelstellingen te bereiken. De betere prestaties van de werknemer zal gegarandeerd het bedrijf winst opleveren.

Tijdens mijn loopbaan ben ik altijd bezig geweest met managen van relaties binnen teams. De vraag die me daarin bezighoudt is hoe ik het anders kan aanpakken dat de leidinggevenden die ik al meegemaakt heb.

Ik ben nu 45 jaar. Ik dacht niet de juiste opleiding en competenties te hebben om zelf leiding te geven. Maar dat zie ik stilaan toch anders. Misschien heb ik toch wel de juiste ingrediënten.

Met vriendelijke groet

Moniek *

Photo by Christin Hume on Unsplash

Beste Moniek

Ik vind het erg inspirerend wat je geschreven hebt. Je bevestigt de indruk die ik overwegend heb van mensen die deze cursus opstarten: het hart op de juiste plaats, WILLEN ondersteunen vanuit de juiste communicatievaardigheden en met oog voor wat de mens achter de medewerker nodig heeft. Hoopgevend, to say the least…

Ik heb twee randbedenkingen:

  • Jammer genoeg zie ik de autoritaire leidertypes die jij beschrijft, niet verschijnen in dit soort online cursussen. Ik zie ze trouwens ook niet in workshops en dergelijke… Jij wel?
  • De mensen die in dit soort cursussen terechtkomen, hebben echt de beste voornemens. Toch merk ik dat het vaak fout gaat in de praktische uitwerking van de opdrachten. Dan zie ik hoe sterk onze bedrijfscultuur nog bepaald wordt door de command & control-mentaliteit, die we al van in de Industriële Revolutie meedragen. De baas als strenge, autoritaire vader, alwetend als een god uit lang vervlogen tijden. “Als je niet flink bent, word je gestraft.”

De gevolgen van deze algemeen aanvaarde cultuur zijn desastreus voor de samenwerking op de werkvloer. We hebben historisch gezien niet de vaardigheden opgebouwd waardoor we op een constructieve manier, vanuit vertrouwen in de ander en in zijn competenties feedback geven en communiceren. Correct feedback en vanuit vertrouwen communiceren is een noodzakelijke competentie – niet alleen voor leidinggevenden trouwens – maar tot vandaag ontzettend moeilijk, omdat ze regelrecht ingaat tegen de manier waarop we al honderden jaren werken en leven.

Er is nog veel werk aan de winkel. Leg me in een volgende mail eens uit hoe jij people management ziet, Moniek? Daar kunnen we misschien nog wat verder op breien.

Ik kijk uit naar je antwoord.

Grtz

Annemie

* Moniek is een fictieve naam

Working Out Loud: week 4: vertragen op stiletto’s

Week 4 Working Out Loud focust op hoe je iemands aandacht kan verdienen. Hoe netwerk je vanuit verbinding met elkaar en niet vanuit hebzucht?

Het gaat goed met ons. Het valt me ook in deze #WOL-cirkel weer op: onze doelen worden steeds specifieker en de sprankel tussen ons steeds sterker.

Als ik deze post schrijf is het 1 maart. Complimentendag. Tamara stuurt in onze messengergroep: “Jullie zijn allemaal geweldige vrouwen. Het feit dat jullie (net als ik) wel eens in een dip zitten of twijfelen – is enkel het bewijs van jullie intelligentie!” Of dat echt een teken van intelligentie is, weet ik niet precies, dat soort boodschappen kan mijn (beperkte) brein niet altijd aan. Maar wat wel zeker is: we durven in deze veilige omgeving toegeven dat het soms moeilijk met ons gaat. Een doel behalen is een uitdaging. Een dip hoort daar bij. Er is moed en kracht voor nodig om daarna weer recht te krabbelen. En dat lukt prima met deze mensen.

@Tamara, jij werkt aan je nieuwe fotoproject. Je zit nu vooral in de fase van nadenken en ideeën structureren. Je verwoordt je bezorgdheden. Dat is een essentieel element in de richting van het doel. Vertragen, nadenken, verwoorden, verfijnen. #WOL pur sang. Je hebt krasse tachtigjarigen nodig en proefkonijnen ook. Wij zoeken mee naar bijzondere ouderen en willen ondertussen jouw konijn zijn. We zijn geen tachtig maar wel kras. Gisteren ging je met mij aan de slag, merci, ik heb je nu bezig gezien. Ik hou niet zo van poseren en sorry, ik bracht je voortdurend van de wijs… Maar dat project komt in orde, alleen al omdat we het samen met jou dragen.

@Viviane, wat ben jij moedig zeg. En hoe straf is dat: in amper 4 weken verfijn je je doel. Waar je weg in het begin wat versluierd was, zie je nu duidelijk twee stappen, op het werk en privé. Schitterend vind ik het om te zien hoe jij daar in onze groep uiting aan geeft. En wat écht sterk is: je stelt je kwetsbaar op – je vertelt open over je ups en downs -en nodigt daardoor ons allen uit om ons masker van ons af te gooien. Je impact is veel groter dan jij allicht zelf ervaart.

@Carina, jij luistert en denkt. Mee met ons en over jouw doel. Je bent tegelijkertijd aanwezig en toch rustgevend. Je zoekt naar verbinding, daar waar het nodig is voor jou. Ook daar is vertraging voor nodig. Dus wil Tamara ons aan de knalrode stiletto’s, 15 cm hoog. Dan moéten we ons tempo aanpassen. Er zit iets in…

En ik, ik vertel over mijn blogposts, misschien wel het makkelijkste doel van ons vijven, want het is afgelijnd SMART. Specifiek, Meetbaar en Aanvaardbaar, hoewel ik soms vecht met de focus die ik nodig heb voor mijn werk en mijn boek. Realistisch als ik mijn agenda goed opvolg en al mijn activiteiten plan. En 12 berichten op 12 weken tijd.Ik geniet van de sympathie en de feedback die ik met iedere tekst van jullie mag ontvangen. Ik voel me gedragen door jullie en ik geniet van de groei die jullie me gunnen. Ladies, you make me stronger! En wat je zelf uitzendt, komt altijd terug, alleen niet noodzakelijk uit de verwachte hoek. Dus denk ik met veel plezier mee met jullie doel!

We missen @Lidwien in week 4 waarin we het hebben over hoe je de aandacht van iemand kan verdienen. De arme ziel is in de zetel in slaap gesukkeld, de verhuisperikelen eisen hun tol. Maar morgen is ze er weer bij: “Maandag prima voor mij! Even iets anders dan schilderen en dozen in- en uitpakken. “ De drang is groot om mijn verfborstels in te pakken en naar jou te sjezen…

Morgen week 5 op maandag om 18u30. Een cirkelmeeting met een keileuke opdracht waarbij we op zoek gaan naar wat we elkaar kunnen bieden. Netwerken vanuit generositeit, niet vanuit hebzucht. #WOL, check!

Warme groet

Annemie

P.S.: Kan je stiletto’s dragen met steunzolen?