Working Out Loud: week 5: Is it safe enough to try?

Photo by Andrew Itaga on Unsplash

We hebben allemaal – jong en oud – een hele rugzak vol met kennis, vaardigheden en nuttige ervaringen waarmee we anderen van dienst kunnen zijn. Tegelijkertijd hebben we niet geleerd om over kennis en vaardigheden te communiceren. Want in het Vlaamse land heet dat nog altijd ‘stoefen’. En dat doe je niet!
Bovendien – nog erger – gaan we er nogal gemakkelijk van uit dat we niet veel te bieden hebben. Of denken we er veel te diep over na. “Zou ik?” (…) “Neen, toch maar niet…” Fouten maken mag trouwens tot nader order ook niet. Dus zwijgen we als vermoord en schamen we ons alvast dood voor de fouten die we (n)ooit maken.

In de oude wereld van het werken was dat niet erg. De baas wist toch alles. Er werd niet van ons verwacht om na te denken. De industrie had namelijk alleen onze handen nodig:

“Why is it every time I ask for a pair of hands, they come with a brain attached?”

Henry Ford

Maar op het werk beleven we vandaag een fundamentele ommezwaai. Alles wat manueel kan, wordt toenemend in het buitenland of door computers gedaan. De industrie draait niet meer op onze handvaardigheden, maar op wat er in ons hoofd zit. We transformeren in een sneltempo naar een kenniseconomie die inzet op innovatie en creativiteit. Ook een arbeider heeft vandaag zijn grijze massa nodig, tot vandaag zwaar onderschat.

Een kenniseconomie drijft op creativiteit en innovatie. Als je dan niet deelt wat je kan en kent, heeft dat serieuze gevolgen. Als je je ideeën en inzichten niet communiceert, kan je er niemand mee van dienst zijn. Als je niet deelt, groei je niet.

En dan groeit een kenniseconomie ook niet.

Sharing is caring. Delen wat we kennen, delen wat we weten, delen wat we willen kunnen, delen wat fout gaat, het is de basis van innovatie en creativiteit.

Voor deze week maakten we elk een lijstje van personalia. Sommigen behaalden de gevraagde 50 feiten, anderen (nog) niet. Maakt niet uit, het gaat om het gesprek dat hieruit voortvloeit. Wat hebben we gemeenschappelijk, waar kunnen we iets voor de ander betekenen? Hoe kunnen we elkaar op weg helpen, niet zelden alleen op persoonlijk vlak.

We werken graag bij onze organisatie. Dus sparren we: Hoe kunnen we onze passies, onze interesses en onze skills inzetten in onze job? We reflecteren over de inhoud van onze rugzak, over onze onzekerheden – en schrik – en over wat we nodig hebben om te groeien in een snel veranderende wereld. In een #WOL-cirkel vervaagt de grens tussen passie en job tot een flinterdunne stippellijn.

Het is leuk om te weten hoe Partena evolueert naar een vlakke organisatiestructuur, zonder oeverloze analyses, maar met doordachte en doordringende acties, samen met hun mentaal kapitaal. Ondernemingen zetten in op het leerpotentieel van zijn personeel. Shape Your Future moet medewerkers in staat stellen om mee te gaan in de grote ommezwaai. Viviane – Corporate Account Specialist – werkt hier actief in mee en droomt er luidop van om deze rol nog veel ruimer te kunnen opnemen.

Ik vertel over het belang van de workshops die VDAB organiseert: Digitaal denken en Mediawijsheid. We dromen, stel dat we onze handen in elkaar konden slaan en de 3 ondernemingen kunnen samenbrengen. Sharing is echt caring.

Lidwien leerde naaien in 5 lessen. Maar ze kwam tot volle groei in het naaiclubje dat ze samen met haar vriendinnen op touw zette. Samen YouTube-filmpjes analyseren, proberen, losdoen, opnieuw beginnen, weer mislukken en weer opnieuw…

Het was daar veilig genoeg, met die vriendinnen, ergens in het Antwerpse. “Als ‘t mis is, doen we het gewoon weer los.” FAUTE MAAKE MACH!

Pure #WorkingOutLoud: delen, eerlijkheid, er zijn voor elkaar, samen groeien, durven springen.

Grtz

Annemie