Working Out Loud: Week 7: met open ogen de leeuwenkuil in?

Op papier zijn we al 7 weken bezig met ons doel. We werken aan een netwerk van mensen die ons op weg kunnen helpen of mensen die we zelf kunnen verder helpen met onze knowhow. We ontdekken waar onze meerwaarde voor een ander zit – tiens, betekenen wij een meerwaarde voor onze medemens? – en hoe we ons werk en onze knowhow genereus kunnen delen. Maar dan moet je je work in progress durven delen en dat blijkt een angstaanjagende horde. Ook al zeggen ze “sharing is caring”.

Ik heb niet zo’n goeie ervaringen met delen van work in progress. Vooral op het werk. Ik zit er niet mee om feedback te krijgen, maar ik vind dat we met zijn allen niet zo goed zijn in het geven van feedback op een correcte manier. Ongezouten, ongefilterd, bevooroordeeld, ongefundeerde of door jaloezie of het eigen hachje gedreven feedback… dat heeft me in al de jaren getekend… Ik heb veel schrik en weinig vertrouwen in wat ik een ander te bieden zou kunnen hebben. Ik ben het niet gewoon om te denken aan mezelf in termen van meerwaarde ten opzichte van een ander. De Vlaamse bescheidenheid zit er goed ingebakken.

De Wollies vertrouw ik op een of andere manier. Ze willen me helpen. Dat voel ik sterk aan. Het zijn echte supporters. Ze dagen me uit.

Ik ga de challenge aan. Ik krijg 7 dagen om mijn eerste leesproef met hen te delen.

Volgende zondag dus. Griezelig is dat. Ondanks het wederzijdse vertrouwen ben ik bang. Irrationeel bang. Een legaat van vele jaren moéten delen… met open ogen in de leeuwenkuil stappen.

Toch ben ik erg dankbaar met de feedback. Deze mensen zetten me in de goede richting. Zacht, met fluwelen handschoenen. Dat hoeft nu ook weer niet. Maar het heeft het ‘aanschijn’ van mijn boek totaal veranderd. Bij hen mag ik mijn kleine zelf zijn… Dat is louterend.

Oef, de volgende horde is genomen. Ik kan weer verder. Focus richting 12 blogposts. Focus richting mijn eerste boek. “Klinkt het niet, dan botst het maar?”

Dank je wel, dames. Uit de grond van mijn hart.

Grtz

Annemie

Working Out Loud: week 7: brief aan je toekomstige IK

Hoe wil jij dat werk en leven eruitziet over 1 of 2 jaar? Hoe voel je je bij deze vraag? Enthousiast? Bang?

Het is beslist de meest intense oefening van het hele #WOL-proces. Daar zijn we het allen mee eens. Beetje raar in deze coronacrisis, waarin we allemaal in ons kot moeten blijven. Lidwien heeft haar project moeten opschorten, Partena ligt ten dele plat. Tamara is herstellende en heeft naar eigen zeggen té veel tijd gehad om te piekeren. Dat is niet goed voor haar project. Maar we verzekeren haar dat dat deel is van het proces. Dat vallen en opstaan, steeds weer de moed verliezen en jezelf weer opkrikken om door te gaan. Ik bevestig dat stellig: mijn boek groeit, maar frustratie pakt me minstens wekelijks bij de keel. Hou ik dit vol? Is het wel de moeite waard? Ga ik dit kunnen?

Viviane doorworstelt best een stevig WOL-proces. Zoeken naar focus. Wat in feite haar doel in deze cirkel is. Dat is best confronterend voor haar. Het pakt veel energie. Dat begrijp ik helemaal. Ik heb het zelf meegemaakt. Een paar jaar geleden. Hou moed, Viviane, je doet dit fantastisch goed, je geeft niet op. Je bent op weg.

We hebben ons wat meer tijd genomen om deze brief te schrijven. Een brief aan het eigen zelf die we naar de toekomst sturen. Dat kan via futureme.org. Mijn brief valt door deze tool binnen anderhalf jaar in mijn mailbox. Maar ik hang hem ook op in mijn home office. Kwestie van focus houden…

Beste Annemie

Op het moment dat je deze brief schrijft, woedt de coronacrisis over de hele wereld. Lidwien en Tamara zieken op dit moment uit. Het is vandaag 21 maart 2020 en je hebt net een fantastische natuurwandeling in je dorp achter de rug. Het zonnetje schijnt uitbundig maar de scherpe kou houdt de lente op afstand.

Als je deze brief leest, ben je een jaartje verder. Je eerste boek is uitgebracht: Als het niet klinkt, dan botst het maar – met illustraties van je zus Lieve – waarin je vertelt over je avonturen in de online leeromgeving en de prachtige contacten met cursisten waarvan je tot vandaag mag genieten. Je bent blij dat deze bucketlistwens achter de rug is en je hebt ondertussen 300 exemplaren verkocht. Dat heb je goed gedaan. De eerste druk zat op 20 exemplaren, je vrienden hebben goede feedback gegeven en de vierde druk ziet er nu pico bello uit. De foto’s die Tamara voor dit project maakte, zijn prachtig. Eentje ervan hangt levensgroot in mijn home office.

Je zus Lieve heeft doorgezet. De illustraties in het boek zijn prachtig geworden.Het gaat steeds beter met haar, ook al blijft haar leven een moeilijke strijd.  Ze heeft weer een doel in haar leven, ze voelt zich weer ‘nodig’ en ‘nuttig’. Je hebt haar door samen dit project te doen weer een beetje richting kunnen geven. Daar mag je best fier op zijn.

Je hebt net een tweede project afgewerkt: de twaalf blogposts die je schreef in de WOL-cirkel, waarin je een heel pad aflegde met Tamara, Lidwien, Viviane en Carine. Barbara Hilgert, uit de cirkel van vorig jaar, heeft er ook 12 geschreven en jullie hebben deze posts samengebundeld. Barbara heeft de uitgave in het Duits geleverd, jij die voor het nederlandstalige taalgebied. Zo proberen jullie Working Out Loud in de wereld te brengen, een prachtige methodiek waarin je leert aan een persoonlijk doel te werken, door in diepe verbinding met anderen te gaan en vooral, met jezelf. Want in deze knotsgekke wereld is die band met onszelf heel ver weg. Wat zijn we vervreemd van onze diepste wensen en waarden…

Je kijkt terug op 4 nieuwe, lieve vriendinnen: Tamara, Lidwien, Carina en Viviane. Sharing is caring. Het einde van de cirkel hebben we gevierd van zodra de coronacrisis bedwongen was. We hebben nog geregeld contact met elkaar.

Ga op je doel af! Wat is je doel? Is deze vraag eigenlijk al eens bij je opgekomen? Het begin van alle focus. Jij kiest…

Grtz

Annemie