Working Out Loud: Week 10 (2): Geven is krijgen

Als je al een hele tijd netwerkt, ontstaat een hele lijst van contacten. In de cirkel die je doorloopt met de gidsen van Working Out Loud start je met een lijst van 10. Minder gekende mensen en goeie vrienden. Je leert hoe je hen contacteert en bijna rimpelloos bouw je op basis van deze primaire lijst een netwerk uit. Dat kan een beetje uit de hand lopen. Deze opdracht kan daarbij helpen, zo lees ik in de cirkelgids van week 10.

John Stepper stelt voor om niet elke week je hele netwerklijst te overlopen, maar extra informatie bij te houden van elke organisatie of persoon in je lijst. Dat helpt je om focus te houden en je contacten te bewaren, zegt hij. Hij raadt een steekkaartensysteem aan. Met gegevens over je connectie, de laatste bijdrage die je hebt gedaan & de datum waarop. En de datum waarop je nog een bijdrage wilt leveren & wat dat zou kunnen zijn. Je plant in feite de momenten van aandacht in.

Als je bijvoorbeeld een goed contact met iemand had, kan je binnen een paar weken een datum kiezen waarop je nog een bijdrage levert. Dat kan iemand zijn die je net hebt ontmoet en waarvan je nog niet weet hoeveel je in de relatie wilt investeren. Dan doe je je bijdrage misschien best een paar maanden later. Zo verlies je niemand “uit het oog”, maar ook niet “uit het hart”. Je hoeft dus al die follow-ups niet te onthouden. Dit eenvoudige systeem stelt je in staat om met mensen in contact te blijven zonder extra stress of fouten.

Het is de eerste opdracht in #WOL waar ik het wat moeilijk mee heb. En dat blijkt ook zo bij de WOLLIES, meteen al in het videogesprek.

Het geven van aandacht en erkenning aan een ander op basis van een steekkaartensysteem – hoe genereus ook bedoeld – krijgt een businessbijsmaaktintje, vinden we. Dat is ons te boekhoudkundig, te strategisch, te afgelijnd. Geven aan een ander doesn’t work this way vinden we, hoewel ik er 100% zeker van ben dat John Stepper dit zo niet bedoelt. Daar ken ik hem eerlijk gezegd ondertussen te goed voor. Ik heb met hem gecirkeld. Hij is genereus.

Maar de man heeft op enkele jaren tijd duizenden vrienden en business relations gemaakt over de hele wereld.

Toch passen we in deze cirkel voor deze opdracht.

We gaan het spontaan houden. Voor ons geen business as usual. Wij tekenen voor verbinding vanuit ons hart. Als we aan iemand denken, openen we Messenger, Whatsapp, Instagram of Linkedin en we schrijven een berichtje.

Dag Sonja
Ik heb al even niets meer van je gehoord. Laatst schreef je dat het niet goed ging met je tante en oom. Ik hoop dat ze ondertussen hersteld zijn van dit stomme virus en dat je deze mensen binnenkort weer mag verwennen met een bezoekje.
Hoe gaat het met jou?
Nog even en dan kunnen we weer eens afspreken! Of doen we eens een videocall?
Grtz
Annemie

En toch, een verjaardagswens via Facebook – kort en in een digitaal standaardkaartje – is niet zo warm als een echte kaart, zorgvuldig geschreven en 3 dagen voor de feestdag verstuurd. Schenk ons liever een schuldbewuste sorry voor een te late wens. Daar zit spijt achter, gevoel en vriendschap. Lijkt me een prachtig cadeau.

Ik vind jou tof, ik ben jou vergeten. Dat spijt me. Je bent meer waard dan dat… Ik wens je dus een geweldige voorbije verjaardag toe.

Vivianes dochter wijst ons de weg naar onbaatzuchtige generositeit. Ik nodig je uit om deze prachtige blog van een aankomende jongedame te lezen. Het raakte mijn hart. Geniet ervan.

Sophiesticated, de blog van Sophie Deforce. Geven is krijgen…

Geven is krijgen. Je krijgt meer als je onbaatzuchtig geeft. Genereus uitdelen van aandacht, meer is het niet. Sophie, dank je wel voor je voorbeeld.

John, we weten dat het precies dàt is wat je bedoelt. De steekkaartenoefening was op zijn minst inspirerend en daar danken we je voor.

Ik verstuur het berichtje nu naar Sonja. Ben benieuwd naar haar antwoord. En plots denk ik aan Dominique, onze kantinedame. We hebben elkaar al een paar maanden niet meer gezien. Ik mis haar soep. Die brengt ze elke vrijdag mee, gratis, gemaakt door haar gepensioneerde echtgenoot. Vol groenten en vriendschap.

Tijd voor een kaartje aan deze prachtige collega…

Warme groet

Annemie

Working Out Loud: week 10: Ontdek je meerwaarde

Week 10 in de Working Out Loud-cyclus, op weg naar een doel dat zowel je leven als je werk op orde zet. Week 8 van de quarantaine tijdens de Corona pandemie. Lidwien, Tamara, Viviane en ik kijken ondertussen uit naar onze wekelijkse videochats, waarin we verderwerken aan de opdrachten die de cirkelgidsen ons aanbieden. We hebben wat meer tijd nu, dankzij het verplichte home office work, want in het oude normaal WAREN we minimum twee uur per dag onderweg en die kunnen we in het Nieuwe Normaal perfect thuis inzetten.

De kinderen van Lidwien maken het goed. Ze zijn aan het koken geslagen. Er is rust in huis, er is ruimte om te reflecteren. Tijd voor perspectief op onze drukke levensbezigheden, focus op de noodzakelijke dingen, meer tijd om te voelen wat je nodig hebt. Extra tijd om onze dagelijkse structuur te herdenken. Time management zoals het hoort.

Toevallig of niet, week 10 sluit daar wat op aan. #WOL biedt denkopdrachten aan over onze aanwezigheid in online en offline netwerken en de bijdragen die we daarin kunnen leveren. Hoe kan dat efficiënter en met een bepaalde structuur? Met welke post kan ik iemand een plezier doen, zijn kennis verruimen, welke informatie kan ik delen met wie en op welk socialmediakanaal. Wat kan een efficiënte en nuttige bijdrage voor een ander zijn? Hoe kan ik iemand anders helpen zodat hij of zij kan bijleren of zijn eigen kennis verdiepen. Hoe doe je dat, zonder een keten van zinloze informatie – spam – voor de ander te creëren? We bekijken de volgende thema’s:

  1. Hoe bied je aandacht op de juiste manier, vanuit jouw goede wil om een ander op weg te helpen?
  2. Hoe toon je appreciatie voor de bijdragen die anderen op social media delen, in het algemeen maar ook specifiek voor jou?
  3. Welke bronnen die ik ken en gebruik, kunnen nuttig of interessant zijn voor een ander?
  4. Welke informatie heb ik nodig? Wie heeft die informatie? Wie staat open voor het delen van zijn informatie? De meeste mensen, laat ons daar maar gerust over zijn.
  5. Wat is het belang van een vraag die aan jou gesteld wordt? Wat doe je ermee? Het is vanzelfsprekend een mooie kans om je netwerk te verdiepen en proberen tot een nuttige connectie te komen.
  6. Hoe kan ik mensen op een doordachte – niet hatseklats – manier met elkaar in verbinding brengen? Want ik ken allicht mensen met deze knowhow, maar zij kennen elkaar niet. Hoe kan jij als knooppunt fungeren en hen bij elkaar brengen, zodat zij hun eigen verhaal kunnen beginnen bouwen?
  7. Deel je work in progress, hoe angstaanjagend dat ook lijkt. En is.
  8. Bied zelf feedback aan.
  9. Deel jouw ervaringen. Waag je aan een artikel op LinkedIn of start een blog.
  10. Bied originele ideeën aan. Welke kansen tot samenwerking zie jij?

Ik ben zelf al 3 jaar actief met de WOL-leermethode. Ik heb onmenselijk veel bijgeleerd, misschien wel meer dan in al mijn jaren daarvoor. Maar ik heb ook ervaren hoe de basisprincipes van Working Out Loud me uit mijn comfortzone smeten en me geleerd hebben om

– op eigen kracht zoeken naar leermomenten binnen een netwerk dat je opbouwt rond je eigen knowhowbehoeften en peer support,

– elkaar op weg te helpen, zonder instructies van een meerwetende leider.

Punt 1, 2 en 8 zetten me zwaar aan het denken. Ik heb er nooit aan gedacht dat mijn aandacht voor iemand anders wel eens een meerwaarde zou kunnen hebben. Dat andere mensen wel eens blij zouden kunnen zijn als ik appreciatie toon voor hun werk. En dat ze iets zouden kunnen leren van feedback die ik hen geef. Ikke, kleine garnaal in een massieve organisatie van 5000 werknemers.

Punt 3, 6, 8, 9 en 10 brachten me aan de rand van een shock. Ik heb mezelf nooit gezien als iemand die iets voor anderen kan betekenen op vlak van kennis en informatie. Ook al heb ik een serieus diploma aan mijn organisatie geboden en heel veel ervaring en knowhow opgebouwd, ik heb dat nooit zo ervaren.

Why is it when I ask a pair of hands, I always get a brain attached?

Henry Ford

Punt 4, 9 en 10 ontketenden voor mij een levensgrote crisis. Mijn werk delen? Mijn work in progress? Echt waar?
Ik heb daar echt, echt, echt geen goede ervaringen mee! Ik heb geleerd dat als je een idee of een mening hebt, of een plan, een voorstel, dat dat helemaal wordt gefileerd, zodat er niets meer van over blijft. Of “dat we dat niet gaan doen”. En dan kruip ik als een konijn terug in mijn hol. Beetje mijn wonden likken.
Ik hield er een sjieke burn-out aan over.

Toch ben ik beginnen bloggen en werk beginnen delen. En ik schrijf nu een boek.

Gesprekken met cirkelleden wijzen uit dat deze week een algemene eye-opener is. De grot van Plato. Echt.

Wist ik veel -weten wij – dat onze samenleving al eeuwen opgebouwd is rond een structuur die in het Industriële Tijdperk ontstond. Een structuur waarbij leerstof en kennis in handen is van één alwetende mens, die vanuit dit standpunt lesgeeft. En leiding geeft.

Wist ik veel – weten wij – dat deze vorm van leren en werken in een hiërarchisch maatschappelijk bestel ons zodanig gevormd heeft, dat we niet in staat zijn om resoluut zelf sturing te geven aan kennisverwerving. ‘De grootste aap, die staat van voor, die doet de zotste kuren voor…’
Niet in staat tot zelfsturing. En bang om work in progress te delen.

Wist ik veel -weten wij – dat wij – dé werknemer -ook hersenen hebben en best goede ideeën kunnen hebben. Dat de kracht van innovatie, creativiteit en alles wat met de uitdagingen van de 21ste eeuw in handen ligt van samenwerking, met de leider tussen ons in en niet in een ivoren toren, ver boven in de wolken?

Ik heb altijd gedacht dat ik niets te vertellen had. Dat ik maar een kleine mier ben in een groot geheel. Ik heb nooit beseft dat niet alleen ik, maar de meeste mensen in de wereld van het werken, wel degelijk een meerwaarde hebben. Dat mensen met een gezond en kritisch verstand nodig zijn op de werkvloer van vandaag.

De medewerker van vandaag is hoogopgeleid of een verstandige vakman. We hebben school gelopen – 10 jaar meer dan in de 18de eeuw – toen we in de fabrieken ingezet werden, als radertjes in dienst van de industrie. Een onderwijssysteem waar we allemaal door dezelfde mangel gingen, dom, slim, rijk of arm.

Ook in deze week zit een enorme kracht. In de 21ste eeuw hebben we creatieve, kritische denkers nodig op de werkvloer. Mensen die zichzelf daarin kunnen sturen. Werken in functie van innovatie. Daarvoor is een netwerk nodig, zodat we kunnen bouwen op elkaars knowhow. Sharing is caring. Open en transparant communiceren over wat je op je werk doet. Over je meerwaarde.

Dat is de groeimindset waarmee Carol Dweck de wereld van het werken probeert wakker te schudden. Samen werken aan nieuwe resultaten, nieuwe ideeën,… buiten het eigen team, buiten de onderneming waar je werkt. Uit de stille silo’s van de 20ste eeuw naar een wereldgroot team van innovatie en ongekende creativiteit. Verbinding, niet vanop een ladder, maar vanuit peer support.

Voor mij betekende week 10 een crash in mijn beeld over werken en leven. Een nieuwe weg.

En ik lig sindsdien hopeloos overhoop met hiërarchische toestanden.

Ik beloof dat de volgende blog weer vrolijk is.

Toch een warme groet

Annemie

Working Out Loud: week 8: Werken aan een doel wordt een gewoonte

We werken al zeven weken aan ons doel. In feite hebben we dit proces in januari in gang gezet maar life gets soms in the way en dan moeten we al eens uitstellen. Verhuis-, werk- en dochterperikelen. Bovendien blijkt de quarantaine qua tijdsbesteding valse verwachtingen te scheppen. Covid-19 slaat ook in onze cirkel hevig toe: zij het niet op het werk, dan thuis. De kinderen vragen een extra engagement, eentje van ons ziekt een paar weken uit. Hoe gaat het trouwens nu met je vader, Tamara?

Als een doel écht aan je hart gaat, als je er écht voor wil gaan, moét er mentale ruimte en tijd zijn. Eentje van onze cirkelleden heeft écht andere prioriteiten, er is nu even geen ruimte voor een doel. Dat is helemaal niet erg, hoewel we dan doorgaans heel hard voor onszelf gaan zijn. Nuchter bekeken kan je je inderdaad de vraag stellen hoe moeilijk het is om voor een zuiver en essentieel levensdoel te gaan, maar als de gewone struggle of life je helemaal in beslag neemt, moet je af en toe de pauzeknop indrukken. Die pauzeknop is namelijk ook een manier om je leven richting te geven. Even géén richting geven kan net zo goed bevrijdend zijn.

Er is een schakeltje in onze cirkel weg, en we hopen dat ze snel weer terug is. Of dat ze de draad later weer kan oppakken, als het leven weer kabbelt en stroomt… Het is even slikken voor ons, want op korte tijd hebben we een connectie opgebouwd, dieper dan vaak in het dagelijkse leven mogelijk is. Dat typeert Working Out Loud: mensen die elkaar niet kennen gaan een verbinding met elkaar aan door samen aan een groeipad te timmeren.

Het offline leven openbaart zich dagelijks op een dwingende manier. We ondergaan deze uitdagingen, netwerken en connecties impulsief en intuïtief. We leren bijvoorbeeld mensen kennen en genieten een tijdje van een intense verdieping. Zo’n vriendschap kan jaren duren, maar verloopt gewoonlijk in ups en downs. Na een lange UP ervaren we af en toe een ellenlange, levenslange down. Een neerval waarin we ons blijven koesteren in de warmte en de connectie van weleer, een relatie die ons niets meer te bieden heeft dan een blik terug op warmte en vergane verbinding.

Ik steek daar veel tijd in, in het onderhouden van vriendschappen en relaties, puur uit erkenning voor wat eens was, zonder te kijken naar wat zich op relationeel vlak NU afspeelt. Dat is veel tijd die ik ten nadele van waardevolle relaties en uiterst waardevolle eigendoeltijd verlies. Het heeft me tot #WOL gekost om dat inzicht te verkrijgen.

Werken aan je doel, betekent bovendien ook andere doelen onder de loep nemen. Ik ben een Oh-dat-wil-ik-ook-doenmens. Dat is zonder meer een levenskwaliteitsbedreigende eigenschap. Veelzijdigheid en een grote belangstelling voor alles wat het leven, je lijf – sport en challenges – en je vrienden je bieden, getuigt van een aan obesitas neigende gulzigheid en is vooral dodelijk vermoeiend, vooral als je dat alles met een nietsontziende passie en perfectionistische ingesteldheid doet.

Working Out Loud schonk mij op dat vlak een grondig zelfinzicht, in een poepsimpel programma waarin je op 12 weken tijd gestructureerd en in verbinding met jezelf en met anderen aan een doel leert werken. Time management in het kwadraat. Poepsimpel en aan niet-kenners niet uit te leggen… Je moet het doen voor je de eenvoud ervan kan plaatsen.

Deze week initiëren we een tabel, waarin we de stappen die we voor ons doel visualiseren. Een banale maar langvergeten gedachte in onze Westerse manier van denken: Ieder stapje – hoe minuscuul ook – telt. Kijken we niet enkel naar de behaalde resultaten? Genieten we eigenlijk nog van de weg naar het doel?

Ik hang dus sinds midden 2017 een weekoverzicht op de spiegel van mijn badkamer, per doel. Ik plaats er iedere dag een vinkje in ruil voor minstens een paar minuten doelgerichtheid. Dat mogen minuten zijn, ja, of denk- en piekerperiodes, momenten die van een grote waarde blijken.

Enjoy the path, not the destination. Een olifant kan je onmogelijk ineens verorberen, je maakt er eerst hamburgers van. En je geniet van die hamburgers… Een simpele wijsheid des levens. Een doel bereik je in stapjes. Geniet van de stapjes en niet van het bereikte doel.

Dat inzicht presenteerde me de weg naar een levensdroom. Mijn eerste boek is bijna af. Er staan 12 blogposts over Working Out Loud in de steigers. Working Out Loud ondersteund door WOL-genoten. Een gouden richtingwijzer met het juiste netwerkje. Dank je wel @tamara @lidwien @carina en @viviane.

Grtz

Annemie

Working Out Loud: Week 8: (2): Why are you here?

In een vorige cirkel adviseerde Jane Schek me dit boekje: The Why Café, van John P. Strelecky. Dat betekende voor mij een reusachtige doorbraak en een ommekeer in het hectische leven dat ik tot dan toe leidde.

Toen ik het boekje voor het eerst las, wist ik dat een second reading nodig was. Die kwam een paar weken later in Spanje, waar ik een weekje vakantie doorbracht met mijn hartsvriendin Elly. Ik had haar het boekje cadeau gedaan. Levenszinzoekster als ze is, wist ik dat het ook haar hart zou beroeren.

Elly en ik zijn namelijk net als John in het boek eenzame reizigers met een drukke baan, waar te veel energie ingaat. Zijn tijd wordt opgeslokt en hij heeft zo ongelooflijk veel haast, dat hij letterlijk en figuurlijk op een kruispunt staat. Waar moet hij naartoe?!

Dat kruispunt herkenden Elly en ik. Iederéén rijdt dit volgens mij een bepaald moment in zijn leven op.

John rijdt met zijn auto verloren en komt ergens in een klein eetcafé terecht, in the middle of nowhere. Hij besluit daar binnen te stappen. Op de menukaart vindt hij niet alleen een aantal maaltijden, maar ook 3 specifieke vragen op de kaart.

  • Waarom ben je hier?
  • Ben je bang om dood te gaan?
  • Voel je je voldaan, vervuld? (Engels: fulfilled)

Die vragen doen niet alleen Johns hoofd tollen, maar ook het mijne, zijn lezende medereiziger.

Serveerster Casey en 3 gasten helpen John in zijn zoektocht naar nieuwe inzichten, zelfontdekking en kennis. Thema’s waar Elly en ik doorgaans veel tijd aan spenderen, maar die we in onze vakantie echt tot op het bot konden uitspitten, temeer omdat ik dag 4 een ongelukkige val maakte en de rest van de tijd in een rolstoel doorbracht.

Deze inspirerende en verrassende gesprekken van John in het surrealistische cafeetje en die met mijn Elly hebben mij de weg getoond naar de resterende tijd hier op deze aardkloot. Sindsdien ben ik rustiger, gelukkiger. Ik bezit nu eindelijk de focus die ik nodig heb, hoewel ik niet minder passioneel in het leven en in mijn werk sta. Je bent wie je bent en dat is goed. Ook dat heeft me uiteindelijk rust gebracht.

Grtz

Annemie