Working Out Loud: Week 10 (2): Geven is krijgen

Als je al een hele tijd netwerkt, ontstaat een hele lijst van contacten. In de cirkel die je doorloopt met de gidsen van Working Out Loud start je met een lijst van 10. Minder gekende mensen en goeie vrienden. Je leert hoe je hen contacteert en bijna rimpelloos bouw je op basis van deze primaire lijst een netwerk uit. Dat kan een beetje uit de hand lopen. Deze opdracht kan daarbij helpen, zo lees ik in de cirkelgids van week 10.

John Stepper stelt voor om niet elke week je hele netwerklijst te overlopen, maar extra informatie bij te houden van elke organisatie of persoon in je lijst. Dat helpt je om focus te houden en je contacten te bewaren, zegt hij. Hij raadt een steekkaartensysteem aan. Met gegevens over je connectie, de laatste bijdrage die je hebt gedaan & de datum waarop. En de datum waarop je nog een bijdrage wilt leveren & wat dat zou kunnen zijn. Je plant in feite de momenten van aandacht in.

Als je bijvoorbeeld een goed contact met iemand had, kan je binnen een paar weken een datum kiezen waarop je nog een bijdrage levert. Dat kan iemand zijn die je net hebt ontmoet en waarvan je nog niet weet hoeveel je in de relatie wilt investeren. Dan doe je je bijdrage misschien best een paar maanden later. Zo verlies je niemand “uit het oog”, maar ook niet “uit het hart”. Je hoeft dus al die follow-ups niet te onthouden. Dit eenvoudige systeem stelt je in staat om met mensen in contact te blijven zonder extra stress of fouten.

Het is de eerste opdracht in #WOL waar ik het wat moeilijk mee heb. En dat blijkt ook zo bij de WOLLIES, meteen al in het videogesprek.

Het geven van aandacht en erkenning aan een ander op basis van een steekkaartensysteem – hoe genereus ook bedoeld – krijgt een businessbijsmaaktintje, vinden we. Dat is ons te boekhoudkundig, te strategisch, te afgelijnd. Geven aan een ander doesn’t work this way vinden we, hoewel ik er 100% zeker van ben dat John Stepper dit zo niet bedoelt. Daar ken ik hem eerlijk gezegd ondertussen te goed voor. Ik heb met hem gecirkeld. Hij is genereus.

Maar de man heeft op enkele jaren tijd duizenden vrienden en business relations gemaakt over de hele wereld.

Toch passen we in deze cirkel voor deze opdracht.

We gaan het spontaan houden. Voor ons geen business as usual. Wij tekenen voor verbinding vanuit ons hart. Als we aan iemand denken, openen we Messenger, Whatsapp, Instagram of Linkedin en we schrijven een berichtje.

Dag Sonja
Ik heb al even niets meer van je gehoord. Laatst schreef je dat het niet goed ging met je tante en oom. Ik hoop dat ze ondertussen hersteld zijn van dit stomme virus en dat je deze mensen binnenkort weer mag verwennen met een bezoekje.
Hoe gaat het met jou?
Nog even en dan kunnen we weer eens afspreken! Of doen we eens een videocall?
Grtz
Annemie

En toch, een verjaardagswens via Facebook – kort en in een digitaal standaardkaartje – is niet zo warm als een echte kaart, zorgvuldig geschreven en 3 dagen voor de feestdag verstuurd. Schenk ons liever een schuldbewuste sorry voor een te late wens. Daar zit spijt achter, gevoel en vriendschap. Lijkt me een prachtig cadeau.

Ik vind jou tof, ik ben jou vergeten. Dat spijt me. Je bent meer waard dan dat… Ik wens je dus een geweldige voorbije verjaardag toe.

Vivianes dochter wijst ons de weg naar onbaatzuchtige generositeit. Ik nodig je uit om deze prachtige blog van een aankomende jongedame te lezen. Het raakte mijn hart. Geniet ervan.

Sophiesticated, de blog van Sophie Deforce. Geven is krijgen…

Geven is krijgen. Je krijgt meer als je onbaatzuchtig geeft. Genereus uitdelen van aandacht, meer is het niet. Sophie, dank je wel voor je voorbeeld.

John, we weten dat het precies dàt is wat je bedoelt. De steekkaartenoefening was op zijn minst inspirerend en daar danken we je voor.

Ik verstuur het berichtje nu naar Sonja. Ben benieuwd naar haar antwoord. En plots denk ik aan Dominique, onze kantinedame. We hebben elkaar al een paar maanden niet meer gezien. Ik mis haar soep. Die brengt ze elke vrijdag mee, gratis, gemaakt door haar gepensioneerde echtgenoot. Vol groenten en vriendschap.

Tijd voor een kaartje aan deze prachtige collega…

Warme groet

Annemie

Working Out Loud: week 8: Werken aan een doel wordt een gewoonte

We werken al zeven weken aan ons doel. In feite hebben we dit proces in januari in gang gezet maar life gets soms in the way en dan moeten we al eens uitstellen. Verhuis-, werk- en dochterperikelen. Bovendien blijkt de quarantaine qua tijdsbesteding valse verwachtingen te scheppen. Covid-19 slaat ook in onze cirkel hevig toe: zij het niet op het werk, dan thuis. De kinderen vragen een extra engagement, eentje van ons ziekt een paar weken uit. Hoe gaat het trouwens nu met je vader, Tamara?

Als een doel écht aan je hart gaat, als je er écht voor wil gaan, moét er mentale ruimte en tijd zijn. Eentje van onze cirkelleden heeft écht andere prioriteiten, er is nu even geen ruimte voor een doel. Dat is helemaal niet erg, hoewel we dan doorgaans heel hard voor onszelf gaan zijn. Nuchter bekeken kan je je inderdaad de vraag stellen hoe moeilijk het is om voor een zuiver en essentieel levensdoel te gaan, maar als de gewone struggle of life je helemaal in beslag neemt, moet je af en toe de pauzeknop indrukken. Die pauzeknop is namelijk ook een manier om je leven richting te geven. Even géén richting geven kan net zo goed bevrijdend zijn.

Er is een schakeltje in onze cirkel weg, en we hopen dat ze snel weer terug is. Of dat ze de draad later weer kan oppakken, als het leven weer kabbelt en stroomt… Het is even slikken voor ons, want op korte tijd hebben we een connectie opgebouwd, dieper dan vaak in het dagelijkse leven mogelijk is. Dat typeert Working Out Loud: mensen die elkaar niet kennen gaan een verbinding met elkaar aan door samen aan een groeipad te timmeren.

Het offline leven openbaart zich dagelijks op een dwingende manier. We ondergaan deze uitdagingen, netwerken en connecties impulsief en intuïtief. We leren bijvoorbeeld mensen kennen en genieten een tijdje van een intense verdieping. Zo’n vriendschap kan jaren duren, maar verloopt gewoonlijk in ups en downs. Na een lange UP ervaren we af en toe een ellenlange, levenslange down. Een neerval waarin we ons blijven koesteren in de warmte en de connectie van weleer, een relatie die ons niets meer te bieden heeft dan een blik terug op warmte en vergane verbinding.

Ik steek daar veel tijd in, in het onderhouden van vriendschappen en relaties, puur uit erkenning voor wat eens was, zonder te kijken naar wat zich op relationeel vlak NU afspeelt. Dat is veel tijd die ik ten nadele van waardevolle relaties en uiterst waardevolle eigendoeltijd verlies. Het heeft me tot #WOL gekost om dat inzicht te verkrijgen.

Werken aan je doel, betekent bovendien ook andere doelen onder de loep nemen. Ik ben een Oh-dat-wil-ik-ook-doenmens. Dat is zonder meer een levenskwaliteitsbedreigende eigenschap. Veelzijdigheid en een grote belangstelling voor alles wat het leven, je lijf – sport en challenges – en je vrienden je bieden, getuigt van een aan obesitas neigende gulzigheid en is vooral dodelijk vermoeiend, vooral als je dat alles met een nietsontziende passie en perfectionistische ingesteldheid doet.

Working Out Loud schonk mij op dat vlak een grondig zelfinzicht, in een poepsimpel programma waarin je op 12 weken tijd gestructureerd en in verbinding met jezelf en met anderen aan een doel leert werken. Time management in het kwadraat. Poepsimpel en aan niet-kenners niet uit te leggen… Je moet het doen voor je de eenvoud ervan kan plaatsen.

Deze week initiëren we een tabel, waarin we de stappen die we voor ons doel visualiseren. Een banale maar langvergeten gedachte in onze Westerse manier van denken: Ieder stapje – hoe minuscuul ook – telt. Kijken we niet enkel naar de behaalde resultaten? Genieten we eigenlijk nog van de weg naar het doel?

Ik hang dus sinds midden 2017 een weekoverzicht op de spiegel van mijn badkamer, per doel. Ik plaats er iedere dag een vinkje in ruil voor minstens een paar minuten doelgerichtheid. Dat mogen minuten zijn, ja, of denk- en piekerperiodes, momenten die van een grote waarde blijken.

Enjoy the path, not the destination. Een olifant kan je onmogelijk ineens verorberen, je maakt er eerst hamburgers van. En je geniet van die hamburgers… Een simpele wijsheid des levens. Een doel bereik je in stapjes. Geniet van de stapjes en niet van het bereikte doel.

Dat inzicht presenteerde me de weg naar een levensdroom. Mijn eerste boek is bijna af. Er staan 12 blogposts over Working Out Loud in de steigers. Working Out Loud ondersteund door WOL-genoten. Een gouden richtingwijzer met het juiste netwerkje. Dank je wel @tamara @lidwien @carina en @viviane.

Grtz

Annemie

Working Out Loud: Week 8: (2): Why are you here?

In een vorige cirkel adviseerde Jane Schek me dit boekje: The Why Café, van John P. Strelecky. Dat betekende voor mij een reusachtige doorbraak en een ommekeer in het hectische leven dat ik tot dan toe leidde.

Toen ik het boekje voor het eerst las, wist ik dat een second reading nodig was. Die kwam een paar weken later in Spanje, waar ik een weekje vakantie doorbracht met mijn hartsvriendin Elly. Ik had haar het boekje cadeau gedaan. Levenszinzoekster als ze is, wist ik dat het ook haar hart zou beroeren.

Elly en ik zijn namelijk net als John in het boek eenzame reizigers met een drukke baan, waar te veel energie ingaat. Zijn tijd wordt opgeslokt en hij heeft zo ongelooflijk veel haast, dat hij letterlijk en figuurlijk op een kruispunt staat. Waar moet hij naartoe?!

Dat kruispunt herkenden Elly en ik. Iederéén rijdt dit volgens mij een bepaald moment in zijn leven op.

John rijdt met zijn auto verloren en komt ergens in een klein eetcafé terecht, in the middle of nowhere. Hij besluit daar binnen te stappen. Op de menukaart vindt hij niet alleen een aantal maaltijden, maar ook 3 specifieke vragen op de kaart.

  • Waarom ben je hier?
  • Ben je bang om dood te gaan?
  • Voel je je voldaan, vervuld? (Engels: fulfilled)

Die vragen doen niet alleen Johns hoofd tollen, maar ook het mijne, zijn lezende medereiziger.

Serveerster Casey en 3 gasten helpen John in zijn zoektocht naar nieuwe inzichten, zelfontdekking en kennis. Thema’s waar Elly en ik doorgaans veel tijd aan spenderen, maar die we in onze vakantie echt tot op het bot konden uitspitten, temeer omdat ik dag 4 een ongelukkige val maakte en de rest van de tijd in een rolstoel doorbracht.

Deze inspirerende en verrassende gesprekken van John in het surrealistische cafeetje en die met mijn Elly hebben mij de weg getoond naar de resterende tijd hier op deze aardkloot. Sindsdien ben ik rustiger, gelukkiger. Ik bezit nu eindelijk de focus die ik nodig heb, hoewel ik niet minder passioneel in het leven en in mijn werk sta. Je bent wie je bent en dat is goed. Ook dat heeft me uiteindelijk rust gebracht.

Grtz

Annemie

Working Out Loud: week 7: brief aan je toekomstige IK

Hoe wil jij dat werk en leven eruitziet over 1 of 2 jaar? Hoe voel je je bij deze vraag? Enthousiast? Bang?

Het is beslist de meest intense oefening van het hele #WOL-proces. Daar zijn we het allen mee eens. Beetje raar in deze coronacrisis, waarin we allemaal in ons kot moeten blijven. Lidwien heeft haar project moeten opschorten, Partena ligt ten dele plat. Tamara is herstellende en heeft naar eigen zeggen té veel tijd gehad om te piekeren. Dat is niet goed voor haar project. Maar we verzekeren haar dat dat deel is van het proces. Dat vallen en opstaan, steeds weer de moed verliezen en jezelf weer opkrikken om door te gaan. Ik bevestig dat stellig: mijn boek groeit, maar frustratie pakt me minstens wekelijks bij de keel. Hou ik dit vol? Is het wel de moeite waard? Ga ik dit kunnen?

Viviane doorworstelt best een stevig WOL-proces. Zoeken naar focus. Wat in feite haar doel in deze cirkel is. Dat is best confronterend voor haar. Het pakt veel energie. Dat begrijp ik helemaal. Ik heb het zelf meegemaakt. Een paar jaar geleden. Hou moed, Viviane, je doet dit fantastisch goed, je geeft niet op. Je bent op weg.

We hebben ons wat meer tijd genomen om deze brief te schrijven. Een brief aan het eigen zelf die we naar de toekomst sturen. Dat kan via futureme.org. Mijn brief valt door deze tool binnen anderhalf jaar in mijn mailbox. Maar ik hang hem ook op in mijn home office. Kwestie van focus houden…

Beste Annemie

Op het moment dat je deze brief schrijft, woedt de coronacrisis over de hele wereld. Lidwien en Tamara zieken op dit moment uit. Het is vandaag 21 maart 2020 en je hebt net een fantastische natuurwandeling in je dorp achter de rug. Het zonnetje schijnt uitbundig maar de scherpe kou houdt de lente op afstand.

Als je deze brief leest, ben je een jaartje verder. Je eerste boek is uitgebracht: Als het niet klinkt, dan botst het maar – met illustraties van je zus Lieve – waarin je vertelt over je avonturen in de online leeromgeving en de prachtige contacten met cursisten waarvan je tot vandaag mag genieten. Je bent blij dat deze bucketlistwens achter de rug is en je hebt ondertussen 300 exemplaren verkocht. Dat heb je goed gedaan. De eerste druk zat op 20 exemplaren, je vrienden hebben goede feedback gegeven en de vierde druk ziet er nu pico bello uit. De foto’s die Tamara voor dit project maakte, zijn prachtig. Eentje ervan hangt levensgroot in mijn home office.

Je zus Lieve heeft doorgezet. De illustraties in het boek zijn prachtig geworden.Het gaat steeds beter met haar, ook al blijft haar leven een moeilijke strijd.  Ze heeft weer een doel in haar leven, ze voelt zich weer ‘nodig’ en ‘nuttig’. Je hebt haar door samen dit project te doen weer een beetje richting kunnen geven. Daar mag je best fier op zijn.

Je hebt net een tweede project afgewerkt: de twaalf blogposts die je schreef in de WOL-cirkel, waarin je een heel pad aflegde met Tamara, Lidwien, Viviane en Carine. Barbara Hilgert, uit de cirkel van vorig jaar, heeft er ook 12 geschreven en jullie hebben deze posts samengebundeld. Barbara heeft de uitgave in het Duits geleverd, jij die voor het nederlandstalige taalgebied. Zo proberen jullie Working Out Loud in de wereld te brengen, een prachtige methodiek waarin je leert aan een persoonlijk doel te werken, door in diepe verbinding met anderen te gaan en vooral, met jezelf. Want in deze knotsgekke wereld is die band met onszelf heel ver weg. Wat zijn we vervreemd van onze diepste wensen en waarden…

Je kijkt terug op 4 nieuwe, lieve vriendinnen: Tamara, Lidwien, Carina en Viviane. Sharing is caring. Het einde van de cirkel hebben we gevierd van zodra de coronacrisis bedwongen was. We hebben nog geregeld contact met elkaar.

Ga op je doel af! Wat is je doel? Is deze vraag eigenlijk al eens bij je opgekomen? Het begin van alle focus. Jij kiest…

Grtz

Annemie

Working Out Loud: week 6: zoekterm: JEZELF!

We begrijpen uit week 5 dat we moeten leren communiceren over ons mentaal kapitaal, over wat we de ander aan kennis, ervaring en achtergrond kunnen bieden. Dat doen we door in #WOL-cirkel nummer 5 af te dalen naar de persoonlijkheid àchter de professional. De mens àchter de medewerker van een bedrijf, àchter de zelfstandige. Wat drijft je, waar houd je je in het leven mee bezig, met welke activiteiten verlies je de tijd uit het oog, hoe ziet je gezin eruit, voor wie draag je zorg,wat zijn je interesses en je passies?

Het zijn de thema’s die we met geliefden thuis en de collega’s op het werk delen. Het maakt het samenwerken aangenaam en veilig. Samenwerken doe je liever en vooral beter als je elkaar wat beter kent. Het hele plaatje: de gevoeligheden, interesses enz. Daarom werken we ook het liefst binnen ons eigen team. Het warme bed van de verbinding.

In week 6 bekijken we onze online identiteit. Met een vanity search – een zoektocht naar jezelf – krijg je een beeld over je digitale aanwezigheid en de identiteit die je daar opbouwt. We bekijken of de gegevens en de foto’s die we op het internet van onszelf vinden, de juiste boodschappen zijn. Want:

  • Hoe zie ik eruit op het internet? Wat lezen mensen over mij?
  • Is wat ik vind over mezelf op het net wat ik wil dat mensen weten over mij?
  • Voor welke thema’s wil ik gevonden worden?

We gaan meteen ook op zoek naar elkaar. Wat vinden we online aan informatie over de cirkelleden?

Wie ben ik op het net?

Je kan natuurlijk beslissen om niets te doen met social media en je virtuele ik. Maar het loont in onze kennismaatschappij absoluut de moeite om bewust aan de slag te gaan met de virtuele ik waarmee we in dit ijdelheidsonderzoek kennismaken. Vanzelfsprekend staat het iedereen vrij om social media in te zetten in jouw zoektocht naar de juiste knowhow, naar de juiste gelijkgeïnteresseerden. Het staat je vrij om je online profiel al dan niet bewust in te zetten.

Maar laat ons eens de puntjes op de i zetten. De wereld is op minder dan een decennium tijd ons dorp geworden. Tegelijkertijd worden we enerzijds overstelpt met informatie en anderzijds geconfronteerd met gaten in onze eigen knowhow. Knowhow is bovendien constant onderhevig aan updates. Dat trekken we niet meer alleen in de analoge wereld.

De knowhow van mensen over de hele wereld ligt aan onze voeten. Met een consequente online aanwezigheid bouwen we een efficiënt en waardevol netwerk uit van peers waarin we elkaar de juiste support geven, ook buiten het eigen team en – dat is voor velen ongekend en totaal bedreigend – buiten de eigen onderneming of organisatie elkaar de support geven die ze nodig hebben om te groeien.

E-mail zou wel eens helemaal uit de kast van de digitale tools kunnen vallen. We gaan binnenkort écht geen informatie met elkaar delen door op de knop ‘allen’ te klikken. Er zijn té veel andere en veel doelgerichtere middelen om écht transparant met elkaar te communiceren: over het werk en over de dingen die ons drijven in het privéleven.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is Keith-Ferrazzi.jpg

Als je online identiteit duidelijk is, vinden gelijkgezinden en professionele peers elkaar. Ze kunnen elkaar vragen stellen, elkaar op weg helpen. In Working Out Loud leer je netwerken vanuit generositeit – welwillendheid of vrijgevigheid – en niet vanuit hebzucht, de killer van de netwerken van vandaag.

In de laatste 2 jaar – zolang ik met Working Out Loud werk – heb ik een focus opgebouwd, niet alleen in mijn brein, maar ook in mijn dagelijkse en professionele activiteiten. Dié focus en het netwerk dat ik ondertussen uitgebouwd hebt, heeft van mij een sterke professional en kenniswerker gemaakt. Daar ben ik fier op, ook al is het not done om dat te verwoorden.

Working Out Loud heeft mij op een hoger level gezet:

Alle social media heb ik efficiënt en met oog voor de eigen privacy leren inzetten via de verschillende WOL-cirkels.

Ik speel met allerhande digitale tools. Collega Hilde noemde me vrijdag een digitale krak. Het klopt dat ik daar ogenschijnlijk met groot gemak mee omga. Maar wat weinigen weten, is dat ik die tools in de vingers heb omdat ik er samen met gelijkgeïnteresseerden in alle veiligheid mee heb leren werken. Intrinsieke motivatie is een essentieel onderdeel van een leerproces.

Collega Gert noemde me vrijdag een freak. Klopt, ik heb ‘s avonds de nieuwe tool Wiziq voor het eerst zelf gebruikt in mijn WOL-cirkel met Hannelore, Hannah en Barbara. Buiten het werk. Ik vind dat niet vreemd. De dingen die ik doe en mag doen op het werk vind ik grandioos.

Mijn achtergrond in leren en development heb ik grotendeels te danken aan een aantal WOLlies. Ik denk o.a. aan @GeertNijs en @JenDeneckere van KBC, @Jane Schek, @Pia Seppelfricke en nog vele anderen. In verbinding met elkaar communiceren over wat ons drijft op het werk. Afgelopen week hebben we in ons team leren werken met de digitale klastool Wiziq.

Dat kan ook via social media. In feite bieden die dé ideale platforms om jou en je competenties te ontdekken.

Op een of ander congres in Duitsland vertelde Sven Franke – een Duits consultant en auteur van een aantal boeken over digitalisering me: “Nur Batman darf auf der Arbeit eine Maske tragen.”

Ik heb mijn masker al jaren geleden afgezet. Na week 6 in Working Out Loud ook online. Je vindt op het internet wie ik ben, waar ik voor sta, wat ik interessant vindt en waar ik goed in ben. Niet om te stoefen, maar om anderen te helpen. Niet om op te vallen, maar om hulp te vragen als ik er nodig heb.

Ik werk sneller dan ooit. Dat is nodig in deze woelige VUCA-tijd.

Warme groet

Annemie

Working Out Loud: Week 5: Vertel over jezelf, 10 van de 50

Een beetje over mezelf. Met een foto uit begin 1996, met mijn ouders, mijn zussen en mijn broer.

Eén van de leukste opdrachten in de cirkelgidsen is de oplijsting van 50 feiten over jezelf. Vertel over jezelf, daar gaat deze week over. Beetje simpele opdracht, leek me. Maar in feite ga je hier stilaan naar de kern van deze leermethodiek. Waar kan je de ander mee van dienst zijn? Wat kan je een ander bieden?

In deze week komen de tongen echt los. Ook al communiceren we al vanaf het eerste moment uiterst open met elkaar, nu tonen we echt ons hart, onze passies en een stukje kwetsbaarheid. Het blijkt één van de sterkste weken te zijn in #WOL. Delen wie je (ook) bent. Een stukje van je eigen sluier oplichten. Wie zit er achter jou als werknemer of je virtuele ik? Wat zit er achter het masker van professionaliteit op LinkedIn? Of op Facebook.

Ik besluit in deze blogpost om voor deze openheid te gaan, niet alleen binnen de eigen veilige cirkel, maar gewoon openbaar. Niet dat ik daar normaal gezien zoveel moeite mee heb, ik ben gewoon die ik ben. Maar toch. In een professionele context jezelf een stuk blootleggen, aan mensen die je normaal gezien niet kent… ik moet even slikken…

Een tiental feiten die me maken wie ik vandaag ben… En een paar geliefden

  1. Mijn 23- jarige adoptiedochter Ecaterina uit Moldavië – in juni 1999 voor het eerst in onze armen. Mijn man, mijn grote liefde, steun en toeverlaat.
  2. Al 32 jaar mezelf bij VDAB, met passie en veel plezier.
  3. Gebeten door alles wat met digitalisering, social learning en soft skills te maken heeft.
  4. Bijna elke dag sport: zwemmen, pilates, spinning, wandelen…
  5. maar ik crash ook graag in de zetel, liefst met een boek en een glaasje wijn.
  6. Ik heb een lamme schouder gehad, een kapotte knie en een zere voet. Drie operaties op anderhalf jaar tijd…
  7. en min of meer plots ook een burn-out of iets anders, I don’t know. Een ingestorte wereld, helemaal opnieuw beginnen…
  8. met de leermethodiek Working Out Loud. #WOL – en mijn van nature positieve mentaliteit – sleepte me uit de put, en ik heb mijn levensdoelen en passies scherp gesteld…
  9. en daar heb ik de rest van mijn leven plezier van. En rust ook. Hoewel…
  10. ik werk aan een boek over soft skills in…
  11. online leren… nog een passie van mij.

We zijn allemaal mensen, met diepe gevoelens, grote dromen, kleine kantjes, zware dagen. Daar zit onze essentie is o! Dat is onze basis van dienstbaarheid aan een ander.

“Nur Batman darf auf der Arbeit eine Maske tragen.”*

Sven Franke

Generositeit: er zijn voor een ander door te tonen wie je bent…

Grtz

Annemie

*Alleen Batman mag op zijn werk een masker dragen.

Working Out Loud: week 5: Is it safe enough to try?

We hebben allemaal – jong en oud – een hele rugzak vol met kennis, vaardigheden en nuttige ervaringen waarmee we anderen van dienst kunnen zijn. Tegelijkertijd hebben we niet geleerd om over kennis en vaardigheden te communiceren. Want in het Vlaamse land heet dat nog altijd ‘stoefen’. En dat doe je niet!
Bovendien – nog erger – gaan we er nogal gemakkelijk van uit dat we niet veel te bieden hebben. Of denken we er veel te diep over na. “Zou ik?” (…) “Neen, toch maar niet…” Fouten maken mag trouwens tot nader order ook niet. Dus zwijgen we als vermoord en schamen we ons alvast dood voor de fouten die we (n)ooit maken.

In de oude wereld van het werken was dat niet erg. De baas wist toch alles. Er werd niet van ons verwacht om na te denken. De industrie had namelijk alleen onze handen nodig:

“Why is it every time I ask for a pair of hands, they come with a brain attached?”

Henry Ford

Maar op het werk beleven we vandaag een fundamentele ommezwaai. Alles wat manueel kan, wordt toenemend in het buitenland of door computers gedaan. De industrie draait niet meer op onze handvaardigheden, maar op wat er in ons hoofd zit. We transformeren in een sneltempo naar een kenniseconomie die inzet op innovatie en creativiteit. Ook een arbeider heeft vandaag zijn grijze massa nodig, tot vandaag zwaar onderschat.

Een kenniseconomie drijft op creativiteit en innovatie. Als je dan niet deelt wat je kan en kent, heeft dat serieuze gevolgen. Als je je ideeën en inzichten niet communiceert, kan je er niemand mee van dienst zijn. Als je niet deelt, groei je niet.

En dan groeit een kenniseconomie ook niet.

Sharing is caring. Delen wat we kennen, delen wat we weten, delen wat we willen kunnen, delen wat fout gaat, het is de basis van innovatie en creativiteit.

Voor deze week maakten we elk een lijstje van personalia. Sommigen behaalden de gevraagde 50 feiten, anderen (nog) niet. Maakt niet uit, het gaat om het gesprek dat hieruit voortvloeit. Wat hebben we gemeenschappelijk, waar kunnen we iets voor de ander betekenen? Hoe kunnen we elkaar op weg helpen, niet zelden alleen op persoonlijk vlak.

We werken graag bij onze organisatie. Dus sparren we: Hoe kunnen we onze passies, onze interesses en onze skills inzetten in onze job? We reflecteren over de inhoud van onze rugzak, over onze onzekerheden – en schrik – en over wat we nodig hebben om te groeien in een snel veranderende wereld. In een #WOL-cirkel vervaagt de grens tussen passie en job tot een flinterdunne stippellijn.

Het is leuk om te weten hoe Partena evolueert naar een vlakke organisatiestructuur, zonder oeverloze analyses, maar met doordachte en doordringende acties, samen met hun mentaal kapitaal. Ondernemingen zetten in op het leerpotentieel van zijn personeel. Shape Your Future moet medewerkers in staat stellen om mee te gaan in de grote ommezwaai. Viviane – Corporate Account Specialist – werkt hier actief in mee en droomt er luidop van om deze rol nog veel ruimer te kunnen opnemen.

Ik vertel over het belang van de workshops die VDAB organiseert: Digitaal denken en Mediawijsheid. We dromen, stel dat we onze handen in elkaar konden slaan en de 3 ondernemingen kunnen samenbrengen. Sharing is echt caring.

Lidwien leerde naaien in 5 lessen. Maar ze kwam tot volle groei in het naaiclubje dat ze samen met haar vriendinnen op touw zette. Samen YouTube-filmpjes analyseren, proberen, losdoen, opnieuw beginnen, weer mislukken en weer opnieuw…

Het was daar veilig genoeg, met die vriendinnen, ergens in het Antwerpse. “Als ‘t mis is, doen we het gewoon weer los.” FAUTE MAAKE MACH!

Pure #WorkingOutLoud: delen, eerlijkheid, er zijn voor elkaar, samen groeien, durven springen.

Grtz

Annemie

Working Out Loud: week 4: vertragen op stiletto’s

Week 4 Working Out Loud focust op hoe je iemands aandacht kan verdienen. Hoe netwerk je vanuit verbinding met elkaar en niet vanuit hebzucht?

Het gaat goed met ons. Het valt me ook in deze #WOL-cirkel weer op: onze doelen worden steeds specifieker en de sprankel tussen ons steeds sterker.

Als ik deze post schrijf is het 1 maart. Complimentendag. Tamara stuurt in onze messengergroep: “Jullie zijn allemaal geweldige vrouwen. Het feit dat jullie (net als ik) wel eens in een dip zitten of twijfelen – is enkel het bewijs van jullie intelligentie!” Of dat echt een teken van intelligentie is, weet ik niet precies, dat soort boodschappen kan mijn (beperkte) brein niet altijd aan. Maar wat wel zeker is: we durven in deze veilige omgeving toegeven dat het soms moeilijk met ons gaat. Een doel behalen is een uitdaging. Een dip hoort daar bij. Er is moed en kracht voor nodig om daarna weer recht te krabbelen. En dat lukt prima met deze mensen.

@Tamara, jij werkt aan je nieuwe fotoproject. Je zit nu vooral in de fase van nadenken en ideeën structureren. Je verwoordt je bezorgdheden. Dat is een essentieel element in de richting van het doel. Vertragen, nadenken, verwoorden, verfijnen. #WOL pur sang. Je hebt krasse tachtigjarigen nodig en proefkonijnen ook. Wij zoeken mee naar bijzondere ouderen en willen ondertussen jouw konijn zijn. We zijn geen tachtig maar wel kras. Gisteren ging je met mij aan de slag, merci, ik heb je nu bezig gezien. Ik hou niet zo van poseren en sorry, ik bracht je voortdurend van de wijs… Maar dat project komt in orde, alleen al omdat we het samen met jou dragen.

@Viviane, wat ben jij moedig zeg. En hoe straf is dat: in amper 4 weken verfijn je je doel. Waar je weg in het begin wat versluierd was, zie je nu duidelijk twee stappen, op het werk en privé. Schitterend vind ik het om te zien hoe jij daar in onze groep uiting aan geeft. En wat écht sterk is: je stelt je kwetsbaar op – je vertelt open over je ups en downs -en nodigt daardoor ons allen uit om ons masker van ons af te gooien. Je impact is veel groter dan jij allicht zelf ervaart.

@Carina, jij luistert en denkt. Mee met ons en over jouw doel. Je bent tegelijkertijd aanwezig en toch rustgevend. Je zoekt naar verbinding, daar waar het nodig is voor jou. Ook daar is vertraging voor nodig. Dus wil Tamara ons aan de knalrode stiletto’s, 15 cm hoog. Dan moéten we ons tempo aanpassen. Er zit iets in…

En ik, ik vertel over mijn blogposts, misschien wel het makkelijkste doel van ons vijven, want het is afgelijnd SMART. Specifiek, Meetbaar en Aanvaardbaar, hoewel ik soms vecht met de focus die ik nodig heb voor mijn werk en mijn boek. Realistisch als ik mijn agenda goed opvolg en al mijn activiteiten plan. En 12 berichten op 12 weken tijd.Ik geniet van de sympathie en de feedback die ik met iedere tekst van jullie mag ontvangen. Ik voel me gedragen door jullie en ik geniet van de groei die jullie me gunnen. Ladies, you make me stronger! En wat je zelf uitzendt, komt altijd terug, alleen niet noodzakelijk uit de verwachte hoek. Dus denk ik met veel plezier mee met jullie doel!

We missen @Lidwien in week 4 waarin we het hebben over hoe je de aandacht van iemand kan verdienen. De arme ziel is in de zetel in slaap gesukkeld, de verhuisperikelen eisen hun tol. Maar morgen is ze er weer bij: “Maandag prima voor mij! Even iets anders dan schilderen en dozen in- en uitpakken. “ De drang is groot om mijn verfborstels in te pakken en naar jou te sjezen…

Morgen week 5 op maandag om 18u30. Een cirkelmeeting met een keileuke opdracht waarbij we op zoek gaan naar wat we elkaar kunnen bieden. Netwerken vanuit generositeit, niet vanuit hebzucht. #WOL, check!

Warme groet

Annemie

P.S.: Kan je stiletto’s dragen met steunzolen?

Working Out Loud: week 3: Betaal eerst jezelf

Hoe je aan je doel kan werken door systematisch te plannen.

“Wat vinden we van ons doel? Kunnen we er nog steeds voor gaan?”

We hebben de afgelopen week niet zoveel gedaan. Menen we. Life always gets in the way. Snotvallingen, een verhuis, een nieuwe puppy. Het is niet evident om doelgericht te werk te gaan, merken we. Dat is frustrerend, ook al zijn we met zijn allen vol goede moed aan ons nieuwe leerdoel begonnen.

We praten erover zonder oordeel. 5 dames op weg naar een nieuwe manier van omgaan met onze voornemens. Er is motivatie en engagement ook. En toch…

Er zijn nog onzekerheden, we moeten onze afspraken met onze eigen doelen beter inplannen, zegt @Lidwien. Gelijk heeft ze. Merci, Lidwien, je hebt me met mijn agendabeheer weer op het juiste spoor gezet. Blogpost 2 afgewerkt en week 3 herlezen. Het is gek: Ik benadruk het zelf steeds in mijn workshop Time Management: Plan al je activiteiten in, niet alleen je werktaken en huishoudelijke verplichtingen maar OOK hobby’s, me-time en luieren. Alle afspraken dus, ook die met jezelf.

Lidwien heeft haar voornemen alvast in de praktijk omgezet. Ze bekijkt haar agenda met een kritisch oog. Dat is best een flinke stap in de WOL-richting.

  • Hoeveel tijd kan ik voorzien voor mijn leerdoel, namelijk onderzoeken wat holacracy kan betekenen voor een bedrijf in volle verandering?
  • Wat zijn mijn prioriteiten? Welke superinteressante projecten laat ik voorlopig voor wat ze zijn? Met de verhuis naar Aarschot in zicht én een paar nieuwe projecten op het werk is dat ook broodnodig.

Het blijkt een beetje een gevecht, dat gaan voor je eigen doel, er tijd voor maken, al is het gewoon bedenktijd. Bedenktijd is essentieel als je een nieuwe gewoonte wil ontwikkelen of een nieuwe leerdoelstelling wil behalen.

Het helpt om erover te praten. We bespreken welke aanpassingen we kunnen maken. @Carina pakt onze aandacht met haar krachtige statement: “Ge kunt geen lening aangaan op uw eigen lijf.” Ze legt ons uit dat we moeten zorgen voor onze emotionele bankrekening. Een bepaald moment loopt die namelijk leeg, tenminste als je steeds weer de anderen uitbetaalt, maar geen inkomen voorziet voor jezelf en je eigen welzijn. Welke stortingen kan je regelmatig op je eigen emotionele rekening doen? Hoe kan je je energiebudget aanpassen zodat je op het einde van de maand nog een sommetje over hebt om jezelf uit te betalen?

Met dit gesprek over prioriteiten raken we een van de grootste obstakels voor de ontwikkeling van onze carrière en zelfontwikkeling én een van de aspecten van het moderne leven: We zijn altijd druk bezig. Wij mensen blijken gewoon niet de tijd te hebben om de dingen te doen waarvan we weten dat ze ons goed zouden doen. Of geven we er gewoon niet genoeg aandacht aan?

Of het nu gaat om lichaamsbeweging, gezonde voeding, een leerdoel of een project op het werk, het idee is simpel. Blokkeer tijd in je agenda voor activiteiten waarvan je weet dat het goede investeringen zijn voor jezelf, ook op je werk.

We maken deze week 3 afspraken met onszelf in onze agenda. Zorg voor een beetje bedenktijd: “Besteed ik effectief tijd aan mijn doel? Al is het maar een klein beetje? Klopt mijn planning? Wat werkt wel, wat werkt niet?”

Voortdurende (zelf)reflectie om een doel in je leven te behalen. Ik plan alvast voor de komende week weer 4 afspraken met mezelf!

Grtz

Annemie

Iedere gedragsverandering start met zelfreflectie

De oefeningen in de cursus Assertiviteit in de Werksituatie zijn erg goed – dank je wel, Laila. Ze helpen mensen kaderen wat assertiviteit eigenlijk is en wat je daarvoor nodig hebt. Gesprekstechnieken worden namelijk vaak ingezet op een onoordeelkundige manier. Assertief opkomen voor jezelf doe je niet vanuit een oppervlakkige gesprekstechniek – aangeleerd in een workshop van pakweg 3 uur – maar vertrekkend vanuit je behoeften en noden. Het gaat hier over een blijvende gedragsverandering. Dat is effenaf levenslang leren en stilstaan bij je eigen behoeften en je eigen gedrag als gevolg van die behoeften. Assertief kan je worden als je de tijd neemt voor zelfreflectie en de tijd krijgt om te leren en te oefenen.

Assertief ben je als je weet wat je eigen behoeften zijn en die kan formuleren. Je bent assertief als je rekening houdt met de behoeftes van de ander, met empathie voor de ander. Als je de ander aanvaardt en inschat zoals hij is als mens.

We hebben schrik van assertieve mensen omdat we assertief zijn linken aan mensen die op hun strepen zijn en over lijken gaan. Herlees dus de vorige paragraaf alstublieft.

Assertief ben je als je weet wat je eigen behoeften zijn en die kan formuleren. Je bent assertief als je rekening houdt met de ander, met empathie voor de ander. Als je de ander aanvaardt en inschat zoals hij is als mens.

Je komt in conflict met jezelf en de ander als je niet weet wat je nodig hebt in je communicatie en samenwerken – samen leven – met de ander en als je je eigen behoeften, grenzen en gevoelens niet kunt benoemen.

Zonder zelfreflectie en een correcte gedragsverandering, krijg je geamputeerde gesprekstechnieken, fout geformuleerde boodschappen,moordende feedbacktoestanden, doodongelukkige mensen, slecht functionerende medewerkers en gevaarlijke leidinggevenden. Mijn mailbox in de online leeromgeving bewijst iedere dag weer dat we niet goed communiceren. Laat ons dat taboe maar eens doorbreken. Het wordt tijd.

Assertief word je niet in een online cursus, maar ook niet in een simpele workshop of een tweedaagse training op het werk. Assertief word je in een langdurig proces, dat begint met zelfreflectie op basis van bewustwording en een behoefte om beter te communiceren met elkaar, vanuit jouzelf. Als die start er niet is, vergeet dan de rest ook maar.

Vele bedrijven die nu in volle verandering zitten, passen in hun bedrijfscultuur het ADKAR-model toe, een stappenplan dat duidelijk maakt hoe verandering verloopt. In het kort:

  1. De bewustwording – Awareness – van een bepaalde behoefte of leernood.
  2. Het verlangen, de behoefte om daar iets aan te doen. Desire.
  3. De kennis en de vaardigheid om deze behoefte of leernood in te vullen. Knowledge.
  4. De vaardigheid en de mogelijkheid – Ability is niet in één woord te vertalen -om nieuw aangeleerd gedrag in te oefenen en te demonstreren in je dagelijkse handelen.
  5. Het integreren van je nieuw aangeleerd gedrag en versterken – Reinforcement.

ADKAR, hét changemodel in deze VUCA-tijd, begint bij het individu. Het is ook een inzichtelijk individueel stappenplan. Een bedrijfscultuur start bij het personeel. Niet bij het management of de consultancy, niet bij de teamleider of de bedrijfsconsultant, maar bij de mens achter elke medewerker. Die medewerker zit in het management en op de werkvloer. Dàt is misschien wel het grootste misverstand in het ADKAR-model.

ADKAR kan je niet opleggen vanuit het management. Als stap 1 er niet is, komt de rest niet, punt aan de lijn. Stap 2 kan je niet opleggen. Stap 3, daar wordt niet voldoende tijd in gestopt. We moeten veranderen en wel nu, zeggen we. Hoe halen we het in ons hoofd? Stap 4 houdt het grootste misverstand in en dat heeft met ons tijdsbestek te maken. Een vaardigheid op vlak van gedrag heeft jaren nodig en bovendien een omgeving waarin je je veilig genoeg voelt om te experimenteren. In een wereld waarin fouten afgestraft worden lukt dat niet. Het helpt niet om een gedragsverandering op te leggen, à la: “Je bent dominant. Als dat volgende maand niet beter is, dan moeten we je ontslaan.”

In de online leeromgeving kan je werken vanuit zelfreflectie aan je assertieve vaardigheden. De cursus is een oud mannetje geworden maar hij wordt begeleid door een ervaren deskundige, ook niet meer zo jong. Moi. Het oude mannetje staat op de wachtlijst. Maar hij is nog steeds goed. Erg goed. Dat merk ik aan de sterke groei die cursisten doormaken, eens ze in de Awareness– en Desirefase zitten. Dan is hij wijs en sterk in het groeiproces dat hij schenkt. Met een flinke digitale insteek gaat hij met veel plezier voor een waardevol nieuw leven.

Zelfreflectie in een veilige oefenomgeving – online en IRL – met als resultaat correcte assertieve vaardigheden met als startbasis het ADKAR-plan. Dat is de cursus Assertiviteit in de Werksituatie.

Warme groet

Annemie

IRL : in real life

Mocht je de cursus willen doornemen, open hem dan in de Mozilla Firefox-browser. Die ondersteunt het programma nog dat de afbeeldingen en animaties toont. Misschien moet de je Adobe Flash Player nog downloaden.