Zin in inspirerend leesvoer?

Ik heb genoten van het boekje van Sonja Reckers “Burnout en Leiderschap“. Veel was herkenbaar voor me, ik ben goed thuis in het onderwerp, maar het is een aanrader voor alle mensen die in de zorg voor anderen als leidinggevende ook ruimte willen maken voor zelfzorg.

Deze week het boekje van Dirk De Wachter verslonden. “De kunst van het ongelukkig zijn” is een toppertje, maar ik had na Borderline Times niet anders verwacht. Quoteje lezen?

‘Het is de ethische plicht van de gelukkige mens om de lastigheid van de wereld te zien en er iets mee te doen.’

Dat inspireert me ‘diepelijk’.

In mijn Boekenbeursbuit bevindt zich Hoe overleef ik mijn collega’s van Thea Bombeek. Op blz. 64 zit ik nu en ik kan bevestigen: de inhoud doet wat de titel belooft. Waaw, echt goed geschreven, met prachtige gedichten en vele voorbeelden uit de realiteit op de werkvloer. Het gevecht tussen de bedrijfsschorpioen en de schildpad… Herkenbaar, moedgevend.

Gisterenavond begonnen. Denkelijk morgenavond uit, want het leest als een trein.

De Bourgondiërs van Bart Van Loo ligt klaar en lonkt. Na het spetterende, levendige, adhd’erige interview door Wouter Deprez op de Beurs kon ik niet anders! Dat wordt gegarandeerde heerlijk spannende literatuur. Game of Thrones in het echt!

Je vindt mijn leesacties ook op Goodreads. See you there en inspireer me met jouw boekenvondsten.

Grtz

Annemie

T.H.I.N.K.: Feedback in 5 woorden

We leven in een oceaan van feedback. Hoe geef jij feedback? 5 woorden om je boodschap te checken. Is je boodschap waar, helpend, inspirerend, nodig? En is ze vriendelijk?

We leven in een oceaan van feedback, schrijven Sheila Heen en Douglas Stone in hun boek Feedback is een cadeautje. Dat die vaker op een foute manier gegeven wordt, daar moeten we mee proberen te leven, want anders hèbben we geen leven meer. Maar je kan zelf al een heel verschil maken als je bij een boodschap even stilstaat bij je bedoelingen:

Bedenk voordat je je boodschap formuleert:

  • True: Is wat ik zeg waar? Of gaat het over je eigen perceptie? Of die van een ander?
  • Helpend: Kan ik met deze feedback de ander helpen?
  • Inspirerend: Zet je feedback aan tot nieuwe ideeën of nadenken?
  • Nodig: Echt? Of zit er iets anders achter?
  • Kind: Getuigen je woorden, intonatie en non-verbaal gedrag van de beste bedoelingen? Kom je vriendelijk over?

Hier een vijftal voorbeelden, aangeleverd door de online cursisten die de cursus Assertiviteit in de werksituatie of Feedback geven en ontvangen. Zitten de 5 eigenschappen erin?

Tijdens een eerste stage-ervaring gaf mijn mentor na afloop aan dat ik een ondermaats niveau had.

Zeg, spreek ik Chinees of wat?

Mijn coach zei me eens dat ik niet altijd goed communiceer en gaf hier ook een voorbeeld van.

Ik werd bij mijn teamleider geroepen. Een klant had een klacht ingediend over mij. Mijn teamleider wou weten wat mijn kant van het verhaal was. Hij zei: “Ik wou jouw verhaal eerst ook weten, want ik ken jou niet op deze manier”.

Wat scheelde er met je toen je met me telefoneerde? Je klonk erg kort en ik dacht dat je boos was.

Benieuwd naar jullie feedback.

Grtz

Annemie

Plus Is More: Laat ieder in zijn waarde.

Het aandeel werkende 55-plussers ligt nog steeds beduidend onder het EU-gemiddelde, lees ik in een recente publicatie van Steunpunt Werk. Maar de demografische druk wordt hoger en sociale zekerheidsuitgaven gaan binnenkort pieken, zoals we met zijn allen wel weten. De aanwerving van 50/55+’ers moet verder gestimuleerd worden…*

Ik heb Els een paar weken niet gezien of gehoord. Dat voelde wat vreemd aan, want Els en ik, dat vlamt! Sinds de opstart van Plus Is More babbelen en whatsappen we geregeld. Els en ik zijn two of a kind…
Els heeft het laatste jaar keihard gewerkt aan haar toch al uitgebreide kring van ondernemers. Ze hielp hen herfocussen: de arbeidsmarkt biedt veel meer dan alleen waardevolle 30’ers op de arbeidsmarkt! Ondertussen sprak ze onvermoeibaar met knappekoppen-50+’ers met werkgoesting. Maar nu was het tijd voor breinrust. En voor familiedingen en zo.

Ze belde me op, een paar dagen geleden. Ik moést L. leren kennen. Een frisse 50’er die, ondanks de boodschap van een arbeidsmarktspeler – Ge hebt een sterk cv. Ge gaat rap weer aan het werk zijn – in een hopeloze zoektocht terechtkwam. Dat sterk cv met expertise en ervaring zag L. onverbiddelijk opgeslokt door de kansenkloof met andere leeftijdsgroepen.

Toen de man in juni Plus Is More contacteerde was hij zowel zelfbeeld als -vertrouwen kwijt. Maar Els luisterde, gaf hem ruimte en oordeelde niet. ‘Het deed zo’n deugd dat ik iemand van mijn leeftijd voor me had’, vertelde L. ‘De laatste 2 jaar hadden serieus op mijn ego ingehakt. Ik ben ontslagen in de onderneming waar ik in 28 jaar een expertise opbouwde waarop ik fier terugkeek. Niets was me te veel, de halve wereld heb ik afgereisd. Ik leefde voor mijn job, voor een gezinsleven had ik in feite geen tijd. Gouden momenten heb ik daar beleefd, vooral in de beginjaren. Ik denk nog met plezier terug aan het wekelijks friet-uurtje. De friet was vaak al koud voor we eraan konden beginnen, maar hoe lékker smaakte dat. De sfeer, daar ging het om. Keihard hebben we gewerkt.’
De laatste jaren was er geen tijd meer voor een frietje. Stilaan zag L. de bui hangen. En een paar collega’s-leeftijdgenoten ook. Toch kwam het ontslag hard aan. L. gunde zichzelf 2 weken vakantie, begaf zich daarna met volle moed op de arbeidsmarkt en belandde vervolgens in een vruchteloze, deprimerende zoektocht naar een nieuwe job, met inclusief een dooie-letter outplacementparcours én een klasseur vol sollicitatiebrieven, de helft zonder enig en de rest zonder deftig, doordacht of respectvol antwoord.

Afgelopen week kon je ons terugvinden op een zalig zomerterras in C-Mine Genk, achter een glas rosé en een ijskoude Westmalle. Els en ik luisteren naar het verhaal van deze intelligente, bruisende, blije man. ’Niet te geloven hoe jij veranderd bent in die 3 maanden,’ lacht Els. ‘Eigenlijk ben ik content met het proces dat ik heb meegemaakt,’ antwoordt hij.
We toasten op zijn nieuwe – vaste! – job als relatiebeheerder bij een onderneming in Beringen. L. werd er genereus verwelkomd, met open vizier,onbevooroordeeld en vooral, met gepaste ratio. ‘Niet één keer kwam mijn leeftijd aan de orde. Mijn gesprekspartners begrepen dat ik zoveel meer ben dan mijn leeftijd.’ Zijn CV en twee gesprekken bleken voldoende voor een bevrijdend ja.

L., we wensen je veel succes toe in je nieuwe job. En een wekelijks friet-uurtje met collega’s. Met warme frietjes! Er liggen een paar snackbars in de buurt van je nieuwe werkplek. Ik heb het al voor je gecheckt…

Golden Grtz

Annemie

Wil je de hele publicatie van Steunpunt Werk lezen? Klik dan op deze link.

Plus Is More: Bewezen talent

Heb jij  de tweet van Bram al gelezen? Die oogstte sinds 3 juni 9345 likes en 753 retweets. Bram, een ondernemer uit Nederland, heeft namelijk een 68-jarige man* aangeworven! Hij wou ‘echt nog’ aan het werk. ‘Hij was al 3x afgewezen, maar het is een hele fijne, warme, lieve, gemotiveerde man. Ik heb vertrouwen’.

We leven in een tijd waar we mensen in hokjes stoppen, maar we ondermijnen daarmee ons human capital én de potentiële kracht van onze ondernemingen. In feite doe jij dat ook, Bram, maar het is je bij deze grootmoedig vergeven. Want je schenkt alle mensen die in vele hokjes passen een groots cadeau, met één simpele tweet. Je haalde er zelfs de krant in België mee.

Knap van je, Bram! Je toont je goede hart en bent trots op je beslissing. Het gros van de 9345 is dankbaar voor jouw signaal aan de arbeidsmarkt. Sommige twitteraars stellen je goedhartigheid natuurlijk in vraag. We doen namelijk niet meer aan onbaatzuchtigheid in deze tijd, lijkt me. Hier zit iets achter, zeggen enkelingen. Die 68-jarige heeft allicht geldproblemen en jij hebt allicht andere – duistere – bedoelingen. Weeral hokjes.

Onvermijdelijk, de criticasters. Maar wat ze ook zeggen: veel 50-plussers hebben niet alleen werkgoesting in de aanbieding, maar nog meer bewezen talent. Volger Mariska snapt het: ‘Wat een geluk heb jij om zoveel kennis, ervaring en motivatie in je bedrijf binnen te halen. Er diende zich een buitenkans aan en je greep hem aan. Goed gezien van je.’ Wendy startte ooit een callcenter op met 65-plussers. ‘Nooit spijt van gehad’, tweet ze. Haar lief van 56 is trouwens ook weer aan het werk. ‘Hij bloeit weer helemaal op! Niet in zijn branche, maar hij gaat weer leren en heeft er zin in!’

Een mooie polemiek is door die ene tweet van Bram, de moedige ondernemer, ontstaan. Het levert alleszins een verfrissende kijk op het leger aan vijftigplussers dat vlijtig solliciteert en staat te trappelen voor hun volgende carrièrestap. Tuurlijk, we zijn van de planeet aarde, ‘oude’ vijftigers zijn er zonder twijfel. Ook in dit Twittergesprek. Maar laat ons niet in hokjes denken. We hebben met zijn allen zoveel meer gemeen dan we denken.Dat toont dit diep ontroerende Deens reclamespotje (3’).

Vanavond ga ik iets drinken met vrienden. Allemaal 50-plussers, maar ook allemaal plussers. Leen (50) heeft een bedrijfje in gepersonaliseerde lederen handtassen opgestart. Maxime (53) begint in september een minibachelor autisme. Marielle (57) zal wel weer een of ander examen afgelegd hebben binnen het bankwezen. Leerkracht Antonia (62) is gek van digitale tools. En Bennie (57)? Die komt niet! Die geeft naast haar vaste job ook nog les in de fitness. Elke dag…

Een 50-plusser aannemen, het zou zo bijzonder niet mogen zijn. Want zij zijn inderdaad best ‘nog’ mee. Zij kunnen echt wel ‘nog’ hard werken. Bewezen talent, dat al te vaak verstopt zit in hokjes…

Golden Grtz
A’mie

*De pensioenleeftijd in Nederland werd in 2018  verhoogd naar 68 jaar.  De verwachting is dat in de toekomst die leeftijd nog verder zal stijgen omdat de levensverwachting toeneemt.

Hoe neem je je leerproces in eigen handen

Hei
De mens heeft een fenomenaal leervermogen; toch daalt onze motivatie om te leren met de jaren. Dat fascineert me, vooral omdat ik zelf tot vandaag graag dingen bijleer. Ik kan daar echt van genieten. Ik vul er mijn vrije tijd mee. Ik kan er me helemaal in verliezen. Ik voel een diepe flow als ik leer en lees…

Ik ga ervan uit dat de meeste mensen graag leren. Toch over thema’s waarvoor ze een grote belangstelling vertonen. De waaier aan interesses verschilt uiteraard van mens tot mens. Die van mij ligt op vele vlakken, maar ik voel vooral een diepe fascinatie voor alles wat met leren & ontwikkeling te maken heeft.

Ook al zijn we als kind van nature nieuwsgierig en verkennen we onbelemmerd de wereld om ons heen. Toch blijkt dat te veranderen eens we de volwassen leeftijd bereikt hebben. De tredmolen van het leven drukt leerbehoeften blijkbaar naar de achtergrond: we hebben kinderen, hobby’s, een huishouden, een grote sociale kring en veel verplichtingen. Lezen doen we enkel op vakantie. Leren wordt beperkt tot dat wat we moeten op ons werk. En dat doen we vaak tegen onze zin. De leerstof is niet interessant, de lesgever is saai, we hebben geen tijd, waarom moeten we leren, het is toch altijd goed gegaan zoals het vroeger was,… Sterker nog, ik herken wat ik in dit artikel lees: met de jaren gaan we ons zelfs heftig verzetten tegen nieuwe informatie, vooral als die ingaat tegen onze – aangeleerde – opvattingen en overtuigingen, bij voorkeur uit onze jeugdjaren. Er gaat veel energie verloren in dat verzet tegen verplichte leerstof.
Maar hoe kunnen we deze anti-leerhouding rijmen met de vereisten in dit knotsgekke digitale tijdperk? We gaan naar een 45-jarige loopbaan, met verschillende jobs, functies en rollen. De job zoals we die vandaag kennen, zegt Fons Leroy in zijn boek No Jobs, houdt op te bestaan.
Ik citeer uit zijn blogpost: ‘De inhoud en taken van elke job zullen veranderen, mensen zullen sneller wisselen van functie, bedrijf, sector, statuut, … Werken en leren zullen een loopbaan lang gecombineerd worden. Het huidige eindeloopbaanbeleid zal omgezet zijn in een duurzaam loopbaanbeleid ‘van start tot finish’. Dat houdt in dat elke werknemer regelmatig de tijd krijgt om ‘stil te staan’ bij zijn of haar loopbaan: hoe zit het met mijn competenties en talenten?, heb ik ontwikkelingspotentieel?, moet ik me niet heroriënteren?, wat zijn mijn volgende loopbaanstappen?, …

We zijn 45 jaar inzetbaar en moeten dus levenslang gaan leren, liefst op hoog tempo en constant wendbaar. Niet alleen de werknemer staat voor grote uitdagingen, maar ook iedereen in learning & development: Hoe krijgen we onze werknemers in de modus van een leven lang leren?

Godzijdank, denken we, ontsluit het internet de toegang tot alle informatie. Daar zit alvast een makkelijke oplossing. Met de juiste vraag – en WiFi – vinden we het antwoord op alles wat we maar willen weten. Leren kan dus best snel gaan. Maar let op: we worden voortdurend bedreigd door fake news en dirty data, wat naast de informatie-overload leidt tot een flinke devaluatie van onze kennis en expertise.
Bovendien wordt de knowhow die we tijdens onze schooltijd en carrière opgebouwd hebben, steeds sneller steeds minder relevant tegenover wat je kunt en in de toekomst moet leren. Dat merk je aan het zoekgedrag van werkgevers: die vragen nu al veel minder vaak naar mensen met een bepaalde expertise. Ze zoeken naar mensen een sterk leervermogen, die snel en wendbaar de juiste expertise kunnen ontwikkelen. Ze willen medewerkers die kunnen leren! Dat sluit trouwens mooi aan op wat de Franse psycholoog Alfred Binet in de 19de eeuw al opmerkte: “Onze eerste taak is niet om de leerling dingen te leren die het meest nuttig lijken, maar om hen te leren hoe ze moeten leren”. Een visionair standpunt. Daarom word ik droef als ik in de krant De Morgen van het afgelopen weekend deze quote van een leerkracht en ‘expert puberbrein’ lees: ‘Een vraag die enorm leeft in onze leraarskamer: waarom zijn onze leerlingen niet gemotiveerd? Willen ze dan geen goede punten halen?’

Ik dacht dat we ondertussen al met zijn allen weten dat het niet om de uiteindelijke resultaten gaat – niet alleen – maar vooral om leren leren. Toch krijgen we deze zware olifant maar niet uit onze leersystemen. Het gaat niet om punten, het gaat om zelfregulering: het vermogen om

  • je steeds verder te kunnen ontwikkelen
  • jezelf op een positieve manier te beïnvloeden
  • je motivatie te sturen.

We hebben allemaal toegang tot dezelfde informatie. Het verschil zit hem in de manier waarop we er gebruik van maken, nl. de vaardigheid om de beschikbare informatie te vertalen naar nuttige kennis. Want we worden overstelpt en de neiging om zoveel mogelijk te consumeren is groot. We merken bovendien – oh, ironie! – op dat de informatie-overload ons niet slimmer maakt, maar eerder leidt tot een gebrek aan kennis. Je hebt een grote portie nieuwsgierigheid en een hongerige geest nodig om te weerstaan aan digitale storingen. Dat vraagt discipline. Onze voorouders leefden in een wereld met relatief weinig stimulansen maar nu worden we overstelpt met informatie en zijn we geneigd om zoveel mogelijk te consumeren.

Tot overmaat van ramp ondermijnt onze lopende carrière ons leervermogen. We moeten namelijk constant topprestaties leveren, als topatleten. Het filmpje hieronder illustreert dat. Dat los je niet zomaar met een sportdrankje op.

omdat we constant topprestaties moeten leveren en onze energie voortdurend richten op het behalen van resultaten in plaats van op het verbreden van onze vaardigheden. Ook een flink vetgemeste olifant in het traditionele klaslokaal.

In plaats van echt een leercultuur te bevorderen, focussen de meeste werkgevers voorlopig nog op resultaten en eisen zij steeds hogere prestatieniveaus. Maar precies dit vormt de grootste belemmering voor nieuwsgierigheid en leren. Wil je als werknemer deze uitdaging efficiënt tackelen, overweeg dan deze 4 suggesties:

  1. Kies de juiste organisatie. Neem ‘leerpotentieel’ – leervermogen, nieuwsgierigheid, openstaan voor ervaringen – op als een van de belangrijkste criteria als je een baan kiest. Het gaat niet alleen om intelligentie, zoals we vanuit het traditioneel onderwijs meekrijgen. Maar je neiging om te leren wordt sterk beïnvloed door jouw keuze van baan, carrière en organisatie. Wil je dus wendbaar zijn of worden, zoek dan naar een job in een wendbare organisatie, met oog voor talent- en competentieontwikkeling. Een bedrijf waar men weet dat een leercultuur vraagt om een redelijke vorm van autonomie, psychologische veiligheid, diversiteit, openheid voor ideeën en denktijd.

2. Reserveer tijd om te leren. Tijd is één van de grootste barrières. Ook al wordt bijvoorbeeld in de organisatie waar ik werk gedrukt op het belang van leren – we mogen 10% tot 20% van onze werktijd besteden aan onze leerbehoeften – wordt daar weinig gebruik van gemaakt. We leveren namelijk topprestaties. Onze agenda’s staan vol meetings en reactief werk. Probeer dit toch bij je werkgever onder de aandacht te brengen. Vraag leer-tijd zodat je regelmatig prioriteit aan je professionele groei en ontwikkeling kan geven. Een leven lang leren begint nu…

3. Vergeet je sterke punten. Natuurlijk is het handig is om een baan te kiezen die goed past bij je sterktes – talent is grotendeels persoonlijkheid op de juiste plaats . Maar we kunnen alleen nieuwe vaardigheden ontwikkelen door ook onze zwakke punten aan te pakken. Dus, wil je minder uitgebouwde vaardigheden of nieuwe expertise ontwikkelen, richt je dan op wat je niet weet in plaats van op wat je wel weet. Dat vraagt om een flinke portie moed, maar ook ondersteuning van je werkgever en inderdaad, je collega’s. Soms vergroot je je vaardigheden door te vertrekken vanuit je bestaande capaciteiten of door waardevolle ervaringen op te doen op een nieuw vlak.
Vergeet niet: zelfs als je in het begin zwakker presteert, verbeter je op termijn je vermogen om nieuwe dingen te leren waardoor je niet alleen je sterke vaardigheden uitbreidt, maar ook actief werkt aan je vermogen om een leven lang te leren.

4. Tot slot: Leer van anderen. Te vaak stellen we leren gelijk aan formele training of opleiding. We leren het liefst als we ons leerproces in handen van een lesgever mogen geven. Maar we vergeten daarbij dat onze grootste leeropportuniteiten spontaan en organisch ontstaan. Dat geldt ook op het werk. Ik heb het hierbij niet over leren via gestructureerde processen – trainingen en workshops – maar over leren van anderen: collega’s, bazen en vooral mentoren. Terwijl we bij formele leerinterventies vaak alleen specifieke inhoud of vakkennis stimuleren, leiden spontane en sociale vormen van leren sneller tot de vorming van nieuwe gewoontes en praktisch gedrag. Trouwens, de meeste problemen en vragen die we tijdens onze dagdagelijkse activiteiten tegenkomen, hebben geen objectief correcte oplossing, maar vereisen een vorm van informeel leren. Daarvoor hebben we echter de juiste feedbackvaardigheden nodig – hoe vraag je om feedback en hoe ga je om met alle vormen van – ook fout geformuleerde feedback. Ik wil hier graag een kritische noot aan toevoegen: we zijn vaak niet ontvankelijk voor de suggesties van anderen, inclusief kritiek. De meesten onder ons zijn zo druk bezig met competenties aan te tonen dat we het vragen om een suggestie of feedback zien als een teken van zwakte of domheid. Nochtans zit daar vaak de beste leeropportuniteit.

Belangrijk is dat het leren nooit mag stoppen. Ongeacht je prestaties in het verleden en je huidige kennisniveau hangt je toekomst af van je vermogen om te blijven leren.

Grtz

bron: 21st century skills, Boon, Akkenaar, van Heesch, Schuurmans

Annemie

Bronnen en goed leesvoer
– Take Control of Your Learning at Work
– No Jobs, Fons Leroy, Borgerhoff & Lamberigts
– 21st Century Skills, Boon, Akkenaar, van Heesch & Schuurmans
– De Morgen, 2 maart 2019: Waarom het puberbrein al die vrijheid niet aankan

Eerste werkdag op Team Online Leren

hei

Sinds 15 november ben ik weer aan de slag als online coach. Dat houdt concreet in dat ik opdrachten die cursisten insturen nakijk en hen begeleid doorheen de cursus. Ik heb dat tussen 2014 en 2017 ook gedaan, maar ben toen in een nieuw team ingestapt. Vandaag ben ik dus terug. Na anderhalf jaar.

Het viel me meteen op dat de inbox vol zat, vooral met inzendingen van cursisten die de Toolkit voor Leidinggevenden op ons online leerplatform doornemen. Die blijft blijkbaar populair, ook al gaat ie al wat jaartjes mee.

Vele medewerkers presteren in hun job zo goed dat ze na verloop van tijd in een leidinggevende job terechtkomen. Of rollen, want het ene sluit vaak naadloos aan bij het andere. Ze doen technisch goed werk, en worden daarom ‘bevorderd’ in een leidinggevende functie. Daar zullen ze dan zeker goed presteren. Maar daar zit een denkfout, al decennia lang.

Technisch hoog ‘performen’ betekent niet meteen dat je sterke communicatieve en leidinggevende capaciteiten hebt.  Een goeie werkgever weet dat en zorgt voor een vangnet waarin zijn werknemer kan groeien naar de juiste coachende vaardigheden. Een aantal newbees krijgt dit soort opleiding niet, maar beseft wel dat leiding geven een vaardigheid apart is. Zo belanden ze al eens op ons online leerplatform. Net als vele werkzoekenden trouwens, die zich ergens in-between jobs bevinden en hun vrijgekomen tijd benutten om zich te ontplooien.

Vanmorgen maakte ik kennis met een jonge werkzoekende, die zich vragen stelde bij zijn leiderschap. Hij beschreef zichzelf als zacht en niet assertief genoeg en trok de conclusie dat hij daardoor niet voldoende gewapend was om de strijd van de leidinggevende aan te gaan. Later schreef hij dat zijn bedrijf eerder voor de agressieve aanpak ging. Leidinggeven met harde hand, heet het daar. Dat vele medewerkers er zich rebels gedragen of niet het nodige engagement opbrengen, werd niet gelinkt aan de stijl van leiding geven. Jammer genoeg herkennen de meesten onder ons dit wel.

Martin Kessel zegt: Aan de top wordt altijd geleid, daaronder wordt meestal geleden. Er is nog een lange weg te gaan. Ook voor deze jonge gast in onze cursus. Natuurlijk past iemand met een ‘zachtere’ aard niet in het harde klimaat dat we vaak genoeg nog moeten ondergaan.  Maar stel je gerust de vraag wie daar dan wél gedijt…

Mijn advies aan deze brave mens: werk aan je assertiviteit. Ga op zoek naar een bedrijf dat gelooft in coaches, geen leidinggevenden. Een bedrijf dat zijn medewerkers vertrouwen geeft, en niet afblaft. Waar je in jouw kracht staat omdat je JIJ bent. Of zoals Richard Branson stelt:

Find the right people to work with and you can’t go wrong.

Ik raad hem trouwens aan het boek van Wouter Torfs te lezen. Torfs ziet het belang ervan in om zorgzaam om te gaan met zijn personeel. Ik heb het graag gelezen, af en toe eens gezucht, maar toch de hoop gevoed dat dit soort leiderschap in de toekomst voor meer werkgeluk zal zorgen.

Zin om de cursus Toolkit voor leidinggevenden te volgen? Altijd welkom!

Grtz

Annemie

Agile Learning: What is that?

hi

vertaling naar het Nederlands

One long and cosy evening I went through Learning Agility, a 30-minute course on LinkedIn Learning. I was sitting in my favourite armchair, a cherished legacy of my greatgrandmother’s. I had inherited it as a worn-out seat, having intensively been used by 3 ancestral generations.

Anyway, I went through this interesting course by Gary Bolles, in which he elaborates upon how to get people on an agile learning path.  May I highly recommend every L&D-professional to sit back in his favourite chair and enjoy this microlearning course about agile learning?

During my learning process my thoughts kept wandering to my Best Friend Forever Elly, who’s always  a bit embarrassed about her education level.  Unfortunately, Elly can’t look back on a smooth childhood, nor youth… Like for so many people, life got in her way.
But when I look at her career, I can only see an impressive learning journey. Together with her husband she set up a small tyre centre, which has grown into  into a 10-person profitable and innovative company in the province of Limburg, Belgium. She has built up an impressive palmares of qualifications in French, accountancy, social legislation,  administration and typewriting, Photoshop and other computer programmes.  You name it; she has the certificate.

The question is: How did Elly get this done, next to a busy job as a co-business manager and an unwavering commitment to her family and friends?
How do people realise their learning aspirations although there’s always so much work to do?

Gary Bolles draws an interesting learning path in this 30′ minute course. He shares his insights on why and how we learn things and tells us about the phases of learning. Particularly interesting I found the middle part of his presentation, in which he suggests us to develop a learning wish list and learning plan and how to develop a learning portfolio. Elly may not have established a formal learning wish list, but it can certainly help learners to focus on their goals. And my friend definitely knows about planning, regarding her busy professional and private engagements.

In my opinion, it always comes down to intrinsic motivation.  You cannot be obliged to learn, that’s a fact. Whether for private or professional reasons, if you really, really, really want to get better in your job, or in a hobby, or in life, you just start working at that, often quite unconsciously and in a most agile and self-managing way. Of course you will need a planning. Probably it’s one of the main reasons why so many intentions aren’t fulfilled in the long run.

So, according to Gary a learning professional might indeed provide tools to help learners to

  • find and formulate their intrinsic  motives
  • build a learning wish list and a convenient and individual learning plan

and in this way develop their own portfolio in a self-steering, self-managing way. But in my opinion the secret to success lies in the people around this learning person, the friends and family, the colleagues and peers who they can trust, who they can discuss problems with, who they can ask for information and feedback. A close group op people who gives support when necessary. And there’s a definite need to work at that.

My favourite armchair

As for the armchair: I just love to give old stuff a new life, especially old family stuff with a story. So I refurbished this piece of furniture myself. Easy,  because I really, really, really wanted to learn how to do it.

Intrinsic motivation can get you so far… with the help of Pinterest and YouTube…

 

 

Grtz

Annemie

 

Wendbaar leren

Hei hei

Door wendbaar te werken, moeten we ons kunnen aanpassen aan de uitdagingen van de toekomst

Wendbaarheid: wat betekent dat eigenlijk? Ik stelde de vraag aan mijn publiek recent in een informatieve sessie op mijn werk over Working Out Loud. Veel verder dan: we moeten ons snel kunnen aanpassen in een VOCA-wereld, geraakten we niet.

De wereld waarin we werken, is vluchtig geworden, onzeker, erg complex en ambigu. Dat vertelt onze gedelegeerd bestuurder Fons Leroy in zijn boek Work Action Heroes, een bevlogen werk van een bevlogen mens. Aanrader en jammer dat het enkel in het Nederlands verscheen, want er zitten veel visionaire boodschappen groter dan de nederlandstalige regionen.

Het antwoord op die VOCA-wereld ligt in Agility en Lean werken. Is het een modetrend? Ik dacht het niet, niet deze keer. De wereld verandert te snel en te ingrijpend. We spreken hier van een revolutie in de manier waarop we werken. Deze periode gaat de geschiedenis in, net zoals de Industriële Revolutie in de 19de eeuw. We moéten inspelen op snelle, wendbare processen die aangeboden worden door o.a. scrum en design thinking.  De onderstaande afbeelding toont zeer eenvoudig wat wendbaarheid betekent. (bron)

Wendbaar werken, Ruud van Rheenen

Scrum en Design Thinking richten zich vooral naar de linkerkant van dit schema, dat ik hier dankbaar gebruik omwille van zijn visuele en duidelijke eenvoud. Maar methodieken als Working Out Loud werken rechtstreeks in op de wendbaarheid van de medewerker, tenminste als ze gedragen wordt door de bedrijfsvoering

  • leren opdrachtgericht (doelgericht) werken
  • werken met sterke teams (Samen Sterk voor Werk)
  • persoonlijk leiderschap of ondernemerschap
  • werken in rollen i.p.v. functies

Enfin, dit is een korte blogpost.  Ik schrijf hem om twee redenen: In mijn volgende schrijfsel wil ik het namelijk hebben over wendbaar leren, als gevolg van een cursus die ik volgde op LinkedIn Learning.

Maar ik wil vooral graag weten wat jouw idee van wendbaarheid is? Hoe pakt de organisatie waar jij deel van uitmaakt dit aan? En hoe vul jij wendbaarheid in jouw job in?

Ik ben nieuwsgierig naar jullie antwoord. Deel dus deze post naar believen. Ondertussen ga ik dat boek van Fons nog eens uitpluizen. Ik ben er zeker van dat ook daar concrete antwoorden in staan, en die deel ik beslist nog met jullie.

Grtz

Annemie

 

 

Dienst online productontwikkeling: Een standaardweek

Hei

Laatst vroeg Chantal – een collega van me uit cc Tongeren – wat ik op dit moment eigenlijk doé, want dat ze daar geen idéé van had. Dat inspireerde me voor dit blogbericht. Tijd om de collega’s-instructeurs waarmee ik 25 jaar met veel plezier samenwerkte, even bij te praten. Chantal raakte namelijk meteen een gevoelige plek. Want laat dàt nu mijn persoonlijke missie zijn achter mijn dagelijkse activiteiten: VDAB slimmer maken, door een netwerk te creëren waarbij we ons werk zichtbaar maken en open met elkaar te communiceren. Werken aan een superbrein binnen VDAB!
Dank je wel, Chantal, voor de inspiratie. 

Studie Articulate Storyline

= een authoring tool, die Ilias en Xerte vervangt. De cursussen die jullie in Totara vinden (het vroegere Moodle), worden nu geschreven in deze tool. Ilias en Xerte had ik snel onder de knie, Articulate heeft wat meer tijd nodig. In het Online Leerplatform vind je bijvoorbeeld heel recent de BIS-module. Daar zat ik ook achter, samen met een aantal teamleden.

Voorbereiding workshop Content Design

= een wezenlijk onderdeel in het ADDIE-model, een model dat in de wereld van instructional design al jaren meegaat en nog steeds zijn waarde bewijst. Ons team is zich volledig in dit model aan het inwerken. Dat is nodig, want we krijgen ontzettend veel vragen binnen voor e-leermateriaal en dat moet in een degelijk proces gegoten worden. Een aantal instructional designers van Deloitte zijn ingezet om dat proces in ons team te helpen embedden. En op de workshop zelf mogen we @JenDeneckere ontmoeten, Learning Architect bij KBC. Hij vertelt over hun proces. Wordt mega-interessant.

Storyboarding voor de cursus Gevaren in de voeding (i.s.m. instructeurs Horeca)

= 1 element in het ADDIE-proces is het storyboard. Essentieel vooraleer we starten met ontwikkelen in Storyline. Een voorbeeldslide:

Believe me: keiveel werk eer zo’n slide af is.

Voorbereiding cursus Bedrijfscommunicatie voor Transport

Vermoedelijk zijn we klaar met de analysefase (eerste stap ADDIE). Nu is het wachten op de inhoud, die door experten afgeleverd wordt. Dan kunnen we aan de slag. Een storyboard maken, een case uitwerken met interactiviteit en animatie. Begin oktober moeten we deze Proof Of Concept (: voorbeeld van een mogelijk eindresultaat). Wordt toch spannend om te halen, denk ik. Er is naar het schijnt al veel inhoud, maar er moet nog uitgesorteerd worden en bepaald wat erin moet en wat niet: tekst, afbeeldingen, filmpjes, links, audio,…

Maar hier stopt het niet…

Zukunft Personal, Keulen, 12 september 2018

In mijn vrije tijd lees ik veel over alles wat met learning technologies,  social technologies, instructional design en digitalisering te maken heeft. En ik werk aan mijn passie: Working Out Loud in Vlaanderen en wie weet, misschien in VDAB op de kaart zetten. Wat #WOL is, vind je op de site zelf en op de facebookpagina’s Working Out Loud (internationaal) en Working Out Loud Vlaanderen. Op de foto zie je het gesprek met bedenker John Stepper, Sabine Kluge en Jane Schek. Effect Werchterfestival, wat mij betreft!

Ik blog sinds begin dit jaar: over #WOL, instructional design, leertechnologieën,… Of hoe je teksten schrijft die web-proof zijn, zoals deze blogpost van vorige week.  Vind ik veeeeeeel leuker dan de kruissteek- en andere hobbytoestanden lang geleden…

Af en toe schrijf ik een dagboekpagina, zoals deze. Collega’s-instructeurs, eigenlijk besef ik nu dat ik zelf niet goed meer weet hoe de competentiecentra werken, 4 jaar is tegenwoordig een lange tijd. Moeten we zeker ook nog eens over bijpraten…

Grtz

Annemie