Working Out Loud: week 6: zoekterm: JEZELF!

We begrijpen uit week 5 dat we moeten leren communiceren over ons mentaal kapitaal, over wat we de ander aan kennis, ervaring en achtergrond kunnen bieden. Dat doen we door in #WOL-cirkel nummer 5 af te dalen naar de persoonlijkheid àchter de professional. De mens àchter de medewerker van een bedrijf, àchter de zelfstandige. Wat drijft je, waar houd je je in het leven mee bezig, met welke activiteiten verlies je de tijd uit het oog, hoe ziet je gezin eruit, voor wie draag je zorg,wat zijn je interesses en je passies?

Het zijn de thema’s die we met geliefden thuis en de collega’s op het werk delen. Het maakt het samenwerken aangenaam en veilig. Samenwerken doe je liever en vooral beter als je elkaar wat beter kent. Het hele plaatje: de gevoeligheden, interesses enz. Daarom werken we ook het liefst binnen ons eigen team. Het warme bed van de verbinding.

In week 6 bekijken we onze online identiteit. Met een vanity search – een zoektocht naar jezelf – krijg je een beeld over je digitale aanwezigheid en de identiteit die je daar opbouwt. We bekijken of de gegevens en de foto’s die we op het internet van onszelf vinden, de juiste boodschappen zijn. Want:

  • Hoe zie ik eruit op het internet? Wat lezen mensen over mij?
  • Is wat ik vind over mezelf op het net wat ik wil dat mensen weten over mij?
  • Voor welke thema’s wil ik gevonden worden?

We gaan meteen ook op zoek naar elkaar. Wat vinden we online aan informatie over de cirkelleden?

Wie ben ik op het net?

Je kan natuurlijk beslissen om niets te doen met social media en je virtuele ik. Maar het loont in onze kennismaatschappij absoluut de moeite om bewust aan de slag te gaan met de virtuele ik waarmee we in dit ijdelheidsonderzoek kennismaken. Vanzelfsprekend staat het iedereen vrij om social media in te zetten in jouw zoektocht naar de juiste knowhow, naar de juiste gelijkgeïnteresseerden. Het staat je vrij om je online profiel al dan niet bewust in te zetten.

Maar laat ons eens de puntjes op de i zetten. De wereld is op minder dan een decennium tijd ons dorp geworden. Tegelijkertijd worden we enerzijds overstelpt met informatie en anderzijds geconfronteerd met gaten in onze eigen knowhow. Knowhow is bovendien constant onderhevig aan updates. Dat trekken we niet meer alleen in de analoge wereld.

De knowhow van mensen over de hele wereld ligt aan onze voeten. Met een consequente online aanwezigheid bouwen we een efficiënt en waardevol netwerk uit van peers waarin we elkaar de juiste support geven, ook buiten het eigen team en – dat is voor velen ongekend en totaal bedreigend – buiten de eigen onderneming of organisatie elkaar de support geven die ze nodig hebben om te groeien.

E-mail zou wel eens helemaal uit de kast van de digitale tools kunnen vallen. We gaan binnenkort écht geen informatie met elkaar delen door op de knop ‘allen’ te klikken. Er zijn té veel andere en veel doelgerichtere middelen om écht transparant met elkaar te communiceren: over het werk en over de dingen die ons drijven in het privéleven.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is Keith-Ferrazzi.jpg

Als je online identiteit duidelijk is, vinden gelijkgezinden en professionele peers elkaar. Ze kunnen elkaar vragen stellen, elkaar op weg helpen. In Working Out Loud leer je netwerken vanuit generositeit – welwillendheid of vrijgevigheid – en niet vanuit hebzucht, de killer van de netwerken van vandaag.

In de laatste 2 jaar – zolang ik met Working Out Loud werk – heb ik een focus opgebouwd, niet alleen in mijn brein, maar ook in mijn dagelijkse en professionele activiteiten. Dié focus en het netwerk dat ik ondertussen uitgebouwd hebt, heeft van mij een sterke professional en kenniswerker gemaakt. Daar ben ik fier op, ook al is het not done om dat te verwoorden.

Working Out Loud heeft mij op een hoger level gezet:

Alle social media heb ik efficiënt en met oog voor de eigen privacy leren inzetten via de verschillende WOL-cirkels.

Ik speel met allerhande digitale tools. Collega Hilde noemde me vrijdag een digitale krak. Het klopt dat ik daar ogenschijnlijk met groot gemak mee omga. Maar wat weinigen weten, is dat ik die tools in de vingers heb omdat ik er samen met gelijkgeïnteresseerden in alle veiligheid mee heb leren werken. En niet tijdens de werkuren, en zeker niet altijd met mijn eigen collega’s. Intrinsieke motivatie is een essentieel onderdeel van een leerproces.

Collega Gert noemde me vrijdag een freak. Klopt, ik heb ‘s avonds de nieuwe tool Wiziq voor het eerst zelf gebruikt in mijn WOL-cirkel met Hannelore, Hannah en Barbara. Buiten het werk. Ik vind dat niet vreemd. De dingen die ik doe en mag doen op het werk vind ik grandioos. Maar ik heb af en toe wat veiligheid nodig om te oefenen en deze vind ik niet altijd op de eigen werkvloer. Het masker afzetten is daar tot vandaag namelijk niet evident…

Mijn achtergrond in leren en development heb ik grotendeels te danken aan een aantal WOLlies. Ik denk o.a. aan @GeertNijs en @JenDeneckere van KBC, @Jane Schek, @Pia Seppelfricke en nog vele anderen. In verbinding met elkaar communiceren over wat ons drijft op het werk. Afgelopen week hebben we in ons team leren werken met de digitale klastool Wiziq.

Dat kan ook via social media. In feite bieden die dé ideale platforms om jou en je competenties te ontdekken.

Op een of ander congres in Duitsland vertelde Sven Franke – een Duits consultant en auteur van een aantal boeken over digitalisering me: “Nur Batman darf auf der Arbeit eine Maske tragen.”

Ik heb mijn masker al jaren geleden afgezet. Na week 6 in Working Out Loud ook online. Je vindt op het internet wie ik ben, waar ik voor sta, wat ik interessant vindt en waar ik goed in ben. Niet om te stoefen, maar om anderen te helpen. Niet om op te vallen, maar om hulp te vragen als ik er nodig heb.

Ik werk sneller dan ooit. Dat is nodig in deze woelige VUCA-tijd.

Warme groet

Annemie

Working Out Loud: Week 5: Vertel over jezelf, 10 van de 50

Een beetje over mezelf. Met een foto uit begin 1996, met mijn ouders, mijn zussen en mijn broer.

Eén van de leukste opdrachten in de cirkelgidsen is de oplijsting van 50 feiten over jezelf. Vertel over jezelf, daar gaat deze week over. Beetje simpele opdracht, leek me. Maar in feite ga je hier stilaan naar de kern van deze leermethodiek. Waar kan je de ander mee van dienst zijn? Wat kan je een ander bieden?

In deze week komen de tongen echt los. Ook al communiceren we al vanaf het eerste moment uiterst open met elkaar, nu tonen we echt ons hart, onze passies en een stukje kwetsbaarheid. Het blijkt één van de sterkste weken te zijn in #WOL. Delen wie je (ook) bent. Een stukje van je eigen sluier oplichten. Wie zit er achter jou als werknemer of je virtuele ik? Wat zit er achter het masker van professionaliteit op LinkedIn? Of op Facebook.

Ik besluit in deze blogpost om voor deze openheid te gaan, niet alleen binnen de eigen veilige cirkel, maar gewoon openbaar. Niet dat ik daar normaal gezien zoveel moeite mee heb, ik ben gewoon die ik ben. Maar toch. In een professionele context jezelf een stuk blootleggen, aan mensen die je normaal gezien niet kent… ik moet even slikken…

Een tiental feiten die me maken wie ik vandaag ben… En een paar geliefden

  1. Mijn 23- jarige adoptiedochter Ecaterina uit Moldavië – in juni 1999 voor het eerst in onze armen. Mijn man, mijn grote liefde, steun en toeverlaat.
  2. Al 32 jaar mezelf bij VDAB, met passie en veel plezier.
  3. Gebeten door alles wat met digitalisering, social learning en soft skills te maken heeft.
  4. Bijna elke dag sport: zwemmen, pilates, spinning, wandelen…
  5. maar ik crash ook graag in de zetel, liefst met een boek en een glaasje wijn.
  6. Ik heb een lamme schouder gehad, een kapotte knie en een zere voet. Drie operaties op anderhalf jaar tijd…
  7. en min of meer plots ook een burn-out of iets anders, I don’t know. Een ingestorte wereld, helemaal opnieuw beginnen…
  8. met de leermethodiek Working Out Loud. #WOL – en mijn van nature positieve mentaliteit – sleepte me uit de put, en ik heb mijn levensdoelen en passies scherp gesteld…
  9. en daar heb ik de rest van mijn leven plezier van. En rust ook. Hoewel…
  10. ik werk aan een boek over soft skills in…
  11. online leren… nog een passie van mij.

We zijn allemaal mensen, met diepe gevoelens, grote dromen, kleine kantjes, zware dagen. Daar zit onze essentie is o! Dat is onze basis van dienstbaarheid aan een ander.

“Nur Batman darf auf der Arbeit eine Maske tragen.”*

Sven Franke

Generositeit: er zijn voor een ander door te tonen wie je bent…

Grtz

Annemie

*Alleen Batman mag op zijn werk een masker dragen.

Working Out Loud: week 4: vertragen op stiletto’s

Week 4 Working Out Loud focust op hoe je iemands aandacht kan verdienen. Hoe netwerk je vanuit verbinding met elkaar en niet vanuit hebzucht?

Het gaat goed met ons. Het valt me ook in deze #WOL-cirkel weer op: onze doelen worden steeds specifieker en de sprankel tussen ons steeds sterker.

Als ik deze post schrijf is het 1 maart. Complimentendag. Tamara stuurt in onze messengergroep: “Jullie zijn allemaal geweldige vrouwen. Het feit dat jullie (net als ik) wel eens in een dip zitten of twijfelen – is enkel het bewijs van jullie intelligentie!” Of dat echt een teken van intelligentie is, weet ik niet precies, dat soort boodschappen kan mijn (beperkte) brein niet altijd aan. Maar wat wel zeker is: we durven in deze veilige omgeving toegeven dat het soms moeilijk met ons gaat. Een doel behalen is een uitdaging. Een dip hoort daar bij. Er is moed en kracht voor nodig om daarna weer recht te krabbelen. En dat lukt prima met deze mensen.

@Tamara, jij werkt aan je nieuwe fotoproject. Je zit nu vooral in de fase van nadenken en ideeën structureren. Je verwoordt je bezorgdheden. Dat is een essentieel element in de richting van het doel. Vertragen, nadenken, verwoorden, verfijnen. #WOL pur sang. Je hebt krasse tachtigjarigen nodig en proefkonijnen ook. Wij zoeken mee naar bijzondere ouderen en willen ondertussen jouw konijn zijn. We zijn geen tachtig maar wel kras. Gisteren ging je met mij aan de slag, merci, ik heb je nu bezig gezien. Ik hou niet zo van poseren en sorry, ik bracht je voortdurend van de wijs… Maar dat project komt in orde, alleen al omdat we het samen met jou dragen.

@Viviane, wat ben jij moedig zeg. En hoe straf is dat: in amper 4 weken verfijn je je doel. Waar je weg in het begin wat versluierd was, zie je nu duidelijk twee stappen, op het werk en privé. Schitterend vind ik het om te zien hoe jij daar in onze groep uiting aan geeft. En wat écht sterk is: je stelt je kwetsbaar op – je vertelt open over je ups en downs -en nodigt daardoor ons allen uit om ons masker van ons af te gooien. Je impact is veel groter dan jij allicht zelf ervaart.

@Carina, jij luistert en denkt. Mee met ons en over jouw doel. Je bent tegelijkertijd aanwezig en toch rustgevend. Je zoekt naar verbinding, daar waar het nodig is voor jou. Ook daar is vertraging voor nodig. Dus wil Tamara ons aan de knalrode stiletto’s, 15 cm hoog. Dan moéten we ons tempo aanpassen. Er zit iets in…

En ik, ik vertel over mijn blogposts, misschien wel het makkelijkste doel van ons vijven, want het is afgelijnd SMART. Specifiek, Meetbaar en Aanvaardbaar, hoewel ik soms vecht met de focus die ik nodig heb voor mijn werk en mijn boek. Realistisch als ik mijn agenda goed opvolg en al mijn activiteiten plan. En 12 berichten op 12 weken tijd.Ik geniet van de sympathie en de feedback die ik met iedere tekst van jullie mag ontvangen. Ik voel me gedragen door jullie en ik geniet van de groei die jullie me gunnen. Ladies, you make me stronger! En wat je zelf uitzendt, komt altijd terug, alleen niet noodzakelijk uit de verwachte hoek. Dus denk ik met veel plezier mee met jullie doel!

We missen @Lidwien in week 4 waarin we het hebben over hoe je de aandacht van iemand kan verdienen. De arme ziel is in de zetel in slaap gesukkeld, de verhuisperikelen eisen hun tol. Maar morgen is ze er weer bij: “Maandag prima voor mij! Even iets anders dan schilderen en dozen in- en uitpakken. “ De drang is groot om mijn verfborstels in te pakken en naar jou te sjezen…

Morgen week 5 op maandag om 18u30. Een cirkelmeeting met een keileuke opdracht waarbij we op zoek gaan naar wat we elkaar kunnen bieden. Netwerken vanuit generositeit, niet vanuit hebzucht. #WOL, check!

Warme groet

Annemie

P.S.: Kan je stiletto’s dragen met steunzolen?

Working Out Loud: week 3: Betaal eerst jezelf

Hoe je aan je doel kan werken door systematisch te plannen.

“Wat vinden we van ons doel? Kunnen we er nog steeds voor gaan?”

We hebben de afgelopen week niet zoveel gedaan. Menen we. Life always gets in the way. Snotvallingen, een verhuis, een nieuwe puppy. Het is niet evident om doelgericht te werk te gaan, merken we. Dat is frustrerend, ook al zijn we met zijn allen vol goede moed aan ons nieuwe leerdoel begonnen.

We praten erover zonder oordeel. 5 dames op weg naar een nieuwe manier van omgaan met onze voornemens. Er is motivatie en engagement ook. En toch…

Er zijn nog onzekerheden, we moeten onze afspraken met onze eigen doelen beter inplannen, zegt @Lidwien. Gelijk heeft ze. Merci, Lidwien, je hebt me met mijn agendabeheer weer op het juiste spoor gezet. Blogpost 2 afgewerkt en week 3 herlezen. Het is gek: Ik benadruk het zelf steeds in mijn workshop Time Management: Plan al je activiteiten in, niet alleen je werktaken en huishoudelijke verplichtingen maar OOK hobby’s, me-time en luieren. Alle afspraken dus, ook die met jezelf.

Lidwien heeft haar voornemen alvast in de praktijk omgezet. Ze bekijkt haar agenda met een kritisch oog. Dat is best een flinke stap in de WOL-richting.

  • Hoeveel tijd kan ik voorzien voor mijn leerdoel, namelijk onderzoeken wat holacracy kan betekenen voor een bedrijf in volle verandering?
  • Wat zijn mijn prioriteiten? Welke superinteressante projecten laat ik voorlopig voor wat ze zijn? Met de verhuis naar Aarschot in zicht én een paar nieuwe projecten op het werk is dat ook broodnodig.

Het blijkt een beetje een gevecht, dat gaan voor je eigen doel, er tijd voor maken, al is het gewoon bedenktijd. Bedenktijd is essentieel als je een nieuwe gewoonte wil ontwikkelen of een nieuwe leerdoelstelling wil behalen.

Het helpt om erover te praten. We bespreken welke aanpassingen we kunnen maken. @Carina pakt onze aandacht met haar krachtige statement: “Ge kunt geen lening aangaan op uw eigen lijf.” Ze legt ons uit dat we moeten zorgen voor onze emotionele bankrekening. Een bepaald moment loopt die namelijk leeg, tenminste als je steeds weer de anderen uitbetaalt, maar geen inkomen voorziet voor jezelf en je eigen welzijn. Welke stortingen kan je regelmatig op je eigen emotionele rekening doen? Hoe kan je je energiebudget aanpassen zodat je op het einde van de maand nog een sommetje over hebt om jezelf uit te betalen?

Met dit gesprek over prioriteiten raken we een van de grootste obstakels voor de ontwikkeling van onze carrière en zelfontwikkeling én een van de aspecten van het moderne leven: We zijn altijd druk bezig. Wij mensen blijken gewoon niet de tijd te hebben om de dingen te doen waarvan we weten dat ze ons goed zouden doen. Of geven we er gewoon niet genoeg aandacht aan?

Of het nu gaat om lichaamsbeweging, gezonde voeding, een leerdoel of een project op het werk, het idee is simpel. Blokkeer tijd in je agenda voor activiteiten waarvan je weet dat het goede investeringen zijn voor jezelf, ook op je werk.

We maken deze week 3 afspraken met onszelf in onze agenda. Zorg voor een beetje bedenktijd: “Besteed ik effectief tijd aan mijn doel? Al is het maar een klein beetje? Klopt mijn planning? Wat werkt wel, wat werkt niet?”

Voortdurende (zelf)reflectie om een doel in je leven te behalen. Ik plan alvast voor de komende week weer 4 afspraken met mezelf!

Grtz

Annemie

Working Out Loud: Week 2: Vermenigvuldigen door te delen

3. Viviane, Tamara en ik. Lidwien zat op spoed met haar dochtertje. Carina is ons een eerste traktatie schuldig, wegens meeting knal vergeten. Troost je, Carina. Ik zit met hetzelfde torenhoge schuldgevoel. Recent twee keer niet opgedaagd bij mijn kapster-vriendin. Ze kan leven met een barbecue als boetedoening. Oef…

#WOL is net als alles een plan dat moet inslijten in de dagelijkse bezigheden. Dat heeft tijd nodig. Trouwens,vergeten is menselijk.

We zijn zonder John Stepper’s week 2-schema gestart. We moeten er ook nog aan wennen dat voorbereidingstijd in onze agenda thuishoort. Ook Tamara en Viviane zaten met een flinke schuld op de rekening van #WOL. Dàchten ze. Dat gevoel wil ik in deze blogpost even bijsturen.

We mogen niet uit het oog verliezen dat deze prille cirkel letterlijk al veel opgebracht heeft. Dat werd in dit gesprek vlijmscherp. Want in de eerste cirkel formuleerden en deelden we onze doelen, SMART. Specifiek, Meetbaar, Acceptabel, reachable- Realistisch in de Nederlandse vertaling – en binnen de afgesproken Tijd van 12 weken. Doelstellingen aanpakken doen we doorgaans niet op deze manier in de warrigheid van ons leven. Spreek me tegen als dat niet klopt.

Tamara, je stelde in onze tweede cirkelmeeting dat je te veel denkt, maar te weinig doet. Je vergeet dat je mag terugblikken op je eerste fotoboek, dat je in 2019 publiceerde… Wat zijn we hard voor onszelf. Door jouw openheid gaf jij me richting. Diezelfde frustratie vreet dagelijks aan mijn zelfbeeld. Ik kan er dus mee aan de slag.
Viviane, fantastisch hoe jij erin slaagt om met mensen die je niet kent in verbinding te gaan. Jij shapet jouw future, op één week tijd. Je inspireert ons.

We blikten onder ons drietjes terug naar onze eerste week. We presenteerden ons doel. Carina ook, al uitte ze er meteen haar bezorgdheden bij. We stelden vragen, herformuleerden haar bewoordingen en vatten samen. Actief luisteren in de praktijk. Een proces van pakweg 10 minuten. De LSD-techniek in al zijn eenvoud.
Alle cirkelleden weten ondertussen waartoe dit gesprek haar vandaag al geleid heeft. Een fantastisch en toch simpel proces van groei, vanuit verbinding en diepe interesse voor elkaar. Waw, Carina!

Working Out Loud bestaat uit 5 elementen. Ik leg dit even uit op basis van deze afbeelding.

  1. Met Working Out Loud ga je actief op zoek naar mensen, groepen, teams, communities,… die jou in je doelgericht groeipad kunnen ondersteunen. Netwerken vanuit genegenheid, niet vanuit hebzucht. Dat zijn we niet gewoon, wel?
  2. In de loop van 12 weken maak je je work in progress zichtbaar, uiteraard binnen de veiligheid van je eigen cirkel. Onafgewerkte opdrachten tonen, dat is voor de meeste medewerkers pure horror. Eerlijk, durf jij ?Als je weet dat er nog fouten in zitten?
    Daarom bepaal je zelf of en wanneer je later daarbuiten een ondersteunend netwerk uitbouwt.
  3. Beter worden. Groeien als mens en medewerker. Zelfsturing en groeimindset. De bedrijfswereld hypet en kickt op de inzichten van Carol Dweck, professor psychologie aan Stanford University (USA). Maar die is niet onverdeeld tevreden met de interpretaties van haar onderzoeken. De resultaten die #WOL oplevert in organisaties over de hele wereld zijn nog onderzoeksvoer voor haar.
  4. Genereus leiderschap. In een WOL-cirkel zitten geen leidinggevenden, wel sterk gedreven mensen die het verschil willen maken op het werk en in hun leven. Dat valt wel op.
    Geen trapjes in de hiërarchie, wel persoonlijk leiderschap. Nog zo’n HR-hype. In Working Out Loud communiceer je met elkaar vanuit je eigen kracht. Je vermenigvuldigt je knowhow en meerwaarde door het te delen.
  5. Focus op je doel. Doelgericht zijn door het te worden. 12 weken is de tijd die je nodig hebt om je gedrag echt te veranderen. Denken is daarbij een onderschat deel van de focus. Newton bedacht zijn wet van de zwaartekracht toen hij rustte onder een appelboom.

Lidwien, Viviane, Tamara en Carina, dank je wel. Mijn doel gaat een beetje in tegen de principes van de cirkelmethodiek. “Iedere week een blogpost schrijven over ons groeiproces en onze gesprekken in de cirkel. Daarmee wil ik de methodiek bekend maken en vooral duidelijkheid schenken.”Dat betekent dat ik de voorwaarde van discretie en veiligheid schend. Maar dat doe ik zo voorzichtig mogelijk, met torenhoog respect voor jullie als mens. Deze post wordt pas publiek na jullie feedback. Beloofd!

We zien elkaar volgende week woensdag om 18u00. Week 2 mét voorbereide gids deze keer. Lees er eens door, maak een oefening. Voorzie een uurtje tijd. Een half uur is ook goed. Wat je doet, is goed. Tel je denkwerk mee in je voorbereidingstijd. Denken is bouwen. Alleen doen we dat in deze methodiek een beetje gestructeerder dan we het gewoon zijn.

De agenda volgende week? We gaan aan de slag met onze netwerklijst. Een eerste bijdrage doen. In feite was deze tweede meeting een waardevolle extra. We kennen elkaar net, hebben allemaal ons eigen doel en zitten toch helemaal op dezelfde golflengte. Focus vanuit verbinding met elkaar.

Ik kijk ernaar uit!

Grtz

Annemie

Working Out Loud: Week 1: Focus op je doel

Impressies #WOL-cirkel Week 1

Het had wel wat voeten in de aarde voor we echt konden starten, nadat we elkaar gevonden hadden in de circlefinder van Leonid Lezner. 5 dames, 2 die #WOL al kennen, 3 die trappelen om deze doelgerichte leermethodiek te leren kennen. Focus door verbinding. Working Out Loud in 2 woorden.

Welkom Tamara, Viviane, Lidwien en Carina. Het engagement is torenhoog en de sfeer zat meteen goed! Een wekelijks moment vinden voor een videomeeting, bleek de grootste uitdaging. Dat is niet nieuw voor mij. Want we kennen elkaars agenda en prioriteiten niet.

We hadden vooraf in een paar korte videobabbels al eens goed nagedacht over ons eigen doel, iets dat we binnen 12 weken willen bereiken. Een resultaat dat ons leven of onze carrière richting geeft

Als je van nature doelgericht te werk gaat, lijkt dat vanzelfsprekend: in dat geval werk je steeds vanuit een duidelijk plan, een efficiënte agenda, een niet te stuiten goesting. Dan kan je je onvermoeibaar focussen en krijg je ondersteuning bij je gezin en vramilie – vrienden die meer familie zijn dan je eigen familie.

Dat zijn veel voorwaarden om te timmeren aan je doelen. Die kunnen je gewenste plannen ernstig ondermijnen. Ga de eerste weken van het nieuwe jaar of begin september maar eens in de fitnesscentra kijken en pakweg 2 maanden later.
Life too often gets in the way.

De Working Out Loud-methodiek biedt oplossingen. Het brengt rust in de warrige wereld van vandaag. Deze methode van leren, vanuit je eigen – intrinsieke motivatie -staat haaks op de manier waarop we tot vandaag leren en dat heeft niet alleen mijn visie op leren voorgoed veranderd, maar bij vele mensen en organisaties over de hele wereld. Vanuit doelgerichte peer support – er zijn voor elkaar, zorgen voor elkaar, elkaar (onder)steunen en naar elkaar luisteren – werken we aan vaardigheden die in de 21ste eeuw hard nodig zijn:

  • zelfregulerend leven en werken, zonder dat daarvoor een teamleider of een leerkracht nodig is
  • een groeimindset cultiveren, transparant communiceren en samenwerken
  • Kennis delen en je werk zichtbaar maken – vertellen over je werk – zodat mensen weten wat je doet en kan en dus bij jou terecht kunnen. a
  • netwerken vanuit verbinding met elkaar ongeacht je plaats op de hiërarchische ladder

De videomeetings gebeuren bij voorkeur vanuit je eigen locatie: 12 keer afspreken in 12 weken is zoals eerder al gezegd, geen sinecure. Je werkt dus meteen ook aan je eigen ICT-basisvaardigheden in de cloud.

Dit is niet mijn eerste cirkel. Ik ben de tel kwijt. Maar ik heb er al verschillende doelen mee bereikt.

  • Een blog opgestart en daardoor mijn liefde voor het geschreven woord herontdekt.
  • De eerste WOL-meet-up in Vlaanderen georganiseerd, met behulp van Geert en Jen, L&D’ers bij KBC.

Maar ik heb met dit gestructureerde programma vooral mijn focus gevonden, voor de rest van mijn carrière en leven. Dat heeft me heel veel rust gebracht.

We zijn met 5 leden in deze cirkel. Ieder met een eigen doel. Het is niet aan mij om het doel van mijn cirkelleden te delen. Dat mogen ze in een reactie op deze blogpost als ze willen. De cirkel drijft op veiligheid – doelgericht samen werken zonder pottenkijkers – en vanuit een diep respect voor elkaars grenzen, behoeften en mogelijkheden.

Hoe we te werk gaan, lees je de komende 12 weken in mijn blogposts. Want dat is mijn doel in deze cirkel: “Iedere week een blogpost schrijven en delen via social media’ om deze leermethode zichtbaar te maken in Vlaanderen en Nederland.’

Tot volgende week!

Grtz

Annemie

Mijn 10 favorieten non-fictie 2019

  1. Homo Sapiens, een kleine geschiedenis van de mensheid van Yuval Noah Harari. Heerlijke, verhalende non-fictie van deze docent aan de Hebreeuwse Universiteit van Jeruzalem.

2. De tijdreiziger van Hans Bourlon. Met veel fantasie maar tegelijkertijd gebaseerd op de huidige wetenschappelijke en technologische ontwikkelingen beschrijft Bourlon hoe dat leven er in de toekomst kan uitzien. Of juist niet. Bourlon beweert dat hij geen echte schrijver is. Ik denk dat hij op zijn minst een echte verteller is…

3. Hoe overleef ik mijn collega’s van Thea Bombeek, ervaren coach in zakelijk gedrag. Besteld op de Boekenbeurs, online via bol.com. De rij aan de kassa was te lang… Maar wat een bevlogenheid, scherpe waarneming en toch zachte pen!

4. Verlangen naar verbinding van Brené Brown. Echt àlles lees ik van Brené. Hoe er echt bij horen en de moed om alleen te staan.

5. Verbindende communicatie werkt van Erwin Tielemans zette mijn zelfreflectie over mijn communicatievaardigheden in de juiste richting gezet en inspireert me tot vandaag. Mijn cursisten in de workshops weten er ondertussen alles van…

6. Burn-out en leiderschap van Sonja Reckers. Leidinggevenden zijn de draaischijf van een goede teamwerking. Ze hebben een reuzeverantwoordelijkheid in deze VOCA-tijden. Over VOCA lees je iets meer in het boek van Fons Leroy.

7. No Jobs van Fons Leroy, onze ex-CEO, over de toenemende invloed van artificiële intelligentie en robotisering op onze jobs. Die zullen er nog zijn, maar niet meer in de vorm die we gewoon zijn. Prikkelende non-fictie.

8. Dit kan niet waar zijn van Joris Luyendijk, over de bijna-crash in 2008 en over de tijdbom in het hart van onze samenleving. Dit boek had ik liever niet gelezen, maar iedereen zou het moeten lezen. Ongelofelijke schrijver-journalist, aangeraden door Marc Buelens in zijn boek Slimme non-fictie schrijven.

9. Slimme non-fictie schrijven van Marc Buelens. Als je een boek wil schrijven en niet saai wil zijn… Merci, Geert Nijs, om het vuur in me aan te wakkeren. Maar ook gvd Geert, wat heb je me aangedaan?

10. De Netwerkexpeditie, Geert Nijs. Al is het maar omdat ik voor het eerst van dichtbij heb kunnen waarnemen hoe uitdagend en -puttend het is om een boek te schrijven. Er is een nieuwe mindset nodig om het gebruik van sociale technologie succesvol te maken. Heel graag gelezen. Veel uit geleerd. Merci, Geert voor dit stevige naslagwerk over de implementatiemogelijkheden van social technologies en voor de mooie erkenning die je me gaf.

Een paar Duitstalige werkjes…

11. Das Manifest für menschliche Führung van Marcus Raitner met 6 stellingen die het leidinggeven in het tijdperk van de digitalisering sturen. Prachtig geschreven, confronterend in het licht van de traditionele visie op leiding geven, traditioneel, maar 18de eeuws… Dank je wel voor dit cadeautje, Jane Schek, dat je me schonk tijdens onze onvergetelijke week in onze WorkaWOLiday in het Brechts Boshuisje.

12. Wahrheit und Verschwörung van Jan Skudlarek, dat me sturing gaf in de voorbereiding voor mijn eerste workshop over fake news. Onwaarheden ontkrachten uit liefde voor de waarheid. Jammer dat het nog niet in het Nederlands beschikbaar is. Ook een tip van Jane.

Ik wens je fijne eindejaarsfeesten toe.

Grtz

Annemie

Half september brachten Jane en ik samen een werk- en rustvakantie door. We kennen elkaar van de leermethodiek Working Out Loud. Vandaar de term WorkaWOLiday.

Photo by Gaelle Marcel on Unsplash

Working Out Loud: Hou de deur open voor iemand die je niet kent…

hei

Enkele maanden geleden ontdekte ik het DAP-programma WalkMe. Zou een nuttig hulpmiddel kunnen zijn voor onze online cursusontwikkeling…..

Over wat er gebeurt als je de gewoonte aankweekt om alle anonieme collega’s die je ontmoet te begroeten of aan te spreken, in de bedrijfslift of kantine, op weg naar het werk of naar het Centraal Station, of zelfs in je eigen open kantoor. Zichtbaar, maar anoniem…..

Ik ben altijd nieuwsgierig geweest naar collega’s en hun dagelijkse bezigheden en ik moet toegeven dat ik in mijn 30-jarige carrière bij de VDAB ontzettend veel interessante mensen heb ontmoet, alleen al door met hen een klein praatje te doen. Maar sinds ik mezelf heb getraind in Working Out Loud, heb ik de gewoonte om collega’s te begroeten en aan te spreken in onze gebouwen in Brussel of Limburg, die ik ontmoet in de lift, in de bedrijfskantine, op straat in de buurt en vlakbij het Centraal Station.

FYI: VDAB Central Offices bevinden zich vlakbij één van de mooiste plekjes van België, The Grand Place.

Hoe dan ook, ik ontmoet deze zichtbare, maar onbekende collega’s dagelijks en begon hen te begroeten op weg naar mijn werk en vergaderingen. Dat is altijd wel een gewoonte geweest, alleen, niet op een zeer aandachtige manier. Meer vanuit formele beleefdheid, niet echt vanuit mijn hart.

Tot voor kort. Het was een van de taken in de Working Out Loud Cirkelgidsen.  ‘Hou de deur voor iemand open en zie wat er gebeurt….’.  Mijn eerste reactie was: ‘Dit is eigenlijk een rare opdracht!’ Maar het deed me denken aan wat er een paar jaar geleden in het lokale fitnesscentrum gebeurde.
Ik was begonnen met groepslessen. Na een body vive sessie vroeg ik of iemand zin had om een kopje koffie met me te drinken.  Ik kreeg een aantal onverwachte non-verbale reacties, vooral nogal verbaasde blikken. Het leek wel om ik hen gevraagd had hoe vaak ze van onderbroek wisselden….. Maar één vrouw antwoordde: ‘O, tof!’ We hebben uiteindelijk twee koffies gedronken in plaats van één….. en zijn twee onafscheidelijke fitnessvriendinnen geworden.

Om terug te keren naar mijn werkcontext: Ik begon dus zichtbare, maar onbekende collega’s aan te spreken en ik moet toegeven, het heeft me de erg betekenisvolle – zij het vaak te korte – gesprekken over het werk opgeleverd, echt waar. Betekenisvol en echt nuttig.

En nu kom ik tot de kern van de zaak:  Enige tijd geleden richtte ik me tot een sympathieke vrouw in de lift die ik al tientallen keren had ontmoet, maar nog nooit had gesproken. Dus vroeg ik haar naam, stelde ik mijzelf voor en begroette de collega die zich bij haar aansloot.  We liepen samen naar een nabijgelegen snackbar, die niet VDAB-gerelateerd is, maar drukbzocht door VDAB-collega’s,  die genieten van een rustig en gezellig moment tussen vergaderingen en werk door.

Deze collega’s werkten toevallig hard aan de implementatie van WalkMe – een Digital Adoption Platform (DAP) waarmee bedrijven de online gebruikerservaring kunnen vereenvoudigen. Dat vond ik heel interessant, want eerder dit jaar was ik deze DAP al eerder dit jaar op het internet tegen het lijf gelopen en had ik  een video-demotalk gedaan. En toen vernam ik dat er mensen van onze organisatie mee aan het werk waren, maar ik vond ze niet…..

Maar het punt is dit verbazingwekkende toeval: Die specifieke dag, vroeg in de ochtend, had ik een volledig off-the-record kennismakingsgesprek met een andere onbekende, maar zichtbare collega. Zichtbaar, zoals in ‘Ik had haar opgemerkt in ons open kantoor, maar had nog nooit met haar gepraat’.
Ze bleek een zeer vriendelijk, hartelijk en gepassioneerd persoon te zijn die onlangs haar WalkMe certificaat had ontvangen! Raar!

3 collega’s met wie ik niet hoefde te praten, maar wel deed. Op één dag! Als gevolg hiervan vertrok ik in de vroege avond met een beetje meer kennis over wat sommige van de 5000 VDAB-collega’s elke dag doen, met veel goesting en power. Ik voelde me blij dat ik de gelegenheid had genomen om met hen te praten. En blij dat ik deze rare  Working Out Loud taak gedaan had.

Dat is de Working Out Loud spirit, lijkt me…

Grtz

Annemie

Vertaald met www.DeepL.com/Translator

Working Out Loud: Hold open the door for someone you don’t know and see what happens!

hi all of you

Nederlandse vertaling

Some months ago I ran into the DAP-programme WalkMe. Could be a useful tool for our online course development department…

About what happens when you start to grow the habit of greeting or addressing all the anonymous colleagues you meet, in the corporate elevator or canteen, on the way to work or to the Central Station, or even in your own open office. Visible, but anonymous…

 

I have always been kind of curious as far as colleagues and their daily doings are concerned and I must admit that in my 30 year career at VDAB I have met an awful lot of interesting people, just by initiating some small talk with them. But since I have trained myself to regularly Work Out Loud, I have grown into the habit of greeting and addressing colleagues in our premises in Brussels or Limburg, who I meet in the elevator, in the corporate canteen, on the streets in the neighbourhood and near the Central Station.

 

FYI: VDAB Central Offices are located very near to one of the most beautiful places in Belgium, The Grand Place.

 

Anyway, I meet these visible, but unknown colleagues daily and started to greet them on my way to work and meetings. It had always been a habit of mine, only, not in a very attentive way. More like an attitude of formal politeness, but not really from my heart.

Until fairly recently. It was one of the tasks in the Working Out Loud circle guides.  ‘Hold the door open to someone and see what happens…’  My first reaction was: ‘This is actually weird!’  But it reminded me of what happened a few years ago in the local fitness centre.  I had started to take group lessons. After a body vive session I asked if anybody felt like having a coffee with me.  I received some astonishing non-verbal reactions, especially some baffled looks like ‘Well, yeah, right’. I felt like having asked how many times they change underpants… But one woman replied: ‘Oh, I’d love to!’ We had two coffees instead of one… and have become two inseparable fitness buddies.

To get back to my working context,  I started to address visible, but unknown colleagues and I must admit; it has brought me the most meaningful – though often too short – conversations about work, really. Meaningful and really useful. To come to my point of writing this post:

Some time ago I addressed a nice-looking woman in the elevator who I had already met dozens of time, but never spoken to. So I asked her name, introduced myself and greeted the colleague joining her.  We walked along to a nearby snackbar, which isn’t VDAB-related, but always stacked with colleagues, enjoying a peaceful and cosy moment in between meetings and work.

These colleagues happened to be working hard at  implementing WalkMe – a Digital Adoption Platform (DAP) which enables businesses to simplify the online user experience. I  found that highly interesting, because as a matter of fact,  earlier this year I had already run into this DAP on the Internet and enjoyed an informative video-demotalk. And I was informed that some people at our organisation (>5000) were working at it, but I couldn’t find them…

But the point is this amazing coincidence: That particular day, early that morning I had a completely off-the-record getting-to-know conversation with another unknown, but visible colleague. Visible, as in ‘I had noticed her in our open office but never got to talk to her’.
She turned out to be a very friendly, warm-hearted and passionate person who had recently received her WalkMe certificate.

3 colleagues I didn’t need to talk to, but I did. In one day! As a consequence I left home in the early evening with just a little more knowledge about what some of the 5000 VDAB-colleagues do every day, with lots of ‘appetite’ and working drive. I felt happy of having had the opportunity to talk to them. And happy to have gone for this initially Working Out Loud task ‘Hold open the door for someone you don’t know and see what happens…!

That’s the Working Out Loud spirit, isn’t it?

Grtz

Annemie