Working Out Loud: Week 2: de kracht van peer support

We leren tot vandaag vooral in een klaslokaal. Leren of studeren, whatever, we halen de termen door elkaar. Maar ons beeld over leren is wel nog steeds erg stereotiep.
Dat merk ik iedere keer weer als ik een workshop geef. Dan moet ik altijd weer rijen banken verslepen, naar op zijn minst een U-vorm, of iets anders dat uitnodigt tot samenwerking. Liefst zelfs zonder banken. Zolang het maar niet alleen mij maar iederéén in de picture zet. Want altijd weer maak ik kennis met mensen met hun eigen ervaringen, hun eigen, waardevolle knowhow en hun gezond boerenverstand, gediplomeerd of niet. Eigenlijk horen ze allemaal vooraan.

Dat stereotype beeld van leren is zodanig vergroeid met onze genen, dat we ons niet kunnen voorstellen dat er andere manieren van leren bestaan. Nochtans leren we al de hele geschiedenis door ook vàn elkaar. Denk maar aan de smid en zijn leerling, een moeder en haar dochter, of – zoals op de foto van deze blogpost – studenten die elkaar tussendoor extra uitleg geven. In het Engels heet dat peer support.

Dat is precies wat #WOLLIES doen: leren vanuit peer support, elkaar ondersteunen in het bereiken van een (leer)doel.
Mmm, echt precies is dat toch niet. Probeer maar eens uit te leggen aan een vriend of collega wat wij met zijn vijven, Tamara, Carina, Viviane, Lidwien en ik al een aantal weken doen. Nu – in week 2 – zijn onze (leer)doelen scherp. Sommigen hebben nog wat moeten finetunen of moeten nadenken over de haalbaarheid binnen 12 weken. Maar in dat wekelijkse uurtje videogesprek zie je echte groei. Wat gaat dat geven als onze leerreis ten einde komt.

Bij mij is het simpel: ik schrijf iedere week een blogpost over onze cirkel. Makkelijk zat. Alleen is mijn struikelblok tijd, zoals bij alle doelen. En energie. Die heb ik op dit moment echt nodig voor mijn drukke werkagenda. Best frustrerend. Ik ben blij dat ik daar straks even over mag ventileren, ik ben er zeker van dat ik straks mijn doel weer helder zie en vooral mijn focus terug heb.

Natuurlijk moet er een lesprogramma zijn, met goede leerdoelstellingen, zoals we dat traditioneel gewoon zijn. De #WOL-handleiding – cirkelgidsen – bieden een prima structuur in dit leerproces, ook al geldt er geen enkele verplichting om te oefeningen te maken. Want peer support verloopt grotendeels organisch. Ook in deze cirkels. We vertrekken vanuit een agenda en een tijdsbepaling. 1 uur, 3 onderdelen: een check-in,waarin we vertellen over onze vooruitgang en onze struikelblokken. Een hoofdopdracht, die we vooraf voorbereid hebben, en een check-out: wat zijn de plannen voor de komende week? Maar leren is een organisch proces. Dat maakt het voor mij en velen een onvergetelijke ervaring.

Ik bereid mijn ‘traditionele’ workshops minutieus voor, dat hoort naturlijk zo. Maar soms besluit ik meteen bij de kennismaking om gewoon in gesprek te gaan. Met mijn einddoelstellingen in het hoofd, want die moet ik wel behalen. Dan is er strikt genomen geen sprake meer van lesgeven, maar van onvervalste peer support, elkaar ondersteunen vanuit de eigen knowhow en ervaring. Zoals ik dat in Working Out Loud ervaar.

Ik kijk uit naar onze videomeeting straks, van 18u00 tot stipt 19u00. We houden ons aan de afspraak uit respect voor elkaars leven. Deze week zetten we drie kleine stappen, dat zegt onze hoofdopdracht. Wie uit ons netwerk kunnen we inschakelen of bevragen? Wie kan ons helpen ons doel te bereiken?

Drie kleine stappen: zo werkt leren. Stapje voor stapje. It’s not about the destination, it’s all about the way…

Grtz

Annemie

Working Out Loud, For A Better Career And Life. Een mustread als je het mij vraagt, als je de grenzen van onze traditionele visie op leren wil doorbreken. Hier een inkijkje in mijn vieze, beduimelde exemplaar.

Inspiratie voor goed leidinggeven

Geniet van dit lijstje van inspirerende leidinggevenden.

In de online leeromgeving word ik al eens geconfronteerd met moeilijke verhalen op de werkvloer. Communicatieproblemen, conflicten, ambetante leidinggevenden. Maar het gaat ook vaak echt goéd in de wereld van het werk. ln de online cursus Toolkit voor leidinggevenden schrijven cursisten over leidinggevenden die hen inspireren. Ik heb daarvan vandaag een lijstje gemaakt.

Geniet van deze feelgoodblogpost!

“Mijn vorige teamleider stelde zich niet op als directief leidinggevende, maar gaf vertrouwen aan haar team. Dat resulteerde in wederzijds respect. Ze erkende de problemen op het werkveld, kon knopen doorhakken bij verhitte discussies en schuwde de confrontatie niet.

“Onze directeur weet wat er leeft in de teams en hij toont oprecht interesse in waarmee je bezig bent. Hij heeft een goed evenwicht tussen mensgericht werken en de belangen van de organisatie. Dat is zeker niet altijd gemakkelijk, integendeel.”

“Onze ploegbaas staat tussen ons en niet boven ons. We zien hem als een gewone collega die wat extra’s doet, namelijk beslissingen nemen als dat nodig is. Hij helpt dagelijks mee, samen met ons, waardoor hij ook vertrouwen heeft opgebouwd. Als er een probleem is, dan spreken we hem aan. We hebben geen drempelvrees bij hem.”

“… is charismatisch en vriendelijk, altijd en overal. Ze neemt de leiding als dat nodig is, maar geeft nooit het gevoel dat ze boven ons staat. Ze komt op voor haar medewerkers, ten opzichte van haar eigen leidinggevenden en toch hebben zij een rotsvast vertrouwen in haar. Daardoor voelen wij ons als haar collega’s gesterkt. Ik heb nog nooit zo’n fijne leidinggevende gehad.”

“… is een zachte leider, maar hij is ook zakelijk als dat nodig is. Hij heeft levenservaring en veel knowhow. Hij durft trouwens toe te geven dat zijn medewerkers sommige delen van het werk beter kunnen dan hijzelf. Hij oordeelt niet, hij luistert.”

“… is een typisch voorbeeld van leading by example. Hij is niet te beroerd om zelf in te springen als dat nodig is en hij kent ook alle handelingen die zijn werknemers moeten uitvoeren. Hij eist een hoge mate van zelfstandigheid van zijn teamleiders maar is de eerste om te ondersteunen en iemand op weg te zetten als je het even niet meer weet. Hij neemt beslissingen zoveel mogelijk in samenspraak met zijn medewerkers. Ondanks het feit dat hij grotendeels tussen zijn medewerkers ‘opereert’, krijgt hij toch veel respect van ons en wordt hij als ‘baas’ aanzien. Hij geeft de mogelijkheid aan zijn werknemers om zich te ontplooien en helpt hier zelf ook aan mee. Hij gaat steeds voor kwaliteit en kwantiteit zonder de werkdruk op een onaanvaardbaar niveau te brengen. Hij is betrokken bij ons welzijn zowel op persoonlijk als op professioneel vlak, zonder dat hij daarin overdrijft. Hij kan verantwoordelijkheid op zich nemen en heeft geen paraplu-mentaliteit.”

“… een sterk bemiddelaar in conflictsituaties, een meester in het subtiel sturen van een gesprek tijdens meetings en hij lost problemen op aan de hand van een logisch stappenplan dat iedereen bij ons op de werkvloer begrijpt. Hij duldt inspraak en is heel luistervaardig.”

“… Ze staat dicht bij ons en brengt structuur in de onderneming. Ze doet alle opvolging en geeft gestructureerde feedback terwijl de bedrijfsleider zelf vooral de cijfertjes in zijn Excel-document bekijkt.”

“… is onze verantwoordelijke geworden omdat ze zoveel initatief neemt. We waren daar allemaal heel blij mee want ze is sterk: ze is discreet en stuurt bij waar ze kan. Ze geeft ons kansen, we krijgen de tijd om fouten te herstellen en ons te herpakken. Ze houdt rekening met problemen. Toch weten we duidelijk wat haar grenzen zijn.”

“… vraagt naar onze mening en houdt daar rekening mee. Ze gaat ook niet met de pluimen lopen. Ze communiceert heel duidelijk over de beslissingen van bovenaf en ze is assertief. We weten wat we aan haar hebben. Ze is eerlijk.”

“… ondersteunt ons team door dik en dun ook al heeft hij gebrek aan tijd. Ons team is daardoor heel gemotiveerd.”

… zegt wat goed is en wat niet goed en dat op een fijne manier. Je kan hem zien als een persoon die je motiveert om samen goede cijfers te halen en om samen naar oplossingen te zoeken zodat we beter presteren.

doet echt veel voor haar team en ik merk dat ze daardoor erg veel terugkrijgt, zoals respect, goede cijfers en een huizenhoge motivatie.”

… bewaart een goed evenwicht tussen er staan als als leider en opkomen voor het team. Hij start zaken maar laat ons mee beslissen. Open houding naar voorstellen vanuit ons team. De eindbeslissing ligt bij onze coördinator, maar toch hebben we het gevoel dat dit vanuit ons team komt.”

“Als hij over het werk praat, is dat steeds op een vriendelijke en respectvolle manier over zijn collega’s en zijn medewerkers. Hij haalt regelmatig voorbeelden aan van hoe hij te werk gaat en dat is voor mij zeer bewonderenswaardig want hij krijgt dezelfde behandeling terug. Wees vriendelijk en respectvol tegenover iedereen en de kans is zeer groot dat uw collega’s u op dezelfde manier behandelen.”

Ik deel met dit artikel graag het zalige gevoel dat ik zelf ervaar als ik dit soort getuigenissen lees.

Grtz

Annemie

Ontslagen, niet verslagen! Maar wel een flinke deuk

Een cursiste stuurt me haar eerste opdracht door. Ik hou het allemaal anoniem, zoals je dat van me gewoon bent. Maar haar verhaal is universeel. Ik vind het essentieel dat daar eens over nagedacht wordt.

Ik ben vorige week ontslagen na 1 maand. Ik had het verwacht, het lukte me gewoon niet om de taken goed te doen die ik moest doen. Maar ik heb wel heel erg mijn best gedaan. Het moeilijkste was de communicatie met de klanten. Ik kreeg dat maar moeilijk onder de knie, maar ik ben eigenlijk ook echt een leek.

Ik ben zo geschrokken. Ik voel me echt minderwaardig nu. Maar als ik eerlijk ben: ze hadden me gezegd dat ik opleiding ging krijgen en daar was geen tijd voor. Ik had een peter gekregen om vragen aan te stellen, maar die zat zelf tot over zijn oren in het werk. Ik durfde eigenlijk op den duur geen vragen meer te stellen…”

Het is een beetje typisch, dit soort verhalen. Ik vind ze terug in de kennismakingsopdracht van de online cursus ‘Ontslagen, niet verslagen.

Mensen worden aangeworven voor een job,ook al moeten ze nog veel leren. Dat is geen probleem, integendeel. Leren doe je nog het makkelijkst op de werkvloer. Maar dan moet er wel ondersteuning zijn. Er moet opleiding voorzien zijn, of een coach die tijd kan maken voor on-the-job training. De teamleider speelt hier een cruciale rol.

Maar het gebeurt vaak niet. Er wordt verwacht dat mensen mee kunnen van zodra ze één keer uitleg gekregen hebben of iets één keer gedaan hebben. Hela, zo werkt leren niet. Dat is een ongelofelijk misverstand met heel zware gevolgen:

  • De werkgever is gefrustreerd. Weeral iemand aangeworven die niet voldoet aan de criteria of die gelogen heeft over zijn capaciteiten. Een hoop geld verknoeid, een hoop administratie voor niets…
  • De werknemer gaat met een flinke deuk in zijn zelfbeeld naar huis. “Wat heb ik mis gedaan?” Niet zelden stellen ze zichzelf helemaal in vraag. “Kan ik eigenlijk nog wel iets? Zie je wel, ik ben dom.”

Vele werkgevers en teamleiders – en collega’s en stagebegeleiders en… – snappen niet hoe het leerproces van een mens eruitziet.

  • Daar is inzicht voor nodig. De werkgever moet weten hoe iemand leert.
  • Daar is tijd voor nodig, je leert een nieuwe vaardigheid niet aan in een korte periode of zonder degelijke ondersteuning.
  • Daar is constructieve feedback voor nodig en een coach die kan coachen.
  • Daar is een mensgerichte teamleider voor nodig, eentje die de leerbehoefte van de medewerker juist kan inschatten en daar tijd en budget voor kan vrijmaken.

Voer voor bemiddelaars en trajectbegeleiders, opleiders en psychologen, en ja, ook huisdokters en psychiatrische instellingen. Het budget voor opleiding op de werkvloer wordt systematisch opgesoupeerd door de zorg voor de zieke mens.

Grtz

Annemie

Working Out Loud: Week 2: Vermenigvuldigen door te delen

3. Viviane, Tamara en ik. Lidwien zat op spoed met haar dochtertje. Carina is ons een eerste traktatie schuldig, wegens meeting knal vergeten. Troost je, Carina. Ik zit met hetzelfde torenhoge schuldgevoel. Recent twee keer niet opgedaagd bij mijn kapster-vriendin. Ze kan leven met een barbecue als boetedoening. Oef…

#WOL is net als alles een plan dat moet inslijten in de dagelijkse bezigheden. Dat heeft tijd nodig. Trouwens,vergeten is menselijk.

We zijn zonder John Stepper’s week 2-schema gestart. We moeten er ook nog aan wennen dat voorbereidingstijd in onze agenda thuishoort. Ook Tamara en Viviane zaten met een flinke schuld op de rekening van #WOL. Dàchten ze. Dat gevoel wil ik in deze blogpost even bijsturen.

We mogen niet uit het oog verliezen dat deze prille cirkel letterlijk al veel opgebracht heeft. Dat werd in dit gesprek vlijmscherp. Want in de eerste cirkel formuleerden en deelden we onze doelen, SMART. Specifiek, Meetbaar, Acceptabel, reachable- Realistisch in de Nederlandse vertaling – en binnen de afgesproken Tijd van 12 weken. Doelstellingen aanpakken doen we doorgaans niet op deze manier in de warrigheid van ons leven. Spreek me tegen als dat niet klopt.

Tamara, je stelde in onze tweede cirkelmeeting dat je te veel denkt, maar te weinig doet. Je vergeet dat je mag terugblikken op je eerste fotoboek, dat je in 2019 publiceerde… Wat zijn we hard voor onszelf. Door jouw openheid gaf jij me richting. Diezelfde frustratie vreet dagelijks aan mijn zelfbeeld. Ik kan er dus mee aan de slag.
Viviane, fantastisch hoe jij erin slaagt om met mensen die je niet kent in verbinding te gaan. Jij shapet jouw future, op één week tijd. Je inspireert ons.

We blikten onder ons drietjes terug naar onze eerste week. We presenteerden ons doel. Carina ook, al uitte ze er meteen haar bezorgdheden bij. We stelden vragen, herformuleerden haar bewoordingen en vatten samen. Actief luisteren in de praktijk. Een proces van pakweg 10 minuten. De LSD-techniek in al zijn eenvoud.
Alle cirkelleden weten ondertussen waartoe dit gesprek haar vandaag al geleid heeft. Een fantastisch en toch simpel proces van groei, vanuit verbinding en diepe interesse voor elkaar. Waw, Carina!

Working Out Loud bestaat uit 5 elementen. Ik leg dit even uit op basis van deze afbeelding.

  1. Met Working Out Loud ga je actief op zoek naar mensen, groepen, teams, communities,… die jou in je doelgericht groeipad kunnen ondersteunen. Netwerken vanuit genegenheid, niet vanuit hebzucht. Dat zijn we niet gewoon, wel?
  2. In de loop van 12 weken maak je je work in progress zichtbaar, uiteraard binnen de veiligheid van je eigen cirkel. Onafgewerkte opdrachten tonen, dat is voor de meeste medewerkers pure horror. Eerlijk, durf jij ?Als je weet dat er nog fouten in zitten?
    Daarom bepaal je zelf of en wanneer je later daarbuiten een ondersteunend netwerk uitbouwt.
  3. Beter worden. Groeien als mens en medewerker. Zelfsturing en groeimindset. De bedrijfswereld hypet en kickt op de inzichten van Carol Dweck, professor psychologie aan Stanford University (USA). Maar die is niet onverdeeld tevreden met de interpretaties van haar onderzoeken. De resultaten die #WOL oplevert in organisaties over de hele wereld zijn nog onderzoeksvoer voor haar.
  4. Genereus leiderschap. In een WOL-cirkel zitten geen leidinggevenden, wel sterk gedreven mensen die het verschil willen maken op het werk en in hun leven. Dat valt wel op.
    Geen trapjes in de hiërarchie, wel persoonlijk leiderschap. Nog zo’n HR-hype. In Working Out Loud communiceer je met elkaar vanuit je eigen kracht. Je vermenigvuldigt je knowhow en meerwaarde door het te delen.
  5. Focus op je doel. Doelgericht zijn door het te worden. 12 weken is de tijd die je nodig hebt om je gedrag echt te veranderen. Denken is daarbij een onderschat deel van de focus. Newton bedacht zijn wet van de zwaartekracht toen hij rustte onder een appelboom.

Lidwien, Viviane, Tamara en Carina, dank je wel. Mijn doel gaat een beetje in tegen de principes van de cirkelmethodiek. “Iedere week een blogpost schrijven over ons groeiproces en onze gesprekken in de cirkel. Daarmee wil ik de methodiek bekend maken en vooral duidelijkheid schenken.”Dat betekent dat ik de voorwaarde van discretie en veiligheid schend. Maar dat doe ik zo voorzichtig mogelijk, met torenhoog respect voor jullie als mens. Deze post wordt pas publiek na jullie feedback. Beloofd!

We zien elkaar volgende week woensdag om 18u00. Week 2 mét voorbereide gids deze keer. Lees er eens door, maak een oefening. Voorzie een uurtje tijd. Een half uur is ook goed. Wat je doet, is goed. Tel je denkwerk mee in je voorbereidingstijd. Denken is bouwen. Alleen doen we dat in deze methodiek een beetje gestructeerder dan we het gewoon zijn.

De agenda volgende week? We gaan aan de slag met onze netwerklijst. Een eerste bijdrage doen. In feite was deze tweede meeting een waardevolle extra. We kennen elkaar net, hebben allemaal ons eigen doel en zitten toch helemaal op dezelfde golflengte. Focus vanuit verbinding met elkaar.

Ik kijk ernaar uit!

Grtz

Annemie

Working Out Loud: Week 1: Focus op je doel

Impressies #WOL-cirkel Week 1

Het had wel wat voeten in de aarde voor we echt konden starten, nadat we elkaar gevonden hadden in de circlefinder van Leonid Lezner. 5 dames, 2 die #WOL al kennen, 3 die trappelen om deze doelgerichte leermethodiek te leren kennen. Focus door verbinding. Working Out Loud in 2 woorden.

Welkom Tamara, Viviane, Lidwien en Carina. Het engagement is torenhoog en de sfeer zat meteen goed! Een wekelijks moment vinden voor een videomeeting, bleek de grootste uitdaging. Dat is niet nieuw voor mij. Want we kennen elkaars agenda en prioriteiten niet.

We hadden vooraf in een paar korte videobabbels al eens goed nagedacht over ons eigen doel, iets dat we binnen 12 weken willen bereiken. Een resultaat dat ons leven of onze carrière richting geeft

Als je van nature doelgericht te werk gaat, lijkt dat vanzelfsprekend: in dat geval werk je steeds vanuit een duidelijk plan, een efficiënte agenda, een niet te stuiten goesting. Dan kan je je onvermoeibaar focussen en krijg je ondersteuning bij je gezin en vramilie – vrienden die meer familie zijn dan je eigen familie.

Dat zijn veel voorwaarden om te timmeren aan je doelen. Die kunnen je gewenste plannen ernstig ondermijnen. Ga de eerste weken van het nieuwe jaar of begin september maar eens in de fitnesscentra kijken en pakweg 2 maanden later.
Life too often gets in the way.

De Working Out Loud-methodiek biedt oplossingen. Het brengt rust in de warrige wereld van vandaag. Deze methode van leren, vanuit je eigen – intrinsieke motivatie -staat haaks op de manier waarop we tot vandaag leren en dat heeft niet alleen mijn visie op leren voorgoed veranderd, maar bij vele mensen en organisaties over de hele wereld. Vanuit doelgerichte peer support – er zijn voor elkaar, zorgen voor elkaar, elkaar (onder)steunen en naar elkaar luisteren – werken we aan vaardigheden die in de 21ste eeuw hard nodig zijn:

  • zelfregulerend leven en werken, zonder dat daarvoor een teamleider of een leerkracht nodig is
  • een groeimindset cultiveren, transparant communiceren en samenwerken
  • Kennis delen en je werk zichtbaar maken – vertellen over je werk – zodat mensen weten wat je doet en kan en dus bij jou terecht kunnen. a
  • netwerken vanuit verbinding met elkaar ongeacht je plaats op de hiërarchische ladder

De videomeetings gebeuren bij voorkeur vanuit je eigen locatie: 12 keer afspreken in 12 weken is zoals eerder al gezegd, geen sinecure. Je werkt dus meteen ook aan je eigen ICT-basisvaardigheden in de cloud.

Dit is niet mijn eerste cirkel. Ik ben de tel kwijt. Maar ik heb er al verschillende doelen mee bereikt.

  • Een blog opgestart en daardoor mijn liefde voor het geschreven woord herontdekt.
  • De eerste WOL-meet-up in Vlaanderen georganiseerd, met behulp van Geert en Jen, L&D’ers bij KBC.

Maar ik heb met dit gestructureerde programma vooral mijn focus gevonden, voor de rest van mijn carrière en leven. Dat heeft me heel veel rust gebracht.

We zijn met 5 leden in deze cirkel. Ieder met een eigen doel. Het is niet aan mij om het doel van mijn cirkelleden te delen. Dat mogen ze in een reactie op deze blogpost als ze willen. De cirkel drijft op veiligheid – doelgericht samen werken zonder pottenkijkers – en vanuit een diep respect voor elkaars grenzen, behoeften en mogelijkheden.

Hoe we te werk gaan, lees je de komende 12 weken in mijn blogposts. Want dat is mijn doel in deze cirkel: “Iedere week een blogpost schrijven en delen via social media’ om deze leermethode zichtbaar te maken in Vlaanderen en Nederland.’

Tot volgende week!

Grtz

Annemie

Mijn 10 favorieten non-fictie 2019

  1. Homo Sapiens, een kleine geschiedenis van de mensheid van Yuval Noah Harari. Heerlijke, verhalende non-fictie van deze docent aan de Hebreeuwse Universiteit van Jeruzalem.

2. De tijdreiziger van Hans Bourlon. Met veel fantasie maar tegelijkertijd gebaseerd op de huidige wetenschappelijke en technologische ontwikkelingen beschrijft Bourlon hoe dat leven er in de toekomst kan uitzien. Of juist niet. Bourlon beweert dat hij geen echte schrijver is. Ik denk dat hij op zijn minst een echte verteller is…

3. Hoe overleef ik mijn collega’s van Thea Bombeek, ervaren coach in zakelijk gedrag. Besteld op de Boekenbeurs, online via bol.com. De rij aan de kassa was te lang… Maar wat een bevlogenheid, scherpe waarneming en toch zachte pen!

4. Verlangen naar verbinding van Brené Brown. Echt àlles lees ik van Brené. Hoe er echt bij horen en de moed om alleen te staan.

5. Verbindende communicatie werkt van Erwin Tielemans zette mijn zelfreflectie over mijn communicatievaardigheden in de juiste richting gezet en inspireert me tot vandaag. Mijn cursisten in de workshops weten er ondertussen alles van…

6. Burn-out en leiderschap van Sonja Reckers. Leidinggevenden zijn de draaischijf van een goede teamwerking. Ze hebben een reuzeverantwoordelijkheid in deze VOCA-tijden. Over VOCA lees je iets meer in het boek van Fons Leroy.

7. No Jobs van Fons Leroy, onze ex-CEO, over de toenemende invloed van artificiële intelligentie en robotisering op onze jobs. Die zullen er nog zijn, maar niet meer in de vorm die we gewoon zijn. Prikkelende non-fictie.

8. Dit kan niet waar zijn van Joris Luyendijk, over de bijna-crash in 2008 en over de tijdbom in het hart van onze samenleving. Dit boek had ik liever niet gelezen, maar iedereen zou het moeten lezen. Ongelofelijke schrijver-journalist, aangeraden door Marc Buelens in zijn boek Slimme non-fictie schrijven.

9. Slimme non-fictie schrijven van Marc Buelens. Als je een boek wil schrijven en niet saai wil zijn… Merci, Geert Nijs, om het vuur in me aan te wakkeren. Maar ook gvd Geert, wat heb je me aangedaan?

10. De Netwerkexpeditie, Geert Nijs. Al is het maar omdat ik voor het eerst van dichtbij heb kunnen waarnemen hoe uitdagend en -puttend het is om een boek te schrijven. Er is een nieuwe mindset nodig om het gebruik van sociale technologie succesvol te maken. Heel graag gelezen. Veel uit geleerd. Merci, Geert voor dit stevige naslagwerk over de implementatiemogelijkheden van social technologies en voor de mooie erkenning die je me gaf.

Een paar Duitstalige werkjes…

11. Das Manifest für menschliche Führung van Marcus Raitner met 6 stellingen die het leidinggeven in het tijdperk van de digitalisering sturen. Prachtig geschreven, confronterend in het licht van de traditionele visie op leiding geven, traditioneel, maar 18de eeuws… Dank je wel voor dit cadeautje, Jane Schek, dat je me schonk tijdens onze onvergetelijke week in onze WorkaWOLiday in het Brechts Boshuisje.

12. Wahrheit und Verschwörung van Jan Skudlarek, dat me sturing gaf in de voorbereiding voor mijn eerste workshop over fake news. Onwaarheden ontkrachten uit liefde voor de waarheid. Jammer dat het nog niet in het Nederlands beschikbaar is. Ook een tip van Jane.

Ik wens je fijne eindejaarsfeesten toe.

Grtz

Annemie

Half september brachten Jane en ik samen een werk- en rustvakantie door. We kennen elkaar van de leermethodiek Working Out Loud. Vandaar de term WorkaWOLiday.

Photo by Gaelle Marcel on Unsplash

Jeukwoorden

In onze bedrijfswereld ,ook bij ons in de overheid, worden managementtermen enorm gebezigd. Hands-on, dedicated, tackelen, live, een go, issues, out of the box, agile, in the lead, performance, sparren, temporiseren, upskilling,… Ik ben een taalmens en wil begrijpen. Ik zoek naar de diepere betekenis van woorden, ook van managementtermen, en ontdek vaak perfect Nederlandse alternatieven. Hands-on bijvoorbeeld: Hij weet van aanpakken, initiatief nemen, een doener, oplossingsgericht of hij voegt de daad bij het woord.

Ik krijg daar jeuk van.

Ik gebruik ze soms ook, hoor. Klinkt goed, geeft een professionele, high-level indruk. Ik spar ook graag met een collega, geef support als iemand issues heeft en denk ook graag out of the box. De Engelse taal is zoveel rijker dan de onze. Dat heeft veel met de imperialistische geschiedenis van het Verenigd Koninkrijk te maken en met de overheersende Amerikaanse cultuur. No prob. Kijk, nu doe ik het wéér! Alleen vraag me toch – terecht – af of de gemiddelde werknemer het Managements begrijpt. We werken in een moeilijke context, met heel veel veranderingen en nog massa’s informatie – 35GB per dag! Ik denk dat we als manager -leider – nog best het gewone Nederlands gebruiken.

Ik hoop dat ik je hiermee aan het denken zet. Geef gerust weerwoord. Tackle my opinion! Google Translate zal support geven.

Grtz

Annemie

Assertiviteit: Mag ik mijn baas terechtwijzen?

In een gesprek merkt de ander op: “Ik merk een verschil op tussen assertief zijn naar mijn ondergeschikten/gelijken en naar mijn baas. Ik heb minder moeite met assertief reageren t.o.v. gelijken of ondergeschikten dan t.o.v .mijn baas.
Wanneer je iemand hogerop aanspreekt, moet je toch ook altijd rekening houden met je positie, je moet ergens toch ook de hiërarchie respecteren. Ik stel me dan soms de vraag of ik dit wel mag benoemen, mag ik mijn baas ‘terecht wijzen over een bepaalde zaak. Hoewel ik weet dat mijn huidige leidinggevende feedback wel respecteert en apprecieert, vind ik dit toch altijd wat spannender dan diezelfde boodschap brengen aan mijn eigen team of een gelijke collega.”

Geweldig hoe je deze vraag geformuleerd hebt. Juist en helemaal de nagel op de kop. Ik probeer nu een antwoord te formuleren dat jouw vraag ‘waardig’ is. Want je hebt gelijk in de wereld van het werken vandaag, maar je vertrekt vanuit een traditionele premisse, en die klopt niet meer, omdat ze uit de 18de eeuw stamt, een wereld waarin de baas alle kennis bezat en de arbeider niet aangeworven werd voor zijn brein, maar enkel en alleen voor zijn handen. Assertiviteit was een onbekende en laakbare eigenschap. Zwijg en werk!

In deze eeuw werken we met hoogopgeleide en mondige mensen, aangeworven voor hun deep knowledge. Er is een overvloed van informatie en alles verandert aan hoge snelheid. Het is niet meer mogelijk om als leidinggevende alle touwtjes in handen te houden en alle kennis in pacht te hebben.

Efficiënte communicatie is strikt genomen – zeker in onze kennismaatschappij – gebaseerd op gelijkwaardigheid en respect. Als je vandaag assertief vaardig bent kan je je behoeften en problemen uiten, met wie dan ook. Je zorgt ervoor dat je bezorgdheden en behoeften gehoord worden. Een assertieve medewerker is iemand die op een open en transparante manier praat met zijn collega’s, maar ook met zijn diensthoofden. Dat betekent dat we strikt genomen in gesprek mogen gaan, op een gelijkwaardige manier, vanuit respect voor elkaar. Dat zou in de ideale wereld de juiste invulling van assertiviteit – gehoord worden – en communiceren – luisteren – zijn.  En de teamleider van vandaag beseft dat hij niet alle wijsheid meer in pacht kan hebben, en dat ook niet hoeft, maar dat hij een team van mensen rond zich heeft, waarop hij kan steunen en waarmee hij, samen met hen, de juiste resultaten neerzet.

Maar we werken en leven al eeuwen zo, verander dat idee maar eens: mensen die ‘boven’ je staan,  behandel je met meer respect dan jezelf en de anderen, met een grotere terughoudendheid, met meer reserve. Impliciet gaan we er nog steeds van uit dat  ‘bazen’ beter communiceren, assertiever mogen zijn, het beter weten dan de medewerkers, een veel grotere deskundigheid hebben. Dat klopt niet meer, maar we denken nog steeds zo.

We vergeten bovendien dat deze leidinggevenden ook collega’s zijn, en vooral mensen, die af en toe in de fout gaan en dat zelfs mogen. We vergeten dat ‘bazen’ ook leren van feedback. We vergeten dat deze mensen zich in een ivoren toren bevinden, waarin ze nooit meer horen wat ze goed doen en wat niet. Dat heeft een van mijn vroegere teamleiders eens verteld: dat hij zich eenzaam voelde aan de top. Er was geen echte communicatie meer, vond hij, en hij voelde zich alleen in een team dat op zich zeer hecht was en trouwens heel goed functioneerde. Ik besefte dat hij echt goed zijn best deed, maar hij besefte niet dat zijn medewerkers hem als baas zagen en daardoor de draad van de communicatie doorgesneden hadden, tenzij er kritiek moest geleverd worden… Dramatisch voor alle partijen, maar ook voor de uiteindelijke resultaten…

Maar een leidinggevende heeft hiërarchisch en qua opvolging van resultaten nog altijd het laatste woord, ook vandaag en ook morgen. Er moeten targets gehaald worden, het bedrijf moet optimaal draaien: dat is nu eenmaal zijn taak. Als een medewerker die targets niet haalt, moet hij daarin bijgestuurd worden. In een ideale wereld gebeurt dat vanuit een coachende houding, in de praktijk jammer genoeg nog te vaak vanuit het 18de eeuwse command & control in functie van de winstmarge, niet vanuit een bevragende houding, niet met het juiste respect voor elkaar.

We leven niet in een ideale wereld: nog steeds zijn er heel veel bazen die communiceren vanuit de hoogte, vanuit de ivoren toren en vanuit het onjuiste zelfbeeld dat zij perfect werken en zijn. Als medewerker vandaag hebben we daar nog steeds rekening mee te houden. Dat is geen probleem als er vertrouwen is in de werkrelatie en veel respect voor elkaars kunnen en kennen. Dat is wel een probleem als je op de werkvloer niet als de mens die je bent, behandeld wordt.

Dus mijn antwoord is: ja, probeer vanuit de juiste assertivieve en communicatieve vaardigheden met je leidinggevenden te communiceren. Behandel hen als een mens, zorg dat je ook behandeld wordt als een mens. Maar hij blijft op vlak van resultaten wel de baas. Je bent aangeworven binnen contractuele voorwaarden en met een hopelijk duidelijke functieomschrijving.

Een pertinente en relevante vraag!

Grtz

Annemie

De toxische bedrijfsschorpioen: uit het leven…

Het boek ‘Hoe overleef ik mijn collega’s’ van Thea Bombeek bracht me gisterennamiddag naar het verhaal van een cursiste, die een paar weken geleden de online cursus Assertiviteit in de werksituatie opgestart had. Met een noodkreet. ‘Beste coach, mijn moeder leefde haar laatste weken, na twee jaar ziekte. Ik had haar gedurende al die tijd verzorgd en dat woog zwaar op me, want ik ben alleenstaande mama en heb 3 kleine kinderen. Ik vroeg palliatief verlof aan, maar kreeg het niet. Assertief reageren durfde ik niet. Ik kan het niet riskeren om mijn inkomen te verliezen.”

Mama heeft ons na een paar weken moeten verlaten. Ze was uitgevochten. Ik ook. Een gezin, de dagelijkse strijd en een matig loon, een fulltime job en een zwaarzieke mama, ik was helemaal op…

Na een paar weken ziekteverlof – vlak na het overlijden van mama – ging ik terug aan de slag. Een uur ben ik daar geweest: om mijn ontslag te aanvaarden. Omdat ze niet op me hadden kunnen rekenen in de drukste periode van het jaar, hoefde de samenwerking voor hen niet meer.

Hoe reageer ik best in zo’n situatie? Hoe word ik assertiever?’

Niet dagelijks, maar veel te vaak naar mijn goesting, lees ik dit soort hulpkreten… Een online cursus kan geen antwoord bieden. Mijn hart brak, ook al heb ik deze mevrouw nooit ‘in’t echt’ ontmoet. Het boek van Bombeek is een must voor iedere werknemer,want de bedrijfsschildpadden – de doelwitten – lopen iedere keer de red alerts van hun intuïtie voorbij. Maar wat doe je met die bedrijfsschorpioenen, niet in staat tot een basis menselijkheid? Ik hoop dat ik dat later nog mag lezen, ben nog maar aan bladzijde 70…

Bombeek, pagina 19: “Een steek van een bedrijfsschorpioen – een destructief functionerend, toxisch persoon – is dodelijk. Hoewel de steek van een bedrijfsschorpioen meestal niet doodt, is hij wel degelijk giftig en psychische verlammingen kunnen het gevolg zijn. Dat leidt tot een ondermijnd zelfvertrouwen, iets waar de meeste schildpadden geen overschot van hebben.”

Theo Compernolle beschrijft deze toxische personen als PITA’s: Pain In The Ass. Terug te vinden bij zowel medewerkers, collega’s en bazen.

Morgen ga ik een cursus ‘Verbindende communicatie‘ volgen, bij Carina Thomis. Allicht eten we daar ‘s middags geen PITA’s…

Droevige groet

Annemie

Zin in inspirerend leesvoer?

Ik heb genoten van het boekje van Sonja Reckers “Burnout en Leiderschap“. Veel was herkenbaar voor me, ik ben goed thuis in het onderwerp, maar het is een aanrader voor alle mensen die in de zorg voor anderen als leidinggevende ook ruimte willen maken voor zelfzorg.

Deze week het boekje van Dirk De Wachter verslonden. “De kunst van het ongelukkig zijn” is een toppertje, maar ik had na Borderline Times niet anders verwacht. Quoteje lezen?

‘Het is de ethische plicht van de gelukkige mens om de lastigheid van de wereld te zien en er iets mee te doen.’

Dat inspireert me ‘diepelijk’.

In mijn Boekenbeursbuit bevindt zich Hoe overleef ik mijn collega’s van Thea Bombeek. Op blz. 64 zit ik nu en ik kan bevestigen: de inhoud doet wat de titel belooft. Waaw, echt goed geschreven, met prachtige gedichten en vele voorbeelden uit de realiteit op de werkvloer. Het gevecht tussen de bedrijfsschorpioen en de schildpad… Herkenbaar, moedgevend.

Gisterenavond begonnen. Denkelijk morgenavond uit, want het leest als een trein.

De Bourgondiërs van Bart Van Loo ligt klaar en lonkt. Na het spetterende, levendige, adhd’erige interview door Wouter Deprez op de Beurs kon ik niet anders! Dat wordt gegarandeerde heerlijk spannende literatuur. Game of Thrones in het echt!

Je vindt mijn leesacties ook op Goodreads. See you there en inspireer me met jouw boekenvondsten.

Grtz

Annemie