Inspiratie voor goed leidinggeven

Geniet van dit lijstje van inspirerende leidinggevenden.

In de online leeromgeving word ik al eens geconfronteerd met moeilijke verhalen op de werkvloer. Communicatieproblemen, conflicten, ambetante leidinggevenden. Maar het gaat ook vaak echt goéd in de wereld van het werk. ln de online cursus Toolkit voor leidinggevenden schrijven cursisten over leidinggevenden die hen inspireren. Ik heb daarvan vandaag een lijstje gemaakt.

Geniet van deze feelgoodblogpost!

“Mijn vorige teamleider stelde zich niet op als directief leidinggevende, maar gaf vertrouwen aan haar team. Dat resulteerde in wederzijds respect. Ze erkende de problemen op het werkveld, kon knopen doorhakken bij verhitte discussies en schuwde de confrontatie niet.

“Onze directeur weet wat er leeft in de teams en hij toont oprecht interesse in waarmee je bezig bent. Hij heeft een goed evenwicht tussen mensgericht werken en de belangen van de organisatie. Dat is zeker niet altijd gemakkelijk, integendeel.”

“Onze ploegbaas staat tussen ons en niet boven ons. We zien hem als een gewone collega die wat extra’s doet, namelijk beslissingen nemen als dat nodig is. Hij helpt dagelijks mee, samen met ons, waardoor hij ook vertrouwen heeft opgebouwd. Als er een probleem is, dan spreken we hem aan. We hebben geen drempelvrees bij hem.”

“… is charismatisch en vriendelijk, altijd en overal. Ze neemt de leiding als dat nodig is, maar geeft nooit het gevoel dat ze boven ons staat. Ze komt op voor haar medewerkers, ten opzichte van haar eigen leidinggevenden en toch hebben zij een rotsvast vertrouwen in haar. Daardoor voelen wij ons als haar collega’s gesterkt. Ik heb nog nooit zo’n fijne leidinggevende gehad.”

“… is een zachte leider, maar hij is ook zakelijk als dat nodig is. Hij heeft levenservaring en veel knowhow. Hij durft trouwens toe te geven dat zijn medewerkers sommige delen van het werk beter kunnen dan hijzelf. Hij oordeelt niet, hij luistert.”

“… is een typisch voorbeeld van leading by example. Hij is niet te beroerd om zelf in te springen als dat nodig is en hij kent ook alle handelingen die zijn werknemers moeten uitvoeren. Hij eist een hoge mate van zelfstandigheid van zijn teamleiders maar is de eerste om te ondersteunen en iemand op weg te zetten als je het even niet meer weet. Hij neemt beslissingen zoveel mogelijk in samenspraak met zijn medewerkers. Ondanks het feit dat hij grotendeels tussen zijn medewerkers ‘opereert’, krijgt hij toch veel respect van ons en wordt hij als ‘baas’ aanzien. Hij geeft de mogelijkheid aan zijn werknemers om zich te ontplooien en helpt hier zelf ook aan mee. Hij gaat steeds voor kwaliteit en kwantiteit zonder de werkdruk op een onaanvaardbaar niveau te brengen. Hij is betrokken bij ons welzijn zowel op persoonlijk als op professioneel vlak, zonder dat hij daarin overdrijft. Hij kan verantwoordelijkheid op zich nemen en heeft geen paraplu-mentaliteit.”

“… een sterk bemiddelaar in conflictsituaties, een meester in het subtiel sturen van een gesprek tijdens meetings en hij lost problemen op aan de hand van een logisch stappenplan dat iedereen bij ons op de werkvloer begrijpt. Hij duldt inspraak en is heel luistervaardig.”

“… Ze staat dicht bij ons en brengt structuur in de onderneming. Ze doet alle opvolging en geeft gestructureerde feedback terwijl de bedrijfsleider zelf vooral de cijfertjes in zijn Excel-document bekijkt.”

“… is onze verantwoordelijke geworden omdat ze zoveel initatief neemt. We waren daar allemaal heel blij mee want ze is sterk: ze is discreet en stuurt bij waar ze kan. Ze geeft ons kansen, we krijgen de tijd om fouten te herstellen en ons te herpakken. Ze houdt rekening met problemen. Toch weten we duidelijk wat haar grenzen zijn.”

“… vraagt naar onze mening en houdt daar rekening mee. Ze gaat ook niet met de pluimen lopen. Ze communiceert heel duidelijk over de beslissingen van bovenaf en ze is assertief. We weten wat we aan haar hebben. Ze is eerlijk.”

“… ondersteunt ons team door dik en dun ook al heeft hij gebrek aan tijd. Ons team is daardoor heel gemotiveerd.”

… zegt wat goed is en wat niet goed en dat op een fijne manier. Je kan hem zien als een persoon die je motiveert om samen goede cijfers te halen en om samen naar oplossingen te zoeken zodat we beter presteren.

doet echt veel voor haar team en ik merk dat ze daardoor erg veel terugkrijgt, zoals respect, goede cijfers en een huizenhoge motivatie.”

… bewaart een goed evenwicht tussen er staan als als leider en opkomen voor het team. Hij start zaken maar laat ons mee beslissen. Open houding naar voorstellen vanuit ons team. De eindbeslissing ligt bij onze coördinator, maar toch hebben we het gevoel dat dit vanuit ons team komt.”

“Als hij over het werk praat, is dat steeds op een vriendelijke en respectvolle manier over zijn collega’s en zijn medewerkers. Hij haalt regelmatig voorbeelden aan van hoe hij te werk gaat en dat is voor mij zeer bewonderenswaardig want hij krijgt dezelfde behandeling terug. Wees vriendelijk en respectvol tegenover iedereen en de kans is zeer groot dat uw collega’s u op dezelfde manier behandelen.”

Ik deel met dit artikel graag het zalige gevoel dat ik zelf ervaar als ik dit soort getuigenissen lees.

Grtz

Annemie

Ontslagen, niet verslagen! Maar wel een flinke deuk

Een cursiste stuurt me haar eerste opdracht door. Ik hou het allemaal anoniem, zoals je dat van me gewoon bent. Maar haar verhaal is universeel. Ik vind het essentieel dat daar eens over nagedacht wordt.

Ik ben vorige week ontslagen na 1 maand. Ik had het verwacht, het lukte me gewoon niet om de taken goed te doen die ik moest doen. Maar ik heb wel heel erg mijn best gedaan. Het moeilijkste was de communicatie met de klanten. Ik kreeg dat maar moeilijk onder de knie, maar ik ben eigenlijk ook echt een leek.

Ik ben zo geschrokken. Ik voel me echt minderwaardig nu. Maar als ik eerlijk ben: ze hadden me gezegd dat ik opleiding ging krijgen en daar was geen tijd voor. Ik had een peter gekregen om vragen aan te stellen, maar die zat zelf tot over zijn oren in het werk. Ik durfde eigenlijk op den duur geen vragen meer te stellen…”

Het is een beetje typisch, dit soort verhalen. Ik vind ze terug in de kennismakingsopdracht van de online cursus ‘Ontslagen, niet verslagen.

Mensen worden aangeworven voor een job,ook al moeten ze nog veel leren. Dat is geen probleem, integendeel. Leren doe je nog het makkelijkst op de werkvloer. Maar dan moet er wel ondersteuning zijn. Er moet opleiding voorzien zijn, of een coach die tijd kan maken voor on-the-job training. De teamleider speelt hier een cruciale rol.

Maar het gebeurt vaak niet. Er wordt verwacht dat mensen mee kunnen van zodra ze één keer uitleg gekregen hebben of iets één keer gedaan hebben. Hela, zo werkt leren niet. Dat is een ongelofelijk misverstand met heel zware gevolgen:

  • De werkgever is gefrustreerd. Weeral iemand aangeworven die niet voldoet aan de criteria of die gelogen heeft over zijn capaciteiten. Een hoop geld verknoeid, een hoop administratie voor niets…
  • De werknemer gaat met een flinke deuk in zijn zelfbeeld naar huis. “Wat heb ik mis gedaan?” Niet zelden stellen ze zichzelf helemaal in vraag. “Kan ik eigenlijk nog wel iets? Zie je wel, ik ben dom.”

Vele werkgevers en teamleiders – en collega’s en stagebegeleiders en… – snappen niet hoe het leerproces van een mens eruitziet.

  • Daar is inzicht voor nodig. De werkgever moet weten hoe iemand leert.
  • Daar is tijd voor nodig, je leert een nieuwe vaardigheid niet aan in een korte periode of zonder degelijke ondersteuning.
  • Daar is constructieve feedback voor nodig en een coach die kan coachen.
  • Daar is een mensgerichte teamleider voor nodig, eentje die de leerbehoefte van de medewerker juist kan inschatten en daar tijd en budget voor kan vrijmaken.

Voer voor bemiddelaars en trajectbegeleiders, opleiders en psychologen, en ja, ook huisdokters en psychiatrische instellingen. Het budget voor opleiding op de werkvloer wordt systematisch opgesoupeerd door de zorg voor de zieke mens.

Grtz

Annemie

Assertiviteit: Mag ik mijn baas terechtwijzen?

In een gesprek merkt de ander op: “Ik merk een verschil op tussen assertief zijn naar mijn ondergeschikten/gelijken en naar mijn baas. Ik heb minder moeite met assertief reageren t.o.v. gelijken of ondergeschikten dan t.o.v .mijn baas.
Wanneer je iemand hogerop aanspreekt, moet je toch ook altijd rekening houden met je positie, je moet ergens toch ook de hiërarchie respecteren. Ik stel me dan soms de vraag of ik dit wel mag benoemen, mag ik mijn baas ‘terecht wijzen over een bepaalde zaak. Hoewel ik weet dat mijn huidige leidinggevende feedback wel respecteert en apprecieert, vind ik dit toch altijd wat spannender dan diezelfde boodschap brengen aan mijn eigen team of een gelijke collega.”

Geweldig hoe je deze vraag geformuleerd hebt. Juist en helemaal de nagel op de kop. Ik probeer nu een antwoord te formuleren dat jouw vraag ‘waardig’ is. Want je hebt gelijk in de wereld van het werken vandaag, maar je vertrekt vanuit een traditionele premisse, en die klopt niet meer, omdat ze uit de 18de eeuw stamt, een wereld waarin de baas alle kennis bezat en de arbeider niet aangeworven werd voor zijn brein, maar enkel en alleen voor zijn handen. Assertiviteit was een onbekende en laakbare eigenschap. Zwijg en werk!

In deze eeuw werken we met hoogopgeleide en mondige mensen, aangeworven voor hun deep knowledge. Er is een overvloed van informatie en alles verandert aan hoge snelheid. Het is niet meer mogelijk om als leidinggevende alle touwtjes in handen te houden en alle kennis in pacht te hebben.

Efficiënte communicatie is strikt genomen – zeker in onze kennismaatschappij – gebaseerd op gelijkwaardigheid en respect. Als je vandaag assertief vaardig bent kan je je behoeften en problemen uiten, met wie dan ook. Je zorgt ervoor dat je bezorgdheden en behoeften gehoord worden. Een assertieve medewerker is iemand die op een open en transparante manier praat met zijn collega’s, maar ook met zijn diensthoofden. Dat betekent dat we strikt genomen in gesprek mogen gaan, op een gelijkwaardige manier, vanuit respect voor elkaar. Dat zou in de ideale wereld de juiste invulling van assertiviteit – gehoord worden – en communiceren – luisteren – zijn.  En de teamleider van vandaag beseft dat hij niet alle wijsheid meer in pacht kan hebben, en dat ook niet hoeft, maar dat hij een team van mensen rond zich heeft, waarop hij kan steunen en waarmee hij, samen met hen, de juiste resultaten neerzet.

Maar we werken en leven al eeuwen zo, verander dat idee maar eens: mensen die ‘boven’ je staan,  behandel je met meer respect dan jezelf en de anderen, met een grotere terughoudendheid, met meer reserve. Impliciet gaan we er nog steeds van uit dat  ‘bazen’ beter communiceren, assertiever mogen zijn, het beter weten dan de medewerkers, een veel grotere deskundigheid hebben. Dat klopt niet meer, maar we denken nog steeds zo.

We vergeten bovendien dat deze leidinggevenden ook collega’s zijn, en vooral mensen, die af en toe in de fout gaan en dat zelfs mogen. We vergeten dat ‘bazen’ ook leren van feedback. We vergeten dat deze mensen zich in een ivoren toren bevinden, waarin ze nooit meer horen wat ze goed doen en wat niet. Dat heeft een van mijn vroegere teamleiders eens verteld: dat hij zich eenzaam voelde aan de top. Er was geen echte communicatie meer, vond hij, en hij voelde zich alleen in een team dat op zich zeer hecht was en trouwens heel goed functioneerde. Ik besefte dat hij echt goed zijn best deed, maar hij besefte niet dat zijn medewerkers hem als baas zagen en daardoor de draad van de communicatie doorgesneden hadden, tenzij er kritiek moest geleverd worden… Dramatisch voor alle partijen, maar ook voor de uiteindelijke resultaten…

Maar een leidinggevende heeft hiërarchisch en qua opvolging van resultaten nog altijd het laatste woord, ook vandaag en ook morgen. Er moeten targets gehaald worden, het bedrijf moet optimaal draaien: dat is nu eenmaal zijn taak. Als een medewerker die targets niet haalt, moet hij daarin bijgestuurd worden. In een ideale wereld gebeurt dat vanuit een coachende houding, in de praktijk jammer genoeg nog te vaak vanuit het 18de eeuwse command & control in functie van de winstmarge, niet vanuit een bevragende houding, niet met het juiste respect voor elkaar.

We leven niet in een ideale wereld: nog steeds zijn er heel veel bazen die communiceren vanuit de hoogte, vanuit de ivoren toren en vanuit het onjuiste zelfbeeld dat zij perfect werken en zijn. Als medewerker vandaag hebben we daar nog steeds rekening mee te houden. Dat is geen probleem als er vertrouwen is in de werkrelatie en veel respect voor elkaars kunnen en kennen. Dat is wel een probleem als je op de werkvloer niet als de mens die je bent, behandeld wordt.

Dus mijn antwoord is: ja, probeer vanuit de juiste assertivieve en communicatieve vaardigheden met je leidinggevenden te communiceren. Behandel hen als een mens, zorg dat je ook behandeld wordt als een mens. Maar hij blijft op vlak van resultaten wel de baas. Je bent aangeworven binnen contractuele voorwaarden en met een hopelijk duidelijke functieomschrijving.

Een pertinente en relevante vraag!

Grtz

Annemie

Wel beslissingsmacht, maar minder competent?

Dit mailtje kwam vorige week binnen in mijn coachomgeving.

Ik vind mijn motivatie gemakkelijk in willen bijleren. Deze drijfveer heeft ook gemaakt dat ik heel competent ben geworden. Hoe kan ik best samenwerken met mensen die minder competent zijn dan ik, maar die wel beslissingsmacht hebben?
mvg
Veerle
(andere naam)

Mijn eerste antwoord:
Over deze vraag moet ik eens heel goed nadenken. Heel goeie vraag en herkenbaar ook. Eerst ga ik de rest van mijn coaching doen. Maar ondertussen: hoe pak je dit op dit ogenblik aan?

Veerles antwoord:
Ik heb geprobeerd het wat uit de weg te gaan. Maar dat bleek niet de juiste aanpak. Het hem proberen uit te leggen, vind ik nog moeilijker. Geeft enkel frustratie aan beide kanten. Misschien moet ik gewoon inbinden… Maar ik kreeg wel de schuld achteraf…
Dus neen, ik weet het niet.

Ondertussen had ik het er al met een paar collega’s over gehad. Het blijkt toch wel een heikel thema, eerlijk gezegd. Voor mij ook. Veel hangt in feite af van de vertrouwensband die je met elkaar hebt. Hoe zit de communicatie. Is er sprake van een hiërarchische samenwerking. Staat de leider voor het team, zoals de pionnetjes in de afbeelding? Of staat hij tussen zijn mensen. Heerst er een sfeer van vertrouwen in elkaar, van veiligheid, waarbij mensen zichzelf mogen zijn? Daar hangt veel van af. Dat bleek ook uit de gesprekken die ik er met vrienden en collega’s over voerde.

Dit was mijn antwoord aan Veerle:
Ik vond jouw vraag heel interessant en had het er in de pauze met een aantal collega’s over. Er werd wat gelachen, want jouw vraag is heel herkenbaar. We voelden bij wijze van spreken jouw frustratie in onze eigen ervaringen.
Wat kan je eraan doen? We hebben het er moeilijk mee, net als jij, zoveel is zeker. En ik bedenk dit antwoord. Zo zou ik het aanpakken.

  • Nooit aanspreken op incompetentie als het gaat om een leidinggevende die zijn functie uitvoert omwille van zijn positie, omwille van de erkenning die hij nodig heeft of als hij last heeft van egobehoeften. Jammer genoeg hebben leidinggevenden daar al eens last van.
  • Iemand die authentiek is, mensen coacht – iemand die tussen zijn teamleden staat m.a.w. en niet ernaast of erboven – en die openstaat voor communicatie en goede, constructieve feedback, die kan je natuurlijk wel aanspreken. Onder vier ogen, vanuit jouw volle respect voor die persoon.

Hoe geef je op een constructieve manier feedback? In de online cursus die je nu volgt – Constructief samenwerken – vind je wel wat uitleg over het assertief script, maar tegenwoordig ben ik eerder voor het DESCC-principe, dat is meer vanuit verbinding met jezelf en met de ander vertrekt. Over deze techniek vind je op het internet best wel wat uitleg en vooral, VDAB geeft er ook workshops over. Schrijf je gerust in…

Maar concreter nu:

  • Vraag om een gesprek en zet er een tijd op. Hoeveel tijd heeft de leidinggevende / beslisser?
  • Leg kort uit wat de situatie is. Zorg ervoor dat je concreet kan beschrijven wat je bekommernis is. Spreek die bekommernis ook uit. Wil je met dit gesprek niet gewoon werken aan de resultaten die je met je team moet bereiken, samen met de leidinggevende?
  • Je weet natuurlijk wel dat je het niet over het gebrek aan competentie gaat hebben. Dat is verboden terrein, want veel te veralgemenend en stigmatiserend. Wat wel kan, is dat je een bepaald aspect goed voorbereidt en dat je het daarover hebt.
  • Gebruik een stappenplan zoals het assertief script of de DESCC zoals in de link hierboven.
  • Maak duidelijk hoe jij het ziet, maar probeer ook door te vragen naar de gedachtegang van de leidinggevende. Zorg er in ieder geval voor dat je keigoed voorbereid bent. Ook op eventuele weerstanden of emotionele reacties, want je leidinggevende is ook maar een mens, met onzekerheden en gevoelens.
  • Beschrijf je gevoelens maar word niet emotioneel. Essentieel! Wees gerust: iederéén vindt dit moeilijk, want we hebben dat simpelweg nooit geleerd. Integendeel: het is ons van kleins af aan ingepompt om het vooral niet over onze gevoelens te hebben.

Op deze manier kan je stilaan een band opbouwen – of OMbouwen – met de leidinggevende. Je begint met kleine stappen. Je zorgt dat je vertrouwen opbouwt. Bouwt aan een nieuwe manier van communiceren… Hoe meer vertrouwen, hoe meer openheid in de communicatie. Hoe meer je invloed krijgt op het beslissingsproces, vanuit beider authenticiteit en competenties.

Het begint bij het begin: zet je mensenkennis in! Heb je bij je leidinggevende te maken met een egotripper, een machtsgebruiker? Onderzoek dat goed, want het blijkt vaak een vooroordeel. Ook leidinggevenden – ik herhaal – hebben het vaak moeilijk, en hebben niet geleerd om hun emoties te tonen, maar vanuit het hoofd met mensen om te gaan.

Of heb je met een leidinggevende te maken die – net zoals jij – met vragen en behoeften zit, met onzekerheden en ideeën? En vooral, een leidinggevende die openstaat voor feedback en dat gebruikt om zelf te groeien?

Daar zit de keuze. En daar zit jouw kracht als geëngageerde medewerker met sterke competenties.

Hopelijk zet ik je aan het denken. Ik wil je bedanken voor je vraag. Heel interessant en to the point, want vele mensen zitten daarmee. In ieder geval was de kantinepauze heel geanimeerd deze week!

Grtz

Annemie

Maak je gezin ook SMART: doelen bereiken

De SMART is al jaren een heel goede manier om je doelstelling concreet en haalbaar te maken. Ook in je gezin kan deze techniek heel goed werken. In feite is je gezin ook een onderneming, zoals Sara Reymen in haar boek Moeder en carrière: een topcombinatie vertelt… maar life is life. Niet alles kan je onder controle hebben.

Hoe maak je een doelstelling SMART?

Een cursist in mijn online leeromgeving stuurde me net een paar doelstellingen door, waarin ze binnenkort al resultaten wil bereiken. Iedereen kent de SMART-principes, tenminste, dat denk ik toch.

Deze dame lijkt me very SMART; ze vatte de koe meteen bij de horens. De case is de volgende:

Ik wil tijdens het weekend 30 minuten tijd vrijmaken voor het opstellen van een weekmenu samen met mijn gezin. Ik verwacht dan dat ieder 1 avondmaal voorstelt. Op die manier verlicht ik de druk op mijn schouders i.v.m. het avondeten.

Zéééééér herkenbaar, niet alleen voor mij, zeker weten. De huishoudelijke taken zijn namelijk nog steeds niet gelijkelijk verdeeld onder pa en ma, zoals dat nog regelmatig te lezen valt in de kranten. En de kids schuiven net iets te graag mee aan tafel, zonder stil te staan bij de zware logistieke processen die aan hét gezinsmoment van de dag – het avondmaal – voorafgaan.

Ik stuurde haar meteen de link door van het boek dat ik hierover ooit las en dat me enorm inspireerde om ook bij mij thuis de koe bij de horens te pakken.

Moeder en carrière: een topcombinatie. CEO van je gezin, geschreven door Sara Reymen.

Haar SMART-uitwerking:

Specifiek: ieder gezinslid doet 1 voorstel, tijdens het weekend.

Meetbaar: 1 voorstel per gezinslid

Aanvaardbaar: ja, het kan niet alleen de zorg van de mama zijn

Realistisch: ja, mits een wekelijks gesprek

Tijdsgebonden: 30 min., elk weekend

Liefst voor de rest van mijn leven, zegt deze vooruitziende cursist. Moet lukken, deze heel concrete, duidelijke doelstelling.

Maar laat ik haar en jou even vertellen wat de impact van het CEO-boek voor mama’s in carrière op mijn gezin was.

In 2015 besloot ik te starten met een wekelijkse vergadering thuis, op zaterdag, tijdens de lunch. Eerst werd de CEO aangeduid: ik natuurlijk. Ere wie ere toekomt, op basis van jarenlange bewezen diensten. Mijn dochter ging akkoord met haar nieuwe functie van Upstairs Manager. Vanaf de oermeeting was zij verantwoordelijk voor de maintenance (alles moet binnen management in het Engels, niet?) van ‘de boven’. Mijn echtgenoot werd gebombardeerd tot Crisis Manager, een functie die deze man niet vreemd is, als ploegbaas in een schrijnwerkersatelier en vooral als mijn echtgenoot.

De nv BEX was geboren en het moet gezegd: deze hiërarchie werkte uitstekend. We kwamen elke week samen, bekeken de afzonderlijke agenda’s en verantwoordelijkheden: welke boodschappen moesten gedaan, wat eten we deze week, waar botsten de agenda’s, wie heeft wanneer de auto nodig, wie eet wanneer mee en hoe laat, wie kookt wanneer de mama in Brussel zit, enz. enz.

Maandenlang verliep alles gesmeerd. De radertjes werkten zodanig goed dat ik af en toe met een gerust hart onder een fleeceke kon wegkruipen, zonder gebukt te gaan onder het moordende schuldgevoel van weleer.

Tot begin 2016 de crisismanager van de trap viel, midden in de nacht. Verkeerde richting gekozen: namelijk het gat van de trap i.p.v. de badkamer. Meneer doet zijn ogen liever niet open als hij ‘s nachts even op moet.

Gevolg: de crisismanager wordt door de beheerraad naar spoed gebracht waar hij een gipsverband krijgt. Een paar maanden later volgt een schouderoperatie: 6 maanden out.

Later viel de CEO uit: pijnlijke voet, kapotte schouder, ontstoken pes anserinus, achillesproblemen. Deze omgevingsfactoren bemoeilijkten de werk- en denkprocessen binnen de zwaarbeproefde nv Bex en de onderneming stortte in een laagconjunctuur.

De Upstairs Manager en CEO bleven nauw samenwerken. De meetings gingen door, maar we hebben na een tijdje besloten om toch maar een externe vacature te plaatsen. Yasmine vervoegde begin dit jaar onze rangen en ze is een verademing voor onze werking. De radertjes werken weer als te voren. De wekelijkse vergadering gaat weer als vanouds door en iedereen kent zijn plek en zijn verantwoordelijkheden. Ik lig regelmatig onder dat fleeceke.

Ik wens de cursiste nog veel leerplezier met de online cursus ‘Je goed voelen in je job’. Er zijn veel factoren waar je zelf aan kan werken, maar het leven blijft het leven…

Grtz

Annemie

Een korte geschiedenis van de digitalisering

Vertaling van een extract uit het inspirerende, helder geschreven en praktische Manifest für menschliche Führung / Marcus Raitner
Sechs Thesen für neue Führung im Zeitalter der Digitalisierung
blz. 3: Eine kurze Geschichte der Digitalisierung

Marcus Raitner beschrijft in dit manifest de 6 theses voor nieuw leiderschap in het tijdperk van de digitalisering.
1. Ontplooiing van menselijk potentieel vs inzet van de mens als hulpmiddel
2. Diversiteit en meningsverschillen vs conformiteit en consensus
3. Zingeving en vertrouwen vs sturing en controle
4. Bijdragen aan netwerken vs positioneren in hiërarchieën
5. Leiders aanmoedigen vs aanhangers leiden
6. Moedig het nieuwe exploreren vs efficiënt putten uit het bekende
– Leiden vanuit zingeving en vertrouwen
– Netwerk en hiërarchie
– Volwassenen ontmoeten op gelijke ooghoogte

“Wenn sie einen Scheißprozess digitalisieren, dann haben Sie einen scheiß digitalen Prozess.”
Thorsten Dirks, oud-CEO Telefonica Deutschland AG

Digitalisering: nauwelijks werd een buzzwoord in de laatste jaren zo intensief gebruikt. En zoals dat eigen is aan dit soort woorden is de gebruiksfrequentie ervan omgekeerd evenredig met ons begrip. Uiteraard heeft digitalisering iets te maken met computers en rekenkracht. Maar dat alleen is niet genoeg; computers bestaan daar al te lang voor. Een even doorslaggevend element van de digitalisering is de netwerkvorming.

De wet van Moore
Het fundament voor de digitalisering vind je in de steeds kleinere en almaar krachtigere computers. In 1965 beweerde Gordon Moore dat de rekencapaciteit van computers elk jaar verdubbelt. Ook al verloopt dat in realiteit wat langzamer – eerder om de 18 maanden – blijft deze wet toch actueel.
De meeste mensen kunnen zich hierbij wel wat bij voorstellen. Maar hoe we dan onze toekomst zien, dat ligt een pak moeilijker. We kunnen onderzoeken wat er de afgelopen 5 jaar veranderd is en daar een soort pronostiek van maken. We gaan er in dat geval van uit dat de verandering in een vergelijkbaar tempo zal doorgaan. Maar daar maken we een denkfout. Herinner je je de film Back to the Future? Daarin maakte Marty McFly een tijdreis tussen 1985 en 1955. Een deel van de film is gebaseerd op het feit dat de wereld op technologisch vlak tussen 1955 en 1985 technologisch flink veranderde. Dat gaf natuurlijk hilarische toestanden in de film.
Maar stel je eens voor dat hij deze reis gemaakt had tussen 1985 en 2015. Zeker weten: Marty McFly zou in shock zijn en wij zouden ons kromgelachen hebben. Want in de laatste 30 jaar werden de eerste computers voor de massa geproduceerd. Denk maar aan de Commodore 64 uit 1982, de homecomputer die het Guiness Book of Records haalde als bestverkochte computer ooit. Daaruit groeide de smartphone, die vandaag permanent verbonden is met de rest van de wereld, inclusief camera, gps, walkman, draagbare televisie en nog veel meer.

Het platform maakt het verschil
Het gaat echter niet alleen om computerkracht. Je kan vanalles digitaliseren, maar in het begin gebeurde dat vooral lokaal. Zo digitaliseerde de muziekindustrie de analoge muziek in cd’s en later mp3’s. Later pas ontstonden Filesharingplatforms, waarin je informatie kon delen met de hele wereld, in de cloud (Napster bijvoorbeeld), waardoor lokaal beschikbare informatie overal en voor iedereen toegankelijk werd. De Nokia en de Blackberry waren in 2007 eersteklasproducten, op technisch vlak eigenlijk nog beter dan de iPhone. Maar de iPhone zette in op het mobiel internet en daar zat het verschil. Met de eerste mobieltjes kon je ook mailen en een sms’je sturen. Maar ondertussen beschikken we over volwaardige smartphones – slimme telefoons – die continue via het internet met elkaar verbonden zijn en werkelijk àlles kunnen delen.

Zelfs dat zou waarschijnlijk niet genoeg zijn geweest, want er waren destijds te weinig toepassingen voor mobiel internet, behalve dan e-mail en webbrowsers. Het beslissende verschil werd gemaakt door Apple en Google. Met hun eigen appstores zorgden zij voor een platform voor applicaties van andere aanbieders. Die apps hebben de iPhones en smartphones groot gemaakt. Want hier is een massief netwerk gecreëerd waar leveranciers en consumenten elkaar zoeken en vinden.
Deze platforms hebben gebieden beïnvloed die op het eerste gezicht niet bijzonder digitaal lijken. Uber bijvoorbeeld: zonder één enkele taxi wordt het bedrijfsmodel van alle taxibedrijven in de wereld onder druk gezet. Airbnb concurreert met gevestigde hotelketens zonder één enkel hotel te bezitten. Wereldwijd. Dàt is de eigenlijke digitalisering.

Online coachen: een leerrijk gesprek over SORAC en Dramadriehoek

Het was een leerrijk en zinvol online gesprek, met een online cursist die de ‘Toolkit voor Leidinggevenden’ afgewerkt heeft. G. is een gemotiveerde, inspirerende cursist. Vanmorgen sloten we zijn online leertraject af met een gesprek. Hij had nog wat vragen. 

SORAC

G. worstelde met de SORAC, een techniek om een probleem te analyseren.  Het inzicht dat ik in dit gesprek vooral van belang vond is dat een leider dat probleem niet alleen hoeft op te lossen. Wél dat hij zijn medewerkers begeleidt bij het vinden van de juiste oplossing. En dan kan een SORAC erg goed werken.

Een techniek is wat het is: een techniek. De praktijk zal bewijzen hoe je ermee verder kan. Dat blijft voor ieder model en theorie een uitdaging. 
G. had goed voorbereid, da’s al een begin. Maar hij stuitte op de praktijk. Dus gingen we aan de slag. Met een aantal gerichte vragen analyseerde hij een aantal essentiële factoren achter SORAC: je eigen leidinggevende, je collega’s, werkomstandigheden, de manier waarop je in het bedrijf met elkaar communiceert want die bepalen de haalbaarheid van je voorstel. En we kwamen tot de volgende conclusie:

  • Noteer de symptomen en de oorzaken, maar check je visie indien mogelijk ook bij je collega’s.
  • Bedenk mogelijke oplossingen. Nog sterker: Verzamel ze! Bespreek je eigen voorstellen, maar luister ook naar de mogelijkheden die anderen aanbrengen. Bedank hen voor hun inbreng. Loop het pad dus niet alleen. De oplossing ligt vaak in het samenspel met je collega’s.
  • Je kan remedies voorstellen, maar hou rekening met een aantal factoren. Waar heb jij beslissingskracht? Wie moet je betrekken, raadplegen, of een fiat vragen? Bepaal dus je eigen grenzen en check of je oplossing realistisch is of niet.
  • Pas na onderzoek van je remedies kan je stappen zetten. Zorg dat je voorstel gedragen wordt door de juiste personen. Dat is vaak de bedrijfsleiding. Maar onderschat de rol van je medewerkers niet! Zij hebben vaak een vlijmscherp zicht op wat op de werkvloer gebeurt!
  • Zorg voor de juiste communicatie. Daar loopt het vaak mis. Hopelijk bestaan er in het bedrijf waar je werkt duidelijke richtlijnen over. Of vraag je leidinggevende om feedback: bespreek je boodschap.
  • Implementeer pas na de vorige stappen. Wie volgt op? Ook dat spreek je best af.

Van drama- naar succesdriehoek

De dramadriehoek bleek duidelijk, maar de succesdriehoek niet. Dat is ook een moeilijke zaak. Hoe haal je mensen uit hun rol en breng je hen in een constructief verhaal?

De dramadriehoek beschrijft  waarom communicatie zo vaak fout loopt.  In de cursus leer je hoe je van een redder een hulpgever, van een slachtoffer een hulpvrager en van een aanklager een bouwer kan maken. Hoe verbouw je een drama tot een succes?

Aan de hand van een paar voorbeelden werkten we vooral inzichtelijk. Ook in de SORAC-methode is inzicht in het probleem de basis van constructieve oplossingen.

Als coach kan ik alleen maar genieten van dit soort gesprekken. Ik heb zelf het gevoel weer bijgeleerd te hebben.
G. start binnenkort in een  nieuwe job. Ik wens hem veel succes toe. Ik denk dat ze daar blij gaan zijn met deze nieuwe medewerker. 

Grtz

Annemie

Eerste werkdag op Team Online Leren

hei

Sinds 15 november ben ik weer aan de slag als online coach. Dat houdt concreet in dat ik opdrachten die cursisten insturen nakijk en hen begeleid doorheen de cursus. Ik heb dat tussen 2014 en 2017 ook gedaan, maar ben toen in een nieuw team ingestapt. Vandaag ben ik dus terug. Na anderhalf jaar.

Het viel me meteen op dat de inbox vol zat, vooral met inzendingen van cursisten die de Toolkit voor Leidinggevenden op ons online leerplatform doornemen. Die blijft blijkbaar populair, ook al gaat ie al wat jaartjes mee.

Vele medewerkers presteren in hun job zo goed dat ze na verloop van tijd in een leidinggevende job terechtkomen. Of rollen, want het ene sluit vaak naadloos aan bij het andere. Ze doen technisch goed werk, en worden daarom ‘bevorderd’ in een leidinggevende functie. Daar zullen ze dan zeker goed presteren. Maar daar zit een denkfout, al decennia lang.

Technisch hoog ‘performen’ betekent niet meteen dat je sterke communicatieve en leidinggevende capaciteiten hebt.  Een goeie werkgever weet dat en zorgt voor een vangnet waarin zijn werknemer kan groeien naar de juiste coachende vaardigheden. Een aantal newbees krijgt dit soort opleiding niet, maar beseft wel dat leiding geven een vaardigheid apart is. Zo belanden ze al eens op ons online leerplatform. Net als vele werkzoekenden trouwens, die zich ergens in-between jobs bevinden en hun vrijgekomen tijd benutten om zich te ontplooien.

Vanmorgen maakte ik kennis met een jonge werkzoekende, die zich vragen stelde bij zijn leiderschap. Hij beschreef zichzelf als zacht en niet assertief genoeg en trok de conclusie dat hij daardoor niet voldoende gewapend was om de strijd van de leidinggevende aan te gaan. Later schreef hij dat zijn bedrijf eerder voor de agressieve aanpak ging. Leidinggeven met harde hand, heet het daar. Dat vele medewerkers er zich rebels gedragen of niet het nodige engagement opbrengen, werd niet gelinkt aan de stijl van leiding geven. Jammer genoeg herkennen de meesten onder ons dit wel.

Martin Kessel zegt: Aan de top wordt altijd geleid, daaronder wordt meestal geleden. Er is nog een lange weg te gaan. Ook voor deze jonge gast in onze cursus. Natuurlijk past iemand met een ‘zachtere’ aard niet in het harde klimaat dat we vaak genoeg nog moeten ondergaan.  Maar stel je gerust de vraag wie daar dan wél gedijt…

Mijn advies aan deze brave mens: werk aan je assertiviteit. Ga op zoek naar een bedrijf dat gelooft in coaches, geen leidinggevenden. Een bedrijf dat zijn medewerkers vertrouwen geeft, en niet afblaft. Waar je in jouw kracht staat omdat je JIJ bent. Of zoals Richard Branson stelt:

Find the right people to work with and you can’t go wrong.

Ik raad hem trouwens aan het boek van Wouter Torfs te lezen. Torfs ziet het belang ervan in om zorgzaam om te gaan met zijn personeel. Ik heb het graag gelezen, af en toe eens gezucht, maar toch de hoop gevoed dat dit soort leiderschap in de toekomst voor meer werkgeluk zal zorgen.

Zin om de cursus Toolkit voor leidinggevenden te volgen? Altijd welkom!

Grtz

Annemie