Working Out Loud: week 8: Werken aan een doel wordt een gewoonte

We werken al zeven weken aan ons doel. In feite hebben we dit proces in januari in gang gezet maar life gets soms in the way en dan moeten we al eens uitstellen. Verhuis-, werk- en dochterperikelen. Bovendien blijkt de quarantaine qua tijdsbesteding valse verwachtingen te scheppen. Covid-19 slaat ook in onze cirkel hevig toe: zij het niet op het werk, dan thuis. De kinderen vragen een extra engagement, eentje van ons ziekt een paar weken uit. Hoe gaat het trouwens nu met je vader, Tamara?

Als een doel écht aan je hart gaat, als je er écht voor wil gaan, moét er mentale ruimte en tijd zijn. Eentje van onze cirkelleden heeft écht andere prioriteiten, er is nu even geen ruimte voor een doel. Dat is helemaal niet erg, hoewel we dan doorgaans heel hard voor onszelf gaan zijn. Nuchter bekeken kan je je inderdaad de vraag stellen hoe moeilijk het is om voor een zuiver en essentieel levensdoel te gaan, maar als de gewone struggle of life je helemaal in beslag neemt, moet je af en toe de pauzeknop indrukken. Die pauzeknop is namelijk ook een manier om je leven richting te geven. Even géén richting geven kan net zo goed bevrijdend zijn.

Er is een schakeltje in onze cirkel weg, en we hopen dat ze snel weer terug is. Of dat ze de draad later weer kan oppakken, als het leven weer kabbelt en stroomt… Het is even slikken voor ons, want op korte tijd hebben we een connectie opgebouwd, dieper dan vaak in het dagelijkse leven mogelijk is. Dat typeert Working Out Loud: mensen die elkaar niet kennen gaan een verbinding met elkaar aan door samen aan een groeipad te timmeren.

Het offline leven openbaart zich dagelijks op een dwingende manier. We ondergaan deze uitdagingen, netwerken en connecties impulsief en intuïtief. We leren bijvoorbeeld mensen kennen en genieten een tijdje van een intense verdieping. Zo’n vriendschap kan jaren duren, maar verloopt gewoonlijk in ups en downs. Na een lange UP ervaren we af en toe een ellenlange, levenslange down. Een neerval waarin we ons blijven koesteren in de warmte en de connectie van weleer, een relatie die ons niets meer te bieden heeft dan een blik terug op warmte en vergane verbinding.

Ik steek daar veel tijd in, in het onderhouden van vriendschappen en relaties, puur uit erkenning voor wat eens was, zonder te kijken naar wat zich op relationeel vlak NU afspeelt. Dat is veel tijd die ik ten nadele van waardevolle relaties en uiterst waardevolle eigendoeltijd verlies. Het heeft me tot #WOL gekost om dat inzicht te verkrijgen.

Werken aan je doel, betekent bovendien ook andere doelen onder de loep nemen. Ik ben een Oh-dat-wil-ik-ook-doenmens. Dat is zonder meer een levenskwaliteitsbedreigende eigenschap. Veelzijdigheid en een grote belangstelling voor alles wat het leven, je lijf – sport en challenges – en je vrienden je bieden, getuigt van een aan obesitas neigende gulzigheid en is vooral dodelijk vermoeiend, vooral als je dat alles met een nietsontziende passie en perfectionistische ingesteldheid doet.

Working Out Loud schonk mij op dat vlak een grondig zelfinzicht, in een poepsimpel programma waarin je op 12 weken tijd gestructureerd en in verbinding met jezelf en met anderen aan een doel leert werken. Time management in het kwadraat. Poepsimpel en aan niet-kenners niet uit te leggen… Je moet het doen voor je de eenvoud ervan kan plaatsen.

Deze week initiëren we een tabel, waarin we de stappen die we voor ons doel visualiseren. Een banale maar langvergeten gedachte in onze Westerse manier van denken: Ieder stapje – hoe minuscuul ook – telt. Kijken we niet enkel naar de behaalde resultaten? Genieten we eigenlijk nog van de weg naar het doel?

Ik hang dus sinds midden 2017 een weekoverzicht op de spiegel van mijn badkamer, per doel. Ik plaats er iedere dag een vinkje in ruil voor minstens een paar minuten doelgerichtheid. Dat mogen minuten zijn, ja, of denk- en piekerperiodes, momenten die van een grote waarde blijken.

Enjoy the path, not the destination. Een olifant kan je onmogelijk ineens verorberen, je maakt er eerst hamburgers van. En je geniet van die hamburgers… Een simpele wijsheid des levens. Een doel bereik je in stapjes. Geniet van de stapjes en niet van het bereikte doel.

Dat inzicht presenteerde me de weg naar een levensdroom. Mijn eerste boek is bijna af. Er staan 12 blogposts over Working Out Loud in de steigers. Working Out Loud ondersteund door WOL-genoten. Een gouden richtingwijzer met het juiste netwerkje. Dank je wel @tamara @lidwien @carina en @viviane.

Grtz

Annemie

Working Out Loud: Week 8: (2): Why are you here?

In een vorige cirkel adviseerde Jane Schek me dit boekje: The Why Café, van John P. Strelecky. Dat betekende voor mij een reusachtige doorbraak en een ommekeer in het hectische leven dat ik tot dan toe leidde.

Toen ik het boekje voor het eerst las, wist ik dat een second reading nodig was. Die kwam een paar weken later in Spanje, waar ik een weekje vakantie doorbracht met mijn hartsvriendin Elly. Ik had haar het boekje cadeau gedaan. Levenszinzoekster als ze is, wist ik dat het ook haar hart zou beroeren.

Elly en ik zijn namelijk net als John in het boek eenzame reizigers met een drukke baan, waar te veel energie ingaat. Zijn tijd wordt opgeslokt en hij heeft zo ongelooflijk veel haast, dat hij letterlijk en figuurlijk op een kruispunt staat. Waar moet hij naartoe?!

Dat kruispunt herkenden Elly en ik. Iederéén rijdt dit volgens mij een bepaald moment in zijn leven op.

John rijdt met zijn auto verloren en komt ergens in een klein eetcafé terecht, in the middle of nowhere. Hij besluit daar binnen te stappen. Op de menukaart vindt hij niet alleen een aantal maaltijden, maar ook 3 specifieke vragen op de kaart.

  • Waarom ben je hier?
  • Ben je bang om dood te gaan?
  • Voel je je voldaan, vervuld? (Engels: fulfilled)

Die vragen doen niet alleen Johns hoofd tollen, maar ook het mijne, zijn lezende medereiziger.

Serveerster Casey en 3 gasten helpen John in zijn zoektocht naar nieuwe inzichten, zelfontdekking en kennis. Thema’s waar Elly en ik doorgaans veel tijd aan spenderen, maar die we in onze vakantie echt tot op het bot konden uitspitten, temeer omdat ik dag 4 een ongelukkige val maakte en de rest van de tijd in een rolstoel doorbracht.

Deze inspirerende en verrassende gesprekken van John in het surrealistische cafeetje en die met mijn Elly hebben mij de weg getoond naar de resterende tijd hier op deze aardkloot. Sindsdien ben ik rustiger, gelukkiger. Ik bezit nu eindelijk de focus die ik nodig heb, hoewel ik niet minder passioneel in het leven en in mijn werk sta. Je bent wie je bent en dat is goed. Ook dat heeft me uiteindelijk rust gebracht.

Grtz

Annemie

Working Out Loud: week 3: Betaal eerst jezelf

Hoe je aan je doel kan werken door systematisch te plannen.

“Wat vinden we van ons doel? Kunnen we er nog steeds voor gaan?”

We hebben de afgelopen week niet zoveel gedaan. Menen we. Life always gets in the way. Snotvallingen, een verhuis, een nieuwe puppy. Het is niet evident om doelgericht te werk te gaan, merken we. Dat is frustrerend, ook al zijn we met zijn allen vol goede moed aan ons nieuwe leerdoel begonnen.

We praten erover zonder oordeel. 5 dames op weg naar een nieuwe manier van omgaan met onze voornemens. Er is motivatie en engagement ook. En toch…

Er zijn nog onzekerheden, we moeten onze afspraken met onze eigen doelen beter inplannen, zegt @Lidwien. Gelijk heeft ze. Merci, Lidwien, je hebt me met mijn agendabeheer weer op het juiste spoor gezet. Blogpost 2 afgewerkt en week 3 herlezen. Het is gek: Ik benadruk het zelf steeds in mijn workshop Time Management: Plan al je activiteiten in, niet alleen je werktaken en huishoudelijke verplichtingen maar OOK hobby’s, me-time en luieren. Alle afspraken dus, ook die met jezelf.

Lidwien heeft haar voornemen alvast in de praktijk omgezet. Ze bekijkt haar agenda met een kritisch oog. Dat is best een flinke stap in de WOL-richting.

  • Hoeveel tijd kan ik voorzien voor mijn leerdoel, namelijk onderzoeken wat holacracy kan betekenen voor een bedrijf in volle verandering?
  • Wat zijn mijn prioriteiten? Welke superinteressante projecten laat ik voorlopig voor wat ze zijn? Met de verhuis naar Aarschot in zicht én een paar nieuwe projecten op het werk is dat ook broodnodig.

Het blijkt een beetje een gevecht, dat gaan voor je eigen doel, er tijd voor maken, al is het gewoon bedenktijd. Bedenktijd is essentieel als je een nieuwe gewoonte wil ontwikkelen of een nieuwe leerdoelstelling wil behalen.

Het helpt om erover te praten. We bespreken welke aanpassingen we kunnen maken. @Carina pakt onze aandacht met haar krachtige statement: “Ge kunt geen lening aangaan op uw eigen lijf.” Ze legt ons uit dat we moeten zorgen voor onze emotionele bankrekening. Een bepaald moment loopt die namelijk leeg, tenminste als je steeds weer de anderen uitbetaalt, maar geen inkomen voorziet voor jezelf en je eigen welzijn. Welke stortingen kan je regelmatig op je eigen emotionele rekening doen? Hoe kan je je energiebudget aanpassen zodat je op het einde van de maand nog een sommetje over hebt om jezelf uit te betalen?

Met dit gesprek over prioriteiten raken we een van de grootste obstakels voor de ontwikkeling van onze carrière en zelfontwikkeling én een van de aspecten van het moderne leven: We zijn altijd druk bezig. Wij mensen blijken gewoon niet de tijd te hebben om de dingen te doen waarvan we weten dat ze ons goed zouden doen. Of geven we er gewoon niet genoeg aandacht aan?

Of het nu gaat om lichaamsbeweging, gezonde voeding, een leerdoel of een project op het werk, het idee is simpel. Blokkeer tijd in je agenda voor activiteiten waarvan je weet dat het goede investeringen zijn voor jezelf, ook op je werk.

We maken deze week 3 afspraken met onszelf in onze agenda. Zorg voor een beetje bedenktijd: “Besteed ik effectief tijd aan mijn doel? Al is het maar een klein beetje? Klopt mijn planning? Wat werkt wel, wat werkt niet?”

Voortdurende (zelf)reflectie om een doel in je leven te behalen. Ik plan alvast voor de komende week weer 4 afspraken met mezelf!

Grtz

Annemie