Working Out Loud: Week 10 (2): Geven is krijgen

Als je al een hele tijd netwerkt, ontstaat een hele lijst van contacten. In de cirkel die je doorloopt met de gidsen van Working Out Loud start je met een lijst van 10. Minder gekende mensen en goeie vrienden. Je leert hoe je hen contacteert en bijna rimpelloos bouw je op basis van deze primaire lijst een netwerk uit. Dat kan een beetje uit de hand lopen. Deze opdracht kan daarbij helpen, zo lees ik in de cirkelgids van week 10.

John Stepper stelt voor om niet elke week je hele netwerklijst te overlopen, maar extra informatie bij te houden van elke organisatie of persoon in je lijst. Dat helpt je om focus te houden en je contacten te bewaren, zegt hij. Hij raadt een steekkaartensysteem aan. Met gegevens over je connectie, de laatste bijdrage die je hebt gedaan & de datum waarop. En de datum waarop je nog een bijdrage wilt leveren & wat dat zou kunnen zijn. Je plant in feite de momenten van aandacht in.

Als je bijvoorbeeld een goed contact met iemand had, kan je binnen een paar weken een datum kiezen waarop je nog een bijdrage levert. Dat kan iemand zijn die je net hebt ontmoet en waarvan je nog niet weet hoeveel je in de relatie wilt investeren. Dan doe je je bijdrage misschien best een paar maanden later. Zo verlies je niemand “uit het oog”, maar ook niet “uit het hart”. Je hoeft dus al die follow-ups niet te onthouden. Dit eenvoudige systeem stelt je in staat om met mensen in contact te blijven zonder extra stress of fouten.

Het is de eerste opdracht in #WOL waar ik het wat moeilijk mee heb. En dat blijkt ook zo bij de WOLLIES, meteen al in het videogesprek.

Het geven van aandacht en erkenning aan een ander op basis van een steekkaartensysteem – hoe genereus ook bedoeld – krijgt een businessbijsmaaktintje, vinden we. Dat is ons te boekhoudkundig, te strategisch, te afgelijnd. Geven aan een ander doesn’t work this way vinden we, hoewel ik er 100% zeker van ben dat John Stepper dit zo niet bedoelt. Daar ken ik hem eerlijk gezegd ondertussen te goed voor. Ik heb met hem gecirkeld. Hij is genereus.

Maar de man heeft op enkele jaren tijd duizenden vrienden en business relations gemaakt over de hele wereld.

Toch passen we in deze cirkel voor deze opdracht.

We gaan het spontaan houden. Voor ons geen business as usual. Wij tekenen voor verbinding vanuit ons hart. Als we aan iemand denken, openen we Messenger, Whatsapp, Instagram of Linkedin en we schrijven een berichtje.

Dag Sonja
Ik heb al even niets meer van je gehoord. Laatst schreef je dat het niet goed ging met je tante en oom. Ik hoop dat ze ondertussen hersteld zijn van dit stomme virus en dat je deze mensen binnenkort weer mag verwennen met een bezoekje.
Hoe gaat het met jou?
Nog even en dan kunnen we weer eens afspreken! Of doen we eens een videocall?
Grtz
Annemie

En toch, een verjaardagswens via Facebook – kort en in een digitaal standaardkaartje – is niet zo warm als een echte kaart, zorgvuldig geschreven en 3 dagen voor de feestdag verstuurd. Schenk ons liever een schuldbewuste sorry voor een te late wens. Daar zit spijt achter, gevoel en vriendschap. Lijkt me een prachtig cadeau.

Ik vind jou tof, ik ben jou vergeten. Dat spijt me. Je bent meer waard dan dat… Ik wens je dus een geweldige voorbije verjaardag toe.

Vivianes dochter wijst ons de weg naar onbaatzuchtige generositeit. Ik nodig je uit om deze prachtige blog van een aankomende jongedame te lezen. Het raakte mijn hart. Geniet ervan.

Sophiesticated, de blog van Sophie Deforce. Geven is krijgen…

Geven is krijgen. Je krijgt meer als je onbaatzuchtig geeft. Genereus uitdelen van aandacht, meer is het niet. Sophie, dank je wel voor je voorbeeld.

John, we weten dat het precies dàt is wat je bedoelt. De steekkaartenoefening was op zijn minst inspirerend en daar danken we je voor.

Ik verstuur het berichtje nu naar Sonja. Ben benieuwd naar haar antwoord. En plots denk ik aan Dominique, onze kantinedame. We hebben elkaar al een paar maanden niet meer gezien. Ik mis haar soep. Die brengt ze elke vrijdag mee, gratis, gemaakt door haar gepensioneerde echtgenoot. Vol groenten en vriendschap.

Tijd voor een kaartje aan deze prachtige collega…

Warme groet

Annemie

Working Out Loud: Week 8: (2): Why are you here?

In een vorige cirkel adviseerde Jane Schek me dit boekje: The Why Café, van John P. Strelecky. Dat betekende voor mij een reusachtige doorbraak en een ommekeer in het hectische leven dat ik tot dan toe leidde.

Toen ik het boekje voor het eerst las, wist ik dat een second reading nodig was. Die kwam een paar weken later in Spanje, waar ik een weekje vakantie doorbracht met mijn hartsvriendin Elly. Ik had haar het boekje cadeau gedaan. Levenszinzoekster als ze is, wist ik dat het ook haar hart zou beroeren.

Elly en ik zijn namelijk net als John in het boek eenzame reizigers met een drukke baan, waar te veel energie ingaat. Zijn tijd wordt opgeslokt en hij heeft zo ongelooflijk veel haast, dat hij letterlijk en figuurlijk op een kruispunt staat. Waar moet hij naartoe?!

Dat kruispunt herkenden Elly en ik. Iederéén rijdt dit volgens mij een bepaald moment in zijn leven op.

John rijdt met zijn auto verloren en komt ergens in een klein eetcafé terecht, in the middle of nowhere. Hij besluit daar binnen te stappen. Op de menukaart vindt hij niet alleen een aantal maaltijden, maar ook 3 specifieke vragen op de kaart.

  • Waarom ben je hier?
  • Ben je bang om dood te gaan?
  • Voel je je voldaan, vervuld? (Engels: fulfilled)

Die vragen doen niet alleen Johns hoofd tollen, maar ook het mijne, zijn lezende medereiziger.

Serveerster Casey en 3 gasten helpen John in zijn zoektocht naar nieuwe inzichten, zelfontdekking en kennis. Thema’s waar Elly en ik doorgaans veel tijd aan spenderen, maar die we in onze vakantie echt tot op het bot konden uitspitten, temeer omdat ik dag 4 een ongelukkige val maakte en de rest van de tijd in een rolstoel doorbracht.

Deze inspirerende en verrassende gesprekken van John in het surrealistische cafeetje en die met mijn Elly hebben mij de weg getoond naar de resterende tijd hier op deze aardkloot. Sindsdien ben ik rustiger, gelukkiger. Ik bezit nu eindelijk de focus die ik nodig heb, hoewel ik niet minder passioneel in het leven en in mijn werk sta. Je bent wie je bent en dat is goed. Ook dat heeft me uiteindelijk rust gebracht.

Grtz

Annemie

Working Out Loud: week 7: brief aan je toekomstige IK

Hoe wil jij dat werk en leven eruitziet over 1 of 2 jaar? Hoe voel je je bij deze vraag? Enthousiast? Bang?

Het is beslist de meest intense oefening van het hele #WOL-proces. Daar zijn we het allen mee eens. Beetje raar in deze coronacrisis, waarin we allemaal in ons kot moeten blijven. Lidwien heeft haar project moeten opschorten, Partena ligt ten dele plat. Tamara is herstellende en heeft naar eigen zeggen té veel tijd gehad om te piekeren. Dat is niet goed voor haar project. Maar we verzekeren haar dat dat deel is van het proces. Dat vallen en opstaan, steeds weer de moed verliezen en jezelf weer opkrikken om door te gaan. Ik bevestig dat stellig: mijn boek groeit, maar frustratie pakt me minstens wekelijks bij de keel. Hou ik dit vol? Is het wel de moeite waard? Ga ik dit kunnen?

Viviane doorworstelt best een stevig WOL-proces. Zoeken naar focus. Wat in feite haar doel in deze cirkel is. Dat is best confronterend voor haar. Het pakt veel energie. Dat begrijp ik helemaal. Ik heb het zelf meegemaakt. Een paar jaar geleden. Hou moed, Viviane, je doet dit fantastisch goed, je geeft niet op. Je bent op weg.

We hebben ons wat meer tijd genomen om deze brief te schrijven. Een brief aan het eigen zelf die we naar de toekomst sturen. Dat kan via futureme.org. Mijn brief valt door deze tool binnen anderhalf jaar in mijn mailbox. Maar ik hang hem ook op in mijn home office. Kwestie van focus houden…

Beste Annemie

Op het moment dat je deze brief schrijft, woedt de coronacrisis over de hele wereld. Lidwien en Tamara zieken op dit moment uit. Het is vandaag 21 maart 2020 en je hebt net een fantastische natuurwandeling in je dorp achter de rug. Het zonnetje schijnt uitbundig maar de scherpe kou houdt de lente op afstand.

Als je deze brief leest, ben je een jaartje verder. Je eerste boek is uitgebracht: Als het niet klinkt, dan botst het maar – met illustraties van je zus Lieve – waarin je vertelt over je avonturen in de online leeromgeving en de prachtige contacten met cursisten waarvan je tot vandaag mag genieten. Je bent blij dat deze bucketlistwens achter de rug is en je hebt ondertussen 300 exemplaren verkocht. Dat heb je goed gedaan. De eerste druk zat op 20 exemplaren, je vrienden hebben goede feedback gegeven en de vierde druk ziet er nu pico bello uit. De foto’s die Tamara voor dit project maakte, zijn prachtig. Eentje ervan hangt levensgroot in mijn home office.

Je zus Lieve heeft doorgezet. De illustraties in het boek zijn prachtig geworden.Het gaat steeds beter met haar, ook al blijft haar leven een moeilijke strijd.  Ze heeft weer een doel in haar leven, ze voelt zich weer ‘nodig’ en ‘nuttig’. Je hebt haar door samen dit project te doen weer een beetje richting kunnen geven. Daar mag je best fier op zijn.

Je hebt net een tweede project afgewerkt: de twaalf blogposts die je schreef in de WOL-cirkel, waarin je een heel pad aflegde met Tamara, Lidwien, Viviane en Carine. Barbara Hilgert, uit de cirkel van vorig jaar, heeft er ook 12 geschreven en jullie hebben deze posts samengebundeld. Barbara heeft de uitgave in het Duits geleverd, jij die voor het nederlandstalige taalgebied. Zo proberen jullie Working Out Loud in de wereld te brengen, een prachtige methodiek waarin je leert aan een persoonlijk doel te werken, door in diepe verbinding met anderen te gaan en vooral, met jezelf. Want in deze knotsgekke wereld is die band met onszelf heel ver weg. Wat zijn we vervreemd van onze diepste wensen en waarden…

Je kijkt terug op 4 nieuwe, lieve vriendinnen: Tamara, Lidwien, Carina en Viviane. Sharing is caring. Het einde van de cirkel hebben we gevierd van zodra de coronacrisis bedwongen was. We hebben nog geregeld contact met elkaar.

Ga op je doel af! Wat is je doel? Is deze vraag eigenlijk al eens bij je opgekomen? Het begin van alle focus. Jij kiest…

Grtz

Annemie

Working Out Loud: week 6: zoekterm: JEZELF!

We begrijpen uit week 5 dat we moeten leren communiceren over ons mentaal kapitaal, over wat we de ander aan kennis, ervaring en achtergrond kunnen bieden. Dat doen we door in #WOL-cirkel nummer 5 af te dalen naar de persoonlijkheid àchter de professional. De mens àchter de medewerker van een bedrijf, àchter de zelfstandige. Wat drijft je, waar houd je je in het leven mee bezig, met welke activiteiten verlies je de tijd uit het oog, hoe ziet je gezin eruit, voor wie draag je zorg,wat zijn je interesses en je passies?

Het zijn de thema’s die we met geliefden thuis en de collega’s op het werk delen. Het maakt het samenwerken aangenaam en veilig. Samenwerken doe je liever en vooral beter als je elkaar wat beter kent. Het hele plaatje: de gevoeligheden, interesses enz. Daarom werken we ook het liefst binnen ons eigen team. Het warme bed van de verbinding.

In week 6 bekijken we onze online identiteit. Met een vanity search – een zoektocht naar jezelf – krijg je een beeld over je digitale aanwezigheid en de identiteit die je daar opbouwt. We bekijken of de gegevens en de foto’s die we op het internet van onszelf vinden, de juiste boodschappen zijn. Want:

  • Hoe zie ik eruit op het internet? Wat lezen mensen over mij?
  • Is wat ik vind over mezelf op het net wat ik wil dat mensen weten over mij?
  • Voor welke thema’s wil ik gevonden worden?

We gaan meteen ook op zoek naar elkaar. Wat vinden we online aan informatie over de cirkelleden?

Wie ben ik op het net?

Je kan natuurlijk beslissen om niets te doen met social media en je virtuele ik. Maar het loont in onze kennismaatschappij absoluut de moeite om bewust aan de slag te gaan met de virtuele ik waarmee we in dit ijdelheidsonderzoek kennismaken. Vanzelfsprekend staat het iedereen vrij om social media in te zetten in jouw zoektocht naar de juiste knowhow, naar de juiste gelijkgeïnteresseerden. Het staat je vrij om je online profiel al dan niet bewust in te zetten.

Maar laat ons eens de puntjes op de i zetten. De wereld is op minder dan een decennium tijd ons dorp geworden. Tegelijkertijd worden we enerzijds overstelpt met informatie en anderzijds geconfronteerd met gaten in onze eigen knowhow. Knowhow is bovendien constant onderhevig aan updates. Dat trekken we niet meer alleen in de analoge wereld.

De knowhow van mensen over de hele wereld ligt aan onze voeten. Met een consequente online aanwezigheid bouwen we een efficiënt en waardevol netwerk uit van peers waarin we elkaar de juiste support geven, ook buiten het eigen team en – dat is voor velen ongekend en totaal bedreigend – buiten de eigen onderneming of organisatie elkaar de support geven die ze nodig hebben om te groeien.

E-mail zou wel eens helemaal uit de kast van de digitale tools kunnen vallen. We gaan binnenkort écht geen informatie met elkaar delen door op de knop ‘allen’ te klikken. Er zijn té veel andere en veel doelgerichtere middelen om écht transparant met elkaar te communiceren: over het werk en over de dingen die ons drijven in het privéleven.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is Keith-Ferrazzi.jpg

Als je online identiteit duidelijk is, vinden gelijkgezinden en professionele peers elkaar. Ze kunnen elkaar vragen stellen, elkaar op weg helpen. In Working Out Loud leer je netwerken vanuit generositeit – welwillendheid of vrijgevigheid – en niet vanuit hebzucht, de killer van de netwerken van vandaag.

In de laatste 2 jaar – zolang ik met Working Out Loud werk – heb ik een focus opgebouwd, niet alleen in mijn brein, maar ook in mijn dagelijkse en professionele activiteiten. Dié focus en het netwerk dat ik ondertussen uitgebouwd hebt, heeft van mij een sterke professional en kenniswerker gemaakt. Daar ben ik fier op, ook al is het not done om dat te verwoorden.

Working Out Loud heeft mij op een hoger level gezet:

Alle social media heb ik efficiënt en met oog voor de eigen privacy leren inzetten via de verschillende WOL-cirkels.

Ik speel met allerhande digitale tools. Collega Hilde noemde me vrijdag een digitale krak. Het klopt dat ik daar ogenschijnlijk met groot gemak mee omga. Maar wat weinigen weten, is dat ik die tools in de vingers heb omdat ik er samen met gelijkgeïnteresseerden in alle veiligheid mee heb leren werken. Intrinsieke motivatie is een essentieel onderdeel van een leerproces.

Collega Gert noemde me vrijdag een freak. Klopt, ik heb ‘s avonds de nieuwe tool Wiziq voor het eerst zelf gebruikt in mijn WOL-cirkel met Hannelore, Hannah en Barbara. Buiten het werk. Ik vind dat niet vreemd. De dingen die ik doe en mag doen op het werk vind ik grandioos.

Mijn achtergrond in leren en development heb ik grotendeels te danken aan een aantal WOLlies. Ik denk o.a. aan @GeertNijs en @JenDeneckere van KBC, @Jane Schek, @Pia Seppelfricke en nog vele anderen. In verbinding met elkaar communiceren over wat ons drijft op het werk. Afgelopen week hebben we in ons team leren werken met de digitale klastool Wiziq.

Dat kan ook via social media. In feite bieden die dé ideale platforms om jou en je competenties te ontdekken.

Op een of ander congres in Duitsland vertelde Sven Franke – een Duits consultant en auteur van een aantal boeken over digitalisering me: “Nur Batman darf auf der Arbeit eine Maske tragen.”

Ik heb mijn masker al jaren geleden afgezet. Na week 6 in Working Out Loud ook online. Je vindt op het internet wie ik ben, waar ik voor sta, wat ik interessant vindt en waar ik goed in ben. Niet om te stoefen, maar om anderen te helpen. Niet om op te vallen, maar om hulp te vragen als ik er nodig heb.

Ik werk sneller dan ooit. Dat is nodig in deze woelige VUCA-tijd.

Warme groet

Annemie

Working Out Loud: Week 1: Focus op je doel

Impressies #WOL-cirkel Week 1

Het had wel wat voeten in de aarde voor we echt konden starten, nadat we elkaar gevonden hadden in de circlefinder van Leonid Lezner. 5 dames, 2 die #WOL al kennen, 3 die trappelen om deze doelgerichte leermethodiek te leren kennen. Focus door verbinding. Working Out Loud in 2 woorden.

Welkom Tamara, Viviane, Lidwien en Carina. Het engagement is torenhoog en de sfeer zat meteen goed! Een wekelijks moment vinden voor een videomeeting, bleek de grootste uitdaging. Dat is niet nieuw voor mij. Want we kennen elkaars agenda en prioriteiten niet.

We hadden vooraf in een paar korte videobabbels al eens goed nagedacht over ons eigen doel, iets dat we binnen 12 weken willen bereiken. Een resultaat dat ons leven of onze carrière richting geeft

Als je van nature doelgericht te werk gaat, lijkt dat vanzelfsprekend: in dat geval werk je steeds vanuit een duidelijk plan, een efficiënte agenda, een niet te stuiten goesting. Dan kan je je onvermoeibaar focussen en krijg je ondersteuning bij je gezin en vramilie – vrienden die meer familie zijn dan je eigen familie.

Dat zijn veel voorwaarden om te timmeren aan je doelen. Die kunnen je gewenste plannen ernstig ondermijnen. Ga de eerste weken van het nieuwe jaar of begin september maar eens in de fitnesscentra kijken en pakweg 2 maanden later.
Life too often gets in the way.

De Working Out Loud-methodiek biedt oplossingen. Het brengt rust in de warrige wereld van vandaag. Deze methode van leren, vanuit je eigen – intrinsieke motivatie -staat haaks op de manier waarop we tot vandaag leren en dat heeft niet alleen mijn visie op leren voorgoed veranderd, maar bij vele mensen en organisaties over de hele wereld. Vanuit doelgerichte peer support – er zijn voor elkaar, zorgen voor elkaar, elkaar (onder)steunen en naar elkaar luisteren – werken we aan vaardigheden die in de 21ste eeuw hard nodig zijn:

  • zelfregulerend leven en werken, zonder dat daarvoor een teamleider of een leerkracht nodig is
  • een groeimindset cultiveren, transparant communiceren en samenwerken
  • Kennis delen en je werk zichtbaar maken – vertellen over je werk – zodat mensen weten wat je doet en kan en dus bij jou terecht kunnen. a
  • netwerken vanuit verbinding met elkaar ongeacht je plaats op de hiërarchische ladder

De videomeetings gebeuren bij voorkeur vanuit je eigen locatie: 12 keer afspreken in 12 weken is zoals eerder al gezegd, geen sinecure. Je werkt dus meteen ook aan je eigen ICT-basisvaardigheden in de cloud.

Dit is niet mijn eerste cirkel. Ik ben de tel kwijt. Maar ik heb er al verschillende doelen mee bereikt.

  • Een blog opgestart en daardoor mijn liefde voor het geschreven woord herontdekt.
  • De eerste WOL-meet-up in Vlaanderen georganiseerd, met behulp van Geert en Jen, L&D’ers bij KBC.

Maar ik heb met dit gestructureerde programma vooral mijn focus gevonden, voor de rest van mijn carrière en leven. Dat heeft me heel veel rust gebracht.

We zijn met 5 leden in deze cirkel. Ieder met een eigen doel. Het is niet aan mij om het doel van mijn cirkelleden te delen. Dat mogen ze in een reactie op deze blogpost als ze willen. De cirkel drijft op veiligheid – doelgericht samen werken zonder pottenkijkers – en vanuit een diep respect voor elkaars grenzen, behoeften en mogelijkheden.

Hoe we te werk gaan, lees je de komende 12 weken in mijn blogposts. Want dat is mijn doel in deze cirkel: “Iedere week een blogpost schrijven en delen via social media’ om deze leermethode zichtbaar te maken in Vlaanderen en Nederland.’

Tot volgende week!

Grtz

Annemie

Mijn 10 favorieten non-fictie 2019

  1. Homo Sapiens, een kleine geschiedenis van de mensheid van Yuval Noah Harari. Heerlijke, verhalende non-fictie van deze docent aan de Hebreeuwse Universiteit van Jeruzalem.

2. De tijdreiziger van Hans Bourlon. Met veel fantasie maar tegelijkertijd gebaseerd op de huidige wetenschappelijke en technologische ontwikkelingen beschrijft Bourlon hoe dat leven er in de toekomst kan uitzien. Of juist niet. Bourlon beweert dat hij geen echte schrijver is. Ik denk dat hij op zijn minst een echte verteller is…

3. Hoe overleef ik mijn collega’s van Thea Bombeek, ervaren coach in zakelijk gedrag. Besteld op de Boekenbeurs, online via bol.com. De rij aan de kassa was te lang… Maar wat een bevlogenheid, scherpe waarneming en toch zachte pen!

4. Verlangen naar verbinding van Brené Brown. Echt àlles lees ik van Brené. Hoe er echt bij horen en de moed om alleen te staan.

5. Verbindende communicatie werkt van Erwin Tielemans zette mijn zelfreflectie over mijn communicatievaardigheden in de juiste richting gezet en inspireert me tot vandaag. Mijn cursisten in de workshops weten er ondertussen alles van…

6. Burn-out en leiderschap van Sonja Reckers. Leidinggevenden zijn de draaischijf van een goede teamwerking. Ze hebben een reuzeverantwoordelijkheid in deze VOCA-tijden. Over VOCA lees je iets meer in het boek van Fons Leroy.

7. No Jobs van Fons Leroy, onze ex-CEO, over de toenemende invloed van artificiële intelligentie en robotisering op onze jobs. Die zullen er nog zijn, maar niet meer in de vorm die we gewoon zijn. Prikkelende non-fictie.

8. Dit kan niet waar zijn van Joris Luyendijk, over de bijna-crash in 2008 en over de tijdbom in het hart van onze samenleving. Dit boek had ik liever niet gelezen, maar iedereen zou het moeten lezen. Ongelofelijke schrijver-journalist, aangeraden door Marc Buelens in zijn boek Slimme non-fictie schrijven.

9. Slimme non-fictie schrijven van Marc Buelens. Als je een boek wil schrijven en niet saai wil zijn… Merci, Geert Nijs, om het vuur in me aan te wakkeren. Maar ook gvd Geert, wat heb je me aangedaan?

10. De Netwerkexpeditie, Geert Nijs. Al is het maar omdat ik voor het eerst van dichtbij heb kunnen waarnemen hoe uitdagend en -puttend het is om een boek te schrijven. Er is een nieuwe mindset nodig om het gebruik van sociale technologie succesvol te maken. Heel graag gelezen. Veel uit geleerd. Merci, Geert voor dit stevige naslagwerk over de implementatiemogelijkheden van social technologies en voor de mooie erkenning die je me gaf.

Een paar Duitstalige werkjes…

11. Das Manifest für menschliche Führung van Marcus Raitner met 6 stellingen die het leidinggeven in het tijdperk van de digitalisering sturen. Prachtig geschreven, confronterend in het licht van de traditionele visie op leiding geven, traditioneel, maar 18de eeuws… Dank je wel voor dit cadeautje, Jane Schek, dat je me schonk tijdens onze onvergetelijke week in onze WorkaWOLiday in het Brechts Boshuisje.

12. Wahrheit und Verschwörung van Jan Skudlarek, dat me sturing gaf in de voorbereiding voor mijn eerste workshop over fake news. Onwaarheden ontkrachten uit liefde voor de waarheid. Jammer dat het nog niet in het Nederlands beschikbaar is. Ook een tip van Jane.

Ik wens je fijne eindejaarsfeesten toe.

Grtz

Annemie

Half september brachten Jane en ik samen een werk- en rustvakantie door. We kennen elkaar van de leermethodiek Working Out Loud. Vandaar de term WorkaWOLiday.

Photo by Gaelle Marcel on Unsplash